IMDb: 6.0/10 (15,134 votes)

Owen Wilson og Jason Sudeikis gjer livet til ein fest då konene deira bestemmer for å gi dei kvar sitt hall pass, ei veke som single der alt er lov.

Når dei står der med moglegheitene opne og skal gripe sjansen, vil dei ende opp med å halde seg i tøyelene, når dei er på vippen til å ligge med ei eller anna dame. Så er filmen slutt. Slik ville Hall Pass ha vore viss den var skikkeleg kjip, men det er den ikkje, den er berre halvkjip. For i staden blir blir dette ein film som handlar om å tøye dei moralske grensene, om uventa utfall og ein del om barnsleg humor. Sistnemnte er det beste med filmen, alt det andre får plass i ein nedbrytbar avfallspose.

For sjølv om Hall Pass prøver hardt å vere kul, så er det tydeleg at den handlar meir om kjærleiken enn å ha det gøy. Eg vil ikkje påstå at det er ein kjedeleg film, men den skil seg ikkje ut i mengda og vil fort bli gløymt.

At Owen Wilson går så godt inn i rolla som faren som heilt har gløymt korleis det er å vere ungdom som han gjer, burde ha vore pluss. I staden blir det streite rolla hans, meir eit eksempel på den udefinerbare blandinga av ein film dette er. Det er ei god rolle, men for seriøs for filmen rundt han.

Hall Pass er ikkje ein spesielt djup film, og ikkje ein film du set deg for å sjå med eit kritisk blikk. Eg mislikte den ikkje. Men det er lov å vere kritisk til kva ein set seg ned med, og det finst så altfor mange andre gode filmar der ute at eg umogleg kan anbefale denne, ikkje eingong som film til å sone ut med.

IMDb: 7.1/10 (99,800 votes)

To år etter Iron Man kom Robert Downey Jr. tilbake til jerndrakta for nok eit oppgjer med stygge geni i robotdrakter.

Eg skal ikkje gå rundt grauten, og kjem med det først som sist, Iron Man 2 er ein halvkjip film. Eit døgn etter eg har sett den har eg allereie byrja å gløyme handlinga.

Eksempelvis er Sam Rockwell (lenge leve Moon) ein av dei minst karismatiske skurkane på lenge, godt mogleg kjedelegare enn skurken i G.I. Joe: The Rise of Cobra. Den store slosskampen mot slutten er over før ein får sukk for seg, og det på ein rimeleg teit måte. Resten av filmen er gløymt, men det handlar om ein sjukdom og det å gi opp, om det å dra ut tiden og gå i andre retninga av det som gjorde Tony Stark kul (nok) i første filmen.

Filmen full av mange dårlege val blir berre gjort mindre kjedeleg av avløysande humor og romantikk som kjem til overflata med hjelp frå Gwyneth Paltrow.

Så skal det likevel bli sagt på slutten, at om ein ikkje treng ei god historie, om ein berre vil ha actionsekvensar, stereotypar som tyt om whatever stereotypar tyt om, og litt blockbusterhumor, så går Iron Man 2 an. Den har ein viss flyt og går meg aldri heilt på nervene heller.

IMDb: 5.7/10 (2,549 votes)

Då eg den siste tida har sett litt meir film igjen, har science fiction vore eit val eg har støtta meg mykje til. Total Sci-Fi Online si The 100 Greatest Sci-Fi Movies-liste har stått sentralt i val av filmar innanfor den store sjangeren. Futureworld ligg ikkje på denne lista, men er oppfølgjaren til Westworld som gjer det.

I Futureworld har robotopprøret i Westworld blitt eit avslutta kapittel, og nye 1.5 milliardar dollar har blitt investert i opprettinga av ein endÃ¥ større tema – i fare for Ã¥ underdrive i val av omgrep. Problemet til Future World er at den dÃ¥rlege publisiteten frÃ¥ historikken med robotopprøret fører til eit lÃ¥gare besøkstal enn ønska, noko ikkje ein gong prisen pÃ¥ 1200 amerikanske dollar kan kompensere for. Journalistane Chuck Browning (Peter Fonda) og Tracy Ballard (Blythe Danner) blir invitert for Ã¥ skrive positive ord som kan endre trenda.

For å hoppe rett på det kjekke med Futureworld. Ei stadig gjentaking av at ingenting kan gå feil legg store forventingane til kor feil ting kjem til å gå. Det er ikkje grenser for kor mange gonger det blir sagt, til dei grader at det blir reint parodisk, men desto meir underhaldande. Filmen har ei betre historie enn eg hadde forventa, og er ikkje på langt nær så føreseieleg som ein tur tilbake til ein temapark med robotar legg grunnlag for å vere, Westworld teke i betrakning. Innpakkinga er derimot ikkje fullt så fiffig, men går stort sett i retning ufrivillig morosam. I blant viser filmen seg å imponere med svære kulisser og spreke effektar, mens den i neste sekund snublar i dårleg skodespel og enkle løysingar.

Futureworld hamnar midt i mellom fleire stolar. Den er flott, morosam og har ei grei historie, men har dårleg skodespel, gjer ting enkelt og slik med å køyre løpet fullt ut.

IMDb: 6.4/10 (265 votes)

Pen-Ek Ratanaruang er ein thai-regissør eg stifta nærare bekjentskap med under Kosmorama i 2008 med Ploy, og likte så godt at eg raskt fulgte opp med Last Life in the Universe. Sidan den gong har eg ikkje gjort meir ut av filmografien hans, før eg no nyleg fekk ein impuls om å oppdage fleire asiatiske godbitar.

Nang mai eller Nymph handlar om det merkelege som skjer under og etter ein skogstur med eit ungt ektepar. Stemninga er guffen og filmen går nok litt under huda på ein på sitt verste. I motsetnad til tidlegare Ratanaruang-filmar blir eg ikkje engasjert av historia eller måten den er fortalt på. Utgangspunktet for å sjå filmen var perfekt, utan forstyrrelser eller anna programfyll, men verken myte eller personar gjorde det største inntrykket.

Nymph er nære ved å vere ein god thriller, men brukar for lang tid på ingenting før det skjer noko av interesse.

IMDb: 7.0/10 (1,138 votes)

Det har etter kvart blitt ei fast greie her å ta for seg filmane som dukkar opp i serien DC Universe Original Animated Movies, beståande av rett-på-video-filmar med kjente og kjære superheltar frå DC-universet. Superman/Batman: Apocalypse er det andre møtet mellom dei to vidt forskjellige heltane, og me blir introdusert for Supergirl for første gong.

Supergirl er midtpunktet for ei kidnappinghistorie som trekkjer heltane våre til planeten Apocalypse, der supersurken Darkseid held til. Stort meir komplisert er det ikkje vits å gjere introduseringa til historia, som ikkje klarar å nå toppen i denne franchisen. Men actionbiten er god nok, og filmen blir ikkje noko kjedeleg tidtrøyte, men heller ein fartsprega mellomting av det eg forventar av ein film og ein tv-episode.

Superman/Batman: Apocalypse er den svakast filmen hittil, og ein film som folk utan den heilt store interessen lett kan hoppe over.

IMDb: 7.1/10 (41,593 votes)

Det opnar med eit brak. Gamle actionheltar kjem innpå skjermen, med følgje av nokre yngre, i fullt militært utstyr. Sånt blir det ikkje lite lyd av. Les vidare under bildet.

Diverre blir det fort stille etter opningsbraket, og det tek filmen ei stund å komme i form igjen. Ein film har lov til å følgje Hollywood-kurva og ha eit parti utan det aller villaste skytedramaet, men The Expendables har ein doven og lite engasjerande innfallsvinkel på saka som naturleg nok, på bakgrunn av dei involverte, skal utløyse ein deilig actionorgie.

Det som er viktig å få fram her, er at historia til filmen aldri er det viktigaste. Det er gamle heltar som er tilbake i kjent drakt mange år etter, både i gjenforening og i nye møter, som er det sentrale. Det skal vere både nostalgisk og tilfredsstillande for nye sjåarar, og det er difor viktig at hardhausane oppfører seg som om dei var 20-30 år yngre for å appellere til dei som vaks opp med mellom anna Stallone og Lundgren på 1980-talet, og dei yngre som forventar at dette ikkje er eit gamleheimslagsmål.

Trist er det difor at fleire kampsekvensar er ihelredigerte, og at det eg ser pÃ¥ som grunnlaget for filmen smuldrar bort i hjørnene. Det gjer at ein ikkje fÃ¥r med seg anna enn smÃ¥ glimt frÃ¥ kjekke slag og spark, og ein stiller seg spørsmÃ¥l ved kva som gÃ¥r føre seg og om det i det heile er «ekte» slag og spark.

Det er fleire ting å utsetje på filmen, men det heile kokar ned til at filmen prøver for hardt å vere morosam og ha ei seriøs historie, og hadde tent seg med å likne meir på råskapen som kom fram i den ferskaste Rambo-filmen. The Expendables er difor ein liten skuffelse for underteikna.

IMDb: 5.8/10 (9,612 votes)

Å nå opp med ein politikomedie som Cop Out er, med den rollebesetninga Cop Out har, det skal litt til for å få til. Den lyse poltimannen, spela av Bruce Willis, har med seg den lystigare mørke, spela av Tracy Morgan. Willis har bevist at han er god purk tidlegare, mens Morgan er ein ekspert på å irritere. (Les vidare under bildet).

Kevin Smith står som regissør utan å vere manusforfattar denne gongen, og etter oppturen med Zack and Miri Make a Porno for to år sidan såg eg fram til Cop Out før kritikken byrja å hagle inn. På sitt beste leverer Willis og Morgan gode karikaturar av stereotypane dei fyller, men dei unngår å gro fast i desse rollane, samtidig har filmen ein del flotte vriar, samt ein porsjon latterframkallande augneblinkar.

I heilskap er derimot Cop Out lite nytt. Historia er ein lang klisje og det er for lenge mellom dei altfor få verkeleg gode augneblinkane til at Kevin Smith kan sei å ha tilført buddy cop-sjangeren noko nytt. Det er synd å sei, men både Jersey Girl og denne filmen, som er nesten nede på same nivå, som to av fire filmar frå Smith siste 6 åra, så må han verkeleg bevise seg i framtida. Dette er litt for midt på treet.

IMDb: 5.3/10 (205 votes)

Russ Meyer betyr ein film fullstappa av nakne kvinner med store bryster. I Finders Keepers dreiar plotet seg omkring ein strippeklubb og er eit simpelt ransforsøk. Før den harde kriminaliteten tek over filmen er det 45 minuttar med softcore action. Ein relativt stor del når filmen klokkar inn på 65 minuttar.

Å forsvare karakteren er vel strengt tatt unødvendig, men det må tilførast at filmen òg inneheld herleg skodespel, dristig kameraføring og ein lettfatteleg leksjon i mannssjåvinisme.

IMDb: 5.3/10 (164 votes)

Forventingane til Snarveien var låge. Plakaten er billeg og kritikkane er varierande. Men krava mine til skrekkfilm er ikkje så høge, og eg sat meg ned i god tru på at filmen kunne underhalde.

Dette er den type skrekkfilm der oppbygginga ofte blir noko kjapt og enkelt, og fleire filmar knapt klarar å skape sympati for karakterane. Dette var det største problemet til Rovdyr, men Snarveien unngår det fint. Oppbygginga her er ein av dei betre eg har sett på ei stund innanfor sjangeren. Det er sitrande spenning tilstades, og filmen undervurderer heller ikkje publikum med overtydelege hint undervegs. Det ligg i korta korleis dette går, og kva rollar folk har, så Snarveien kjem ikkje med nokon store overraskingar, men det var heller ikkje forventa.

Det er nÃ¥r filmen nærmar seg klimaks at det byrjar Ã¥ rakne. Heile greia rundt direktesending av «din siste time» pÃ¥ nett, som plakaten reklamerer med, blir for teit. Hadde det vore snakk om ein god, gammaldags, familie av psykopatar, hadde det blitt sÃ¥ mykje betre. Trass i at dette ikkje ville ha vore noko originalt trekk. Dessutan er det ikkje spesielt spennande lengre, etter at korta blir lagt pÃ¥ bordet. Folk tek for mange snodige avgjersler til at eg kan la det gÃ¥, og har ein først starte Ã¥ irritere seg, sÃ¥ fungerer slettes ikkje ein skrekkfilm.

Synd, men sånn er det. Ei oppbygging av denne typen kunne det godt ha vore meir av, men avsluttingar som her vil eg helst sjå mindre av.

IMDb: 5.6/10 (1,440 votes)

Ian vil ha skilsmisse kona, Louise, og har tenkt å sei det i eit brev. Men Louise som kjem heim tidlegare enn det som var meininga, og får lese brevet mens Ian framleis er der, godkjenner ikkje dette.

Serious Moonlight er ein film som baserer seg mest på dialog, og har relativt få sceneskifte eller anna handling. Ian (Timothy Hutton) er for det meste teipa fast i ein eller anna møbel, medan Louise (Meg Ryan) spring rundt, og prøver å ikkje framstå som for galen i den gale rolla.

Eg har ingenting i mot ein film drive av dialog, og denne har òg eit godt utgangspunkt i eit seriøst tema, og ei handling som botnar ut i gode intensjonar. Men det komiske er på langt nær så godt gjennomført som det tematiske, og desse to delane krasjar. Serious Moonlight endar opp med å bli ein tåpeleg komedie, der den seriøse stemma såvidt, i blant, klarar å bryte seg fram, men ikkje nok. Det er i grunn veldig synd, for dette er ein film med potensiale.

Adrienne Shelly har skrive manus, men fekk aldri regissert filmen sjølv, grunna sitt eige dødsfall. Hadde ho fått gjort det, kan det hende komedien hadde blitt løyst annleis, og filmen hadde blitt betre, meir i tråd med det gode resultatet ho oppnådde med Waitress.