IMDb: 5.8/10 (9,612 votes)

Å nå opp med ein politikomedie som Cop Out er, med den rollebesetninga Cop Out har, det skal litt til for å få til. Den lyse poltimannen, spela av Bruce Willis, har med seg den lystigare mørke, spela av Tracy Morgan. Willis har bevist at han er god purk tidlegare, mens Morgan er ein ekspert på å irritere. (Les vidare under bildet).

Kevin Smith står som regissør utan å vere manusforfattar denne gongen, og etter oppturen med Zack and Miri Make a Porno for to år sidan såg eg fram til Cop Out før kritikken byrja å hagle inn. På sitt beste leverer Willis og Morgan gode karikaturar av stereotypane dei fyller, men dei unngår å gro fast i desse rollane, samtidig har filmen ein del flotte vriar, samt ein porsjon latterframkallande augneblinkar.

I heilskap er derimot Cop Out lite nytt. Historia er ein lang klisje og det er for lenge mellom dei altfor få verkeleg gode augneblinkane til at Kevin Smith kan sei å ha tilført buddy cop-sjangeren noko nytt. Det er synd å sei, men både Jersey Girl og denne filmen, som er nesten nede på same nivå, som to av fire filmar frå Smith siste 6 åra, så må han verkeleg bevise seg i framtida. Dette er litt for midt på treet.

IMDb: 5.3/10 (205 votes)

Russ Meyer betyr ein film fullstappa av nakne kvinner med store bryster. I Finders Keepers dreiar plotet seg omkring ein strippeklubb og er eit simpelt ransforsøk. Før den harde kriminaliteten tek over filmen er det 45 minuttar med softcore action. Ein relativt stor del når filmen klokkar inn på 65 minuttar.

Å forsvare karakteren er vel strengt tatt unødvendig, men det må tilførast at filmen òg inneheld herleg skodespel, dristig kameraføring og ein lettfatteleg leksjon i mannssjåvinisme.

IMDb: 5.3/10 (164 votes)

Forventingane til Snarveien var låge. Plakaten er billeg og kritikkane er varierande. Men krava mine til skrekkfilm er ikkje så høge, og eg sat meg ned i god tru på at filmen kunne underhalde.

Dette er den type skrekkfilm der oppbygginga ofte blir noko kjapt og enkelt, og fleire filmar knapt klarar å skape sympati for karakterane. Dette var det største problemet til Rovdyr, men Snarveien unngår det fint. Oppbygginga her er ein av dei betre eg har sett på ei stund innanfor sjangeren. Det er sitrande spenning tilstades, og filmen undervurderer heller ikkje publikum med overtydelege hint undervegs. Det ligg i korta korleis dette går, og kva rollar folk har, så Snarveien kjem ikkje med nokon store overraskingar, men det var heller ikkje forventa.

Det er når filmen nærmar seg klimaks at det byrjar å rakne. Heile greia rundt direktesending av “din siste time” på nett, som plakaten reklamerer med, blir for teit. Hadde det vore snakk om ein god, gammaldags, familie av psykopatar, hadde det blitt så mykje betre. Trass i at dette ikkje ville ha vore noko originalt trekk. Dessutan er det ikkje spesielt spennande lengre, etter at korta blir lagt på bordet. Folk tek for mange snodige avgjersler til at eg kan la det gå, og har ein først starte å irritere seg, så fungerer slettes ikkje ein skrekkfilm.

Synd, men sånn er det. Ei oppbygging av denne typen kunne det godt ha vore meir av, men avsluttingar som her vil eg helst sjå mindre av.

IMDb: 5.6/10 (1,440 votes)

Ian vil ha skilsmisse kona, Louise, og har tenkt å sei det i eit brev. Men Louise som kjem heim tidlegare enn det som var meininga, og får lese brevet mens Ian framleis er der, godkjenner ikkje dette.

Serious Moonlight er ein film som baserer seg mest på dialog, og har relativt få sceneskifte eller anna handling. Ian (Timothy Hutton) er for det meste teipa fast i ein eller anna møbel, medan Louise (Meg Ryan) spring rundt, og prøver å ikkje framstå som for galen i den gale rolla.

Eg har ingenting i mot ein film drive av dialog, og denne har òg eit godt utgangspunkt i eit seriøst tema, og ei handling som botnar ut i gode intensjonar. Men det komiske er på langt nær så godt gjennomført som det tematiske, og desse to delane krasjar. Serious Moonlight endar opp med å bli ein tåpeleg komedie, der den seriøse stemma såvidt, i blant, klarar å bryte seg fram, men ikkje nok. Det er i grunn veldig synd, for dette er ein film med potensiale.

Adrienne Shelly har skrive manus, men fekk aldri regissert filmen sjølv, grunna sitt eige dødsfall. Hadde ho fått gjort det, kan det hende komedien hadde blitt løyst annleis, og filmen hadde blitt betre, meir i tråd med det gode resultatet ho oppnådde med Waitress.

IMDb: 6.0/10 (952 votes)

Winston vaknar opp i ei sidegate utan å hugse kva som har ført han dit. Når han byrja å utforske nabolaget og snakkar med folk, hugsar han bit for bit, og det gjekk ikkje akkurat roleg for seg.

Keanu Reeves får generelt sett mykje kritikk, enkelte påstår at han berre har spela i tre gode filmar: «Bill and Ted’s Excellent Adventure», «Speed» og «The Matrix». Eg har aldri hengt meg opp i dette, og har på langt nær sett alle filmane hans, eit krav for å kunne sei noko verdt å høyre på.

I «The Night Before» spelar ikkje Reeves så bra, og endar opp med å bli ein keisam fyr i ei rekkje sprø hendingar som har funne stad i løpet av ein kort kveld. Det at han ikkje er ein person som er artig å følgje, gjer at dei fleste møta hans med trøbbel blir som små hinder før slutten, ein slutt du har lyst å nå fort.

Det kan likevel ikkje nektast for at det undervegs er nokre små gullkanta episodar, som eg gjerne skulle kunne røpe, men sidan eg ikkje er så stor fan av å lese avsløringar av dei beste scenene i andre filmmeldingar, skal eg unngå det her. Dessutan er Lori Loughlin med, og det er vel alt som er verdt å nemne.

IMDb: 6.4/10 (11,788 votes)

Første gong eg kom over plakaten til «Adventures in Babysitting» var eg rimeleg skeptisk til dette. Plakaten i seg sjølv er stilig, illustrert til og med, eit pluss i boka mi. Men tittelen, kva kalde grøss som gjekk nedover ryggen når augo las “babysitting”.

Ein skal ikkje skue filmen på plakaten, eller tittelen for den del. Det som vippa meg over til å sjå filmen var godorda om Elisabeth Shue, formidla av rollefiguren til Coogan i «Hamlet 2», ein film som Shue gjesterollar som “seg sjølv” i.

Til filmen! Joda, Elisabeth Shue er fin å sjå på, og gjer ei grei rolle. Filmen er ikkje all verden å skryte av. Lenge består den av småtrøbbel utan interesse, ein form for «Home Alone»-light, og ikkje før dei siste minuttane blir dette i nærleiken av å nå den forma som Chris Columbus gjorde best med nettopp «Home Alone».

Alt i alt er dette ein middels film, som leverer for lite til å bli verdt tida, men hentar seg nok inn igjen til at den blir vanskeleg å skyve under midtkarakteren. Så har eg i det minste lært meg å like tittelen, og synst plakaten er fin òg, god — på åttitalsvis.

IMDb: 5.4/10 (2,412 votes)

Corey Feldman og Corey Haim, eit legendarisk par når det kjem til tenåringsfilm på 1980-talet, sjølv om dei berre spela i tre filmar i lag før 1990.

I «Dream a Little Dream» har Feldman fått hovudrolla, medan Haim blir skyvd til sides som birolle og venn. Filmen føyer seg inn i rollebytesjangeren, og handlar om ein gammal mann som tek kroppen til Feldman.

Filmar om rollebyte er stort sett føreseielege, så innpakninga og komedien blir i større grad enn dei vanlege tilpassingsproblema personen møter, avgjerande for om filmen lukkast. «Dream a Little Dream» har eit opplegg rundt fantasi og draumar som blir for mykje av det gode, og som øydelegg flyten i filmen. Det lovar heller ikkje godt når dei ti første minuttane kjennest ut til å vere tilfeldig redigering som møter kryssklypping. Dei brukar så lang tid på å bygge opp mot at noko skal skje, at det går over frå spenning til avriving av hår av håpløyse.

Sagt med andre ord ligg dette eit stykkje unna fullkommen, god film. Men Corey Feldman i hovudrolla leverer, om ikkje Oscarrolle, så iallfall alt eg forventar av ungdomsskodespel i tenåringskomedie. Han er både eit klisjéprega 1980-tals ikon, tilfeldig kul og har ei side ved personen sin som skil han ut, eit snev av alvor i eit slaskete uttrykk, som gjer at dette blir meir enn ein tom tosk.

IMDb: 6.0/10 (58,563 votes)

Då eg for kort tid sidan hadde eit gjensyn med ein gammal favoritt innanfor katastrofesjangeren, vulkanfilmen «Dante’s Peak» med Pierce Brosnan og Linda Hamilton, kom eg like etter innpå «Twister» i ein samtale, og bestemte meg for endeleg å sjå den.

Då «Twister» kom i 1996 kan det godt hende den var imponerande. Massive tornadoar gjort realisert for lerretet med den ypparste animasjonsteknologien tilgjengeleg, det er ikkje effektane det står på den dag i dag heller. Ikkje storleiken på tornadoane heller, deira øydeleggjande kraft går nærare innpå meg enn den fatale katastrofen (i) «2012».

Det som ikkje fungerer i «Twister», om det skulle vere tvil kor eg stod i forhold til filmen med eit innleiande tonefall som så, er forma på filmen. Det som kjenneteiknar så mange store filmar på 1990-talet, desse klisjeane, og karakterar så eindimensjonale at radioaktiv stråling får deg til å kjenne betre. Eg snakkar her om kombinasjonen av overdriving, graden av føreseie og karakterar som du ikkje likar av di dei manglar snev av fornuft i toppen. Det treng ikkje vere eit problem at filmar inneheld litt av dette, men i «Twister» er mangelen på spenning og irritasjonen frå karakterane diverre for mykje av det gode.

Grunnen til at eg tok det negative først er at eg rett og slett ikkje kan anbefale filmen, så om du blir prega av den innleiande kritikken har eg oppnådd det eg ville. Men eg skal likevel slenge på nokre positive ord på tampen, for å forsvare den middels karakteren.

«Twister» har dramatikk, den rettar søkelyset mot øydeleggingane naturen kan og stadig vil halde fram med å gjere. Tematisk er den interessant, og sjølv om det mest er tomme, kjappe ord og stilig datadilling, dukkar det opp eit par fakta her og der som er fint å ha med seg. Greia er likevel at alt dette og mykje meir kunne ein ha fått i eit dokumentarprogram.

Det største problemet, og det filmen vinn på, er at den er så gjennomsnittleg, den er laga med ei stødig hand, men er uoriginal, effektane er gode, men blir misbrukt.

IMDb: 8.1/10 (590 votes)

Luke nr. 17. Pusur eller Garfield er i likskap med «A Charlie Brown Christmas» ein kort animert TV-spesial som blei sendt på for ei stund tilbake sidan og som i ettertid har blitt tradisjon, om ikkje i Noreg (?) så iallfall over dammen. Eg har heller aldri sett Garfield animert før eg såg denne spesialen, men alltid vore nysgjerrig, berre ikkje nok til å gjere noko med det.

Forholdet mitt til «Garfield»-striper i aviser og blad er svakt, eg les det eg kjem over, synst cirka halvparten er artig, men har aldri kjøpt eit Garfield-blad eller gått inn for å oppsøke folk som har hatt sånt liggande. Iallfall ikkje bevisst.

Om spesialen kan vel følgjande bli sagt; at det heller ikkje her er den beste historia dei byggjer på, men heller ei forventing at folk har kjennskap til fiksjonsuniverset frå før, og kan le av og med karakterane – sett til ei koseleg julefeiringa. For litt koseleg er det, og litt humor når igjennom til ein gretten, skeptisk gubbe som meg òg, men altså, dette var nok ikkje meint å nå ut til meg.

IMDb: 8.4/10 (9,080 votes)

Luke nr. 15. Mitt første møte med gjengen i «Knøttene» og eg føler godt at eg får med meg mange av tinga som utgjer denne serien. Det fell likevel ikkje meir enn sånn akkurat passe i smak. Både denne og andre eldre animasjonsfilmar har nok så sterke røter i juletradisjonar at det vanskeleg kan vere noko å hente ut av IMDb-rating for ferske for Charlie Brown som meg.

Charlie er deprimert og ser ikkje poenget med jula, det har litt med kommersialiseringa av jula å gjere, men meir med at Charlie er den personen som klagar. Sally prøver å hjelpe han ved og gjere han til ansvarleg for juleførestillinga, noko som endar i kaos då både han ikkje har det som skal til, og resten av ungane har konsentrasjonsnivå lik… barn.

Det skjer for lite her til at det blir artig nok, eg klarar ikkje sjå den store gleda i å vitne håplause ungar som ikkje gjer anna enn å repetere seg sjølv over ein halvtime. Blotta for humor er det derimot ikkje, eg synst blant anna at Snoopy er ein morosam hund og det er ikkje å nekte for at nokre av dei andre ungane òg glimtar til. Ein ny julefavoritt vil eg likevel sjå lengre etter.