User Rating: 5.4/10 (17,390 votes)

Mange der ute held «Waterworld» frå 1995 med Kevin Costner i hovudrolla for å vere ein av dei verre filmane hans og ein dårleg post-apokalyptisk storproduksjon. Personleg synst eg «Waterworld» hadde det som skulle til for å tilfredsstille interessa innan sjangeren, difor såg eg aldri på dei labre tilbakemeldingane «The Postman» har fått, Kevin Costners eigenregisserte 1997-produserte post-apokalyptiske film med han sjølv i hovudrollen, som hinder for å gi den ein sjanse.

Historien. Me hoppar rett inn i det som er ein typisk dag for mannen utan namn, han som etterkvart vil gå under namnet Postmannen. Med hest som følge, snuskete klær og ein forlatt og nedslitt bensinstasjon som nyleg ankomme mål er ramma satt. Eit av dei store spørsmåla ein gjerne stiller seg ved film av den post-apokalyptiske sorten er kva apokalypsen gjekk ut på. «The Postman» går skuffande lite innpå dette og gir seg stort sett på at det har vore ein større krig. Eg har tillit til Costner og ev. andre avgjerdstakarar når dei har beslutta å rette fokuset mot ein meir universell post-apokalyptisk setting, viss det då var planen, det hadde likevel ikkje skada å gjere manuset skarpare og rikare på informasjon. Dialogane og monologane i filmen er på mange måtar altfor enkle, på kanten til banale faktisk, eg hadde forventa meir i ein film der Brian Helgeland («Payback») var involvert. Så må det også vere nemnt at filmen er basert på ei bok som på ingen måte er vurdert her, utan å ha lese ho mistenker eg boka for å vere betre likevel, forhåpentleg i behandlinga av fortida.

Med sine godt og vel 3 timar skal ein kunne forvente mykje av «The Postman», som endar opp med å stå fram som ein 3 timar lang teaser. Eg synst altså konseptet har potensiale, det luggar berre i kantane. Eg klarar ikkje å kjede meg grenselaust heller, men sat positivt innstilt til at det rundt neste sving ville utvikle seg til å bli betre.

Eg høyres kanskje negativ ut, det er for å fram at det er lite spektakulert som tilbys her, heller enn at ting er på trynet. Sant skal seiast så legg det meste seg midt på treet, me har ein del spenningssekvensar, ein del skyting og brutalitetar, nokre rotete intime augeblikk og mykje heltesnakk. Det går ned, men vil ikkje bli hugsa.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.1/10 (4,102 votes)

Gjennom tidene har grupper av skodespelarar som opptrår i same filmar gjerne blitt kalla «packs», av slike har me Rat Pack, Brat Pack og Frat Pack. Er Judd Apatow senter for den nye store «packen»? Fleire av dei populære engelskspråklege filmbloggane har fått for seg dette, eg stiller meg derimot kritisk ettersom Apatow har gått veldig mykje ut til sidene siste par åra med å produsere framfor berre å samle kameratane sine framfor kamera i komediane sine. I «Drillbit Taylor» finn me han igjen på produsentsida, Seth Rogen som har det med å dukke opp i samanheng med det Apatow gjer har vore med på manussida her, men sett bort frå dette er det ingen kjente framfor kamera anna enn Owen Wilson, som på si side høyrer eller høyrde til Frat Pack (Ben Stiller, Will Ferrell, mfl.). Siste året har det derimot vore snakk om at Frat Pack som det brukte å vere ikkje eksisterar lengre, tross at nokre av dei i gjengen har det med å spele inn i film i lag. Diskusjonen får bli usatt.

«Drillbit Taylor» skor seg på Owen Wilson sitt namn, men det er eigentleg to små ungar som står i spissen for handlinga, desse og den ubetydelege sidestykket av ein venn eg aldri ser poenget med å inkludere minnar mistenkeleg mykje om gutane i «Superbad», ein anna film som involverar Rogen på manussida og Apatow som produsent, men som også har fleire kjent ansikt frå tidlegare Apatow-arbeid på skjermen. Problemet er at gutane i «Drillbit Taylor» aldri er morsomme, dei framstår som bleike kopiar med ein feit, ein tynnare og ein übergeek, på «Superbad»-gjengen. Owen Wilson ror lett i hamn plassen som filmens skulder med sin vante, avslappa spelestil, utan at det gjer filmen til ein nemneverdig sterk komedie. «Drillbit Taylor» luktar gjennomsnittleg heile vegen, iallfall nesten, eit lite søkelys mot mobbing og unnastyring av dei verste stereotypane trekk det litt opp og eg finn meg sjølv i å trekke på smilebåndet eit par stader, men diverre altfor få.

Det «Drillbit Taylor» manglar er karakterar med meir djubde, større talent på skjermen som kan utfordre istaden for å trekke ned Owen Wilson, den leverte historien er til dels grei nok, litt forutsigbar sett i retrospektiv, men undervegs kurant nok. Problemet mitt er kanskje at eg stadig sat og hadde trua på betre og haldt ut dei 110 minuttane på grunn av dette, for eg lot meg aldri underhalde så altfor masse, berre midt på treet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.5/10 (34,951 votes)

«Raising Arizona» var ein av fire filmar eg hadde liggande usett av Coenbrødrene for å bli ferdig med filmografien deira. Dei neste tre, «Barton Fink», «The Hudsucker Proxy» og «O Brother, Where Art Thou?» skal bli forsøkt sett dei neste dagane.

«Raising Arizona» var den andre filmen ut frå brødreparet, som tre år tidlegare laga den tøffe krimthrilleren «Blood Simple». Denne gongen prøver dei seg på kombinasjonen av komedie og krim og lukkast diverre ikkje heilt med dette. I hovudrollen har finn me Nicolas Cage som den vanekriminelle HI som etter å ha funne kjærleiken til politidama Ed (Holly Hunter) må prøve å komme seg på rett kjøl, samlivet deira møter etter kvart ei hindring når Ed ikkje kan få barn og HI si fortid hindrar adopsjon.

Filmen har nokre små artige bitar her og der, først og fremst på grunn av til tider friskt formulerte samtalar, her er også nokre kjente ansikt som dukkar opp og skapar grei underholdning. Heilheitsmessig er nok likevel «Raising Arizona» ein ganske tam opplevelse der eg mest blir sittande å tenke på at Holly Hunter var ganske søt på den tiden enn å interessere meg for handlinga. Det er heller ikkje av Nic Cage sine betre filmar, spelemessig.

Eg følte denne låg på kanten til det verre, men at den aldri blei direkte bortkasta tid heller. Kanskje fordi det var Coen og at Coen var grunnen til at eg såg filmen i utgongspunktet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.9/10 (458 votes)

Bill er ein tapar. Han er småfeit, har ei kone som er utru og ein sjef som ser skikkeleg ned på han, dessutan er sjefen hans svigerfaren.

Aaron Eckhart spelar Bill som i tillegg til å vere ein tapar er ein kjedeleg person, dette er ikkje handtert på aller beste måte gjennom manuset og filmen blir småkjedeleg på grunn av dette. Då filmen startar blir det dårleg forklart kva den skal handle om det er diffust kva type film det er. Etter ti minuttar tok eg det innover meg at dette ikkje kom til å handle om noko spesielt anna enn Bill og hans seige situasjon, og prøvde heller å ta inn dei små komiske augeblikka som i blant dukka opp.

Komedien reddar «Bill» frå å bli ein dårleg film, men det er ikkje nok til å trekke den over på godsida av skalaen. Her virkar det som alle går på automatgir. Kjente personar er det nok av, hadde dei berre bidrege med noko ekstra hadde det vore bra, men ingenting tilseier at dette skal bli betre enn middels.

Veldig lett underholdning i form av litt komedie her og der og drama som ikkje fungerar så godt passar seg som oppsummering. Eg kan ikkje anbefale «Bill» på nokon måte, ikkje for dei som berre er ute etter enkel kveldsunderholdning heller. Men på ei anna side er det lite som er mykje dårlegare enn middels.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.4/10 (332 votes)

I havet av nye filmar kvart år er det nokre som skil seg ut som gode, andre blir slakta, igjen står dei som er midt på treet, desse er som regel dei ein tek sjansar med og blir skuffa av. «The Cottage» er ein typisk midt på treet, blodig skrekkfilm, den har forsøkt seg på ei litt uvanleg vending, eller blanding, den mislykkast, men står like fullt fram som annleis enn det verkelege mølet der ute.

Det heile begynnar med to menn i ei hytte, desse har utført ei ugjerning og den eine er ganske så nervøs, rettare sagt i frå seg. Litt etter litt går det opp for oss kva dei har gjort og kvifor dei er reist til hytta. Som med folk som utfører ugjerningar er det andre folk etter dei, og sidan dette delvis er komedie er ikkje alle folka i filmen like smarte heller, det ligg altså i korta at ting etter kvart skal gå skeis. Som om ikkje det var nok, når ein av dei to mennene er innom den næraste landsbyen for å nytte telefonkiosken møter han på innfødte som talar om noko skummelt i skogen nær hytta.

Grunnen til at «The Cottage» ikkje verkar er at humoren forsvinn i ei sprekke i golvet. Ingen av dei involverte er spesielt interessante, Andy Serkis til tross, Jennifer Ellison til tross. Gjennom eit veldig langt første parti av filmen er det rett fram kjedeleg, når det først begynnar å skje noko ekstra har kjedsomheiten satt seg altfor godt til beinet at det pregar humøret mitt til siste slutt. I siste partiet er det nokre vanvittig ekle og stilig nok samansatte blodsbad, synd er det at eg då har fått nok og at dette pariet er heilt på trynet i filmens historie fordi komedien aldri har fungert nok til å gi rom for sinnsjuke vendingar.

«The Cottage» er ikkje blotta for gøy eller guffe, den klatrar opp på middelsnivået. Styr likevel unna denne, uansett kva du høyrer om den som ny britisk grøssarkomedie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

Denne gangen skal jeg skrive en anmeldelse om filmen «Never Back Down». Som ivrig tilhenger av MMA (mixed martial arts), så jeg frem til å se denne filmen som i utgangspunktet kan klassifiseres som en «MMA-film».

En ung kar ved navn Jake Tyler (Sean Faris) med en rebellsk fortid flytter til et nytt sted og begynner på en ny high-school. En dag blir han invitert på en fest av en jente ved navn Baja Miller (Amber Heard). På denne festen blir han utfordret til å slåss Ryan McCarthy (Cam Gigandet) som er en MMA-utøver. Tyler som har vært involvert i nevekamper tidligere, får grisejuling av han andre. Da han våkner opp dagen derpå, er han skamslått og vil bare gi opp. Her kommer vendepunktet i filmen. Han begynner å trene MMA på et gym. Treneren på gymen (Djimon Honsou - kjent fra «Blood Diamonds»), blir etterhvert en mentor for Jake. Vi kjenner alle «Karate Kid», Honsou blir en slags Mr. Miyagi for Jake og hjelper han igjennom tykt og tynt. Samtidig som han trener knallhardt, forelsker han seg i Baja og de to blir et par. Igjennom hun og sin trener får han den nødvendige ballasten til igjen å stå opp i mot McCarthy.

Tilslutt møter Jake sin demon i McCarthy igjennom en undergrunns MMA-turnering som utvikler seg til den reneste gatekampen i sluttscenen. Jeg skal ikke avsløre noen slutt, men kan si at det er en typisk Hollywood-klisjeaktig avslutning i denne filmen. Denne filmen er ikke noe mesterverk, så langt i fra. Men er man på jakt etter en film med greie kampsportscener og hotte babes er dette filmen for deg. Sånn ellers vil du ikke bli noe klokere av denne filmen.

Min rating: 5 av 10

User Rating: 5.9/10 (25,098 votes)

Eit unødvendig åttande etterslep i rekka av «A Nightmare on Elm Street»-filmar, der Freddy får hjelp og motstand frå «Friday the 13th»-karakteren Jason. «Freddy vs. Jason» er intet meir enn ein rett fram slasherfilm utan djupare motivasjon innan karakterutvikling eller historie enn å få handlinga til å gå framover.

Reine slasherfilmar er ikkje mi greie, eg foretrekk horror framfor gore, «Freddy vs. Jason» er ikkje i nærheiten av å vere skummel og klarar berre få meg til å hoppe i stolen litt, noko ein komedie lett kan få til viss ein person brått hoppar on-screen. Regissør Ronny Yu har eg blanda forhold til, «Fearless» med Jet Li var storarta, men her har han bidratt til lite meir enn å få filmen til å sjå bra ut, det tekniske som lyd og bilde held høg standard, greie skodespelarar har blitt bra nok utnytta, men historien heng ikkje på greip.

Det største problemet eg har med denne er oppbygginga, her er det rett på sak frå starten av, noko som fører til at ein blir fort lei og spesielt kampane mellom Freddy og Jason er meiningslause når ein veit 5 sekundar ut i kvar av dei at det aldri vil føre til anna enn tapping av lommeboka til produsentane.

Så korleis forsvare femmaren? Freddy er verkeleg ond, Jason har eg ingen forhold til frå tidlegare filmar («Friday the 13th» er eit framtidsprosjekt) og framstår ikkje som anna enn ein bevegande bautastein, her er nokre skodespelarar eg ikkje nødvendigvis synst er dei beste, men likevel har eit forhold til gjennom tv og anna film og synst er artig nok å følge med, filmen lid aldri under av å sjå billeg ut heller. Slikt på plussida, og det andre på minussida, «Freddy vs. Jason» er eigentleg heilt midt på treet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.1/10 (8,241 votes)

Ein nedtur frå «Dream Warriors» var ikkje uforventa, Wes Craven er igjen utelatt og Tuesday Knight har erstatta Patricia Arquette som Kristen Parker. «The Dream Master» er seriens første skuffelse, ein liten sådan, då den ikkje ligg spesielt langt unna «Freddy’s Revenge». Eg turde å håpe på betre etter «Dream Warriors».

Ei avkrefting sømmer seg først, eg mislikte ikkje denne filmen, den er eigentleg heilt grei, litt kjedeleg i blant, men på andre sider har den mange godbitar å dele. Den gapar over mykje handling, men kvantitet er ikkje kvalitet, eg saknar betre samanheng til hovudhistoria omkring Freddy Kreuger. Kristen Parker er med, men då berre i namnet, for med skodespelarbyte blir det som ein ny person. Skodespelet generelt er ganske håplaust her, det stinkar av mange scener, kven ein skal legge skulda på er vanskeleg å sei, det ser ut til å ha blitt inngått mange kompromiss i redigeringsrommet.

Freddy er tilbake, det overraska ingen. Korleis han har klart å karre seg tilbake blir kort og svakt fortalt, dette burde derimot ikkje bry nokon som har satt seg for å sjå filmane, eg nemner det berre i forbifarten. Freddy er og blir eit monster, han går kanskje litt for langt i å nyte ondskapen sin her, men igjen er det vanskeleg å klage når dette godt kan vere filmens intensjon, for det går jo heilt greitt ned.

Bortsett frå nokre kjedelege augeblikk og dårlege skodespelarar er dette ein grei film, den har sine glimrande lyspunkt, eg har nemnt min elsk for utprega spesialeffektar i 1980-tals skrekkfilmar, men er også herleg grotesk som er lov til å like på film. Litt drøy på «det kule» frå 1980-talet er den også, men det er gøy! Humor er det flust av, ønska eller uønska.

Litt i overkant av det negative her i innlegget, eg ser det sjølv, i «A Nightmare on Elm Street»-samanheng er dette derimot ein heilt grei film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 4.7/10 (9,632 votes)

Me skal tilbake til Elm Street, og faktisk også til huset der vår Nancy frå den første filmen budde. 5 år har gått sidan den gong og familien Walsh har nyleg flytta inn.

«Freddy’s Revenge» går rett på sak, så eg ser ingen grunn til ikkje å gjere det same. Jesse Walsh, sonen i huset, opplever grusomme mareritt etter å ha tatt over Nancy sitt gamle rom. Han blir offer for ein meir utspekulert Freddy som har planar å la Jesse drepe for seg. I eit forrykande tempo i ein film som hoppar litt stakkato mellom eine natta til neste, der møta med Freddy og mareritt er det absolutt viktigaste, mistar dette den heilt store historia. Den første filmen var enkel på ein god måte, denne blir meir simpel, med vekt på negative konnotasjonar.

Dette sagt, «Freddy’s Revenge» er ein overkommeleg film, eg kjedar meg strengt tatt aldri, den klarar å presse inne masse god guffe, sjølv om det aldri blir skummelt. Humoren er ikkje så spiss som i forrige, og saman med gode rollefigurarar er det dette eg saknar mest. Den manglar nokre forklaringar undervegs som bidreg til den ujamne flyten, på ei anna side går ein ikkje glipp av dei viktigaste informasjonsbitane.

På eit lågare nivå har filmen mykje for seg, vil du ikkje bli prega av mitt syn på karakterane FØR du ser filmen (du får garantert med deg dette undervegs), så anbefalar eg deg å hoppe over neste avsnitt.

Starta ein å sjå på Jesse som ein skaphomofil som slit veldig med seg sjølv og let den onde Freddy vere det som straffar han undervegs er dette faktisk mogleg å tillegge mykje meining. Filmen er veldig suspekt, i mangel på eit betre ord, frå tidleg stadie, dette er enkelt å legge merke til. Mange sekvensar undervegs er med på å støtte opp rundt dette, ei ganske drøy S&M scene med gymlæraren i dusjen f.eks.

Skal eg trekke ein konklusjon på dette, og det vil eg, så er det at «Freddy’s Revenge» var betre enn forventa. Eg ligg nok over fleirtalet, IMDb-stemmer tatt i betrakning, og gir denne plussida av ein femmar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (1,704 votes)

«Threads» er ein liksomdokumentar om etterverknadane av atomkrig. Tematisk sett ligg den altså ikkje langt unna «The Day After» som eg såg forleden, men pga. formen blir inntrykka noko annleis.

Sheffield, midten av 1980-talet, gjennom eit par ordinære britiske familiar får me oppleve den globale spenninga stige då USA og Sovjetunionen kranglar over Iran, etter lange 50 minuttar veit me uansett at dette vil ende i at Storbritannia får smake atombombene til Sovjet. Sidan følger me nedturen, både den kortsiktige og langsiktige, stadig avbrote med fakta i tekstform og svart/kvitt stillbilde.

Det er ingen tvil, «Threads» skiltar med sterke bilde, eller kanskje groteske er meir beskrivande, det er skittent, fuktig, full av blod og gørr i alle krinkar og krokar. Men som med første timen går eg lei etter kvart, altfor lange dokumentarar er slitsomt for vedkommande, og med dokumentarform blir også «Threads» dette. Eg vil likevel ikkje ta i frå filmen kredibilitet, dei anslåtte etterverknadane er gjennomtenkte og dannar eit grusomt bilde lite anna enn atomkrig kan.

Eg held ein knapp på «The Day After» framfor denne, for når bilda blir for gjentakande og tida sneglar seg fram blir mangelen på karakterar å bry seg om merkbare.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10