IMDb: 6.0/10 (33,832 votes)

Doomsday er ein festleg film, men ikkje ein utan manglar. Det flotte er at filmen i liten grad tek skade av manglane. Ut i frå det som er å forvente frå filmen, er den fullt ut tilstrekkeleg. (Les vidare under bildet).

Rhona Mitra, eit pent ansikt som tidlegare har gjort ei rekkje TV-rollar, spelt mot Ali G i Ali G Indahouse og gjort nakenscene i Hollow Man, spelar tøff kvinne i hovudrolla. Me følgjer Mitra som major, som i år 2035 blir sendt til eit Skottland som har vore i karantene sidan tidleg 2000-tal.

Eit virus er årsaka til karantena, som fekk myndigheitene til å setje opp mur og avsperring rundt heile Skottland. Men då viruset dukkar opp i London nærmare 30 år seinare, ynskjer statsministeren i Storbritannia å sjå etter overlevande i Skottland, som kan vere til hjelp for ei vaksine mot viruset.

Majoren blir sendt til Skottland, og deretter er fokuset på filmen på urban decay, ekstremt grafisk vald og andre blodigheiter. Filmen kan på sett og vis skildrast som ei blanding av Escape from New York, Mad Max og The Warriors. Då er det klart, som kinoplakaten er med på å vise, at filmen dreiar innpå anarkistiske grupper i rare kostymer og frisyrer. Litt nostalgi opp i det heile, om ein tek samanlikningane, passar godt i ein film som tek seg uhøgtidleg som Doomsday gjer.

IMDb: 7.4/10 (5,960 votes)

“When Man entered the atomic age, he opened a door into a new world. What we’ll eventually find in that new world, nobody can predict.”

Om det ikkje er monster frå verdsrommet som trugar, så er det monster skapt som følgjer av menneskelege eksperiment som gjer det. I Them! er det radioaktivitet frå prøvesprengingar i New Mexico-ørkenen som har skapt gigantiske mutasjonar av eit kjent, lite krypdyr. Blir ikkje desse utrydda tidsnok står sivilisasjonen vår i fare for å stryke med.

Them! har mykje god dialog og konfliktar mellom sivile og militære, men er mest av alt fokusert på samarbeid. Det blir ikkje ein film du irriterer deg over enkeltmennesket si stupide avgjersle som går ut over alle andre. Den største feilen er trass alt gjort. Vidare forbi dialogen har Them! òg dei gode actionscenene og det manglar ikkje på modellerte monster.

7.6/10 (934 votes)

Hausu eller House er ein spesiell sak som påstår å vere ein skrekkfilm. Dette tek det ei stund før den viser at den er, men heller ikkje når det er klart er det overbevisande. Før det overnaturlege tek over er det komedie, tenåringsfilm, avant garde redigering og surrealisme i solide porsjonar. Den lystige musikken slepp derimot aldri taket, og dette resulterer i ei udefinerbar stemning utover og gjennom skrekken.

IMDb: 7.7/10 (12 votes)

Hartvig Riibe har invitert Joakim Bris på besøk for å overraske si kjære Ester. Mora til Hartvig, Margrethe, verkar ikkje vidare begeistra for Ester, og set ikkje større pris på vennene til Hartvig, som òg involverer slabbedasken Preben. Dette blir forsterka når Joakim dukkar opp. Søstra til Hartvig, Wenche, har ei fortid med Joakim frå ein ferie i Paris. Og skulle ikkje dette vere forvirrande nok, vil iallfall rollefigurane skape liv og røre.

Livet “på solsiden” er ikkje rein idyll, men nære, det er meir eit “lystspill” enn eit drama når det kjem til forviklingane. Skodespelet er teatralsk, ingen overrasking då filmen er basert på eit teaterstykke. Dette blir eit verkemiddel som tek brodden av dei dramatiske sekvensane, og får fram komedien. Likevel blir dette ein fin film om kjærleik, og det fungerer godt med komedie då den stort sett er drive av dialog.

Det tek aldri av, men blir aldri keisamt. Edith og Otto Carlmar har laga nok ein solid film med På Solsiden, men eg ventar framleis på å sjå filmen som vil vippe meg av stolen, då seks av seks av ti titlar i filmografien til Edith Carlmar som regissør gjenstår.

IMDb: 6.3/10 (149 votes)

Vegas er noko så friskt som ein ungdomsfilm sett til Bergen, ikkje Oslo. Det er eit stort pluss. Det finst altfor mange filmar som er sett til Oslo, og sjølv om fleire av dei er gode, så er det fint med forandring.

Dette handlar i all hovudsak om tre ungdommar som ikkje har det så greitt, og som hamnar i lag på ein barneheim der dei ventar på fosterfamilie og sånne greier. Med andre ord er det litt alvor inne i bilde, men Vegas, ein film der tittelen er sånn passe bak mål, er kul på grunn av andre ting. Ein av dei er Helge Jordal, som etter ein lengre pause har gjort eit comeback i denne filmen. Om han har andre filmar i vente har eg ingen peiling på, og eg var i grunn ikkje klar over at det var 10 år sidan sist han var med i ein film, då eg aldri har følgd så godt med på norsk film. Men her er altså Jordal, og han gjer ein framifrå prestasjon i ein lite krevjande rolle. Kudos til Helge!

Så kva med dei andre tinga, som gjer Vegas kul. Jo, det er ein ungdomsfilm som unngår å bli tåpeleg, trass i nokre klisjear her og der. No vil vel enkelte kalle dei for tåpelege, men i mine augo skal det gå eit stykkje før det ikkje er snakk om sjarm. Vegas har sjarm, og den har humor. Ungdommen finn på sprø ting, og eg blir gledeleg overraska over kor godt filmen bygg opp om enkelte scener, før den slår meg i magen med ein vanvittig twist. Folk som har sett den vil moglegvis nikke når eg nemner fotograferinga på danskebåten, eller fødselsdagen i fosterfamilien til Marianne.

Sjølv om Vegas har sine flotte sider, står den seg ikkje spesielt ut når det kjem til handlinga. Filmen har lite å sei, og der den prøver å vere alvorleg, blir den framleis litt for idyllisk, og tek for lett på andre sider som burde ha blitt problematisert. Dette trekk filmen ned til eit greit nivå, betre blir den ikkje.

IMDb: 5.7/10 (286 votes)

Tommy er ein kristen ungdom. Han har vore i lag med Maria i tre år, og ho har lyst å ha sex. Tommy synst dei skal vente til dei har gifta seg. Problem oppstår.

Ove Raymond Gyldenås har skrive manus og regissert ein frisk ungdomsfilm med Tommys inferno. Tittelen er ein referanse til Dantes inferno, og handlinga har visse likskapar, utan at det er overdrive. Dette nikket til eit klassisk verk, samt ein utradisjonell vri, ved å setje ein ung gut i hovudrolla, som vil vente før han har sex, er gode sider ved filmen.

Som ungdomsfilm er dette både komedie og drama, der den første biten er det som er mest vellykka. Dramaet utviklar seg i litt for dramatisk retning, og spesielt depresjonen Tommy søkk ned i, blir vanskeleg å svelgje, utan at eg skal røpe meir.

Persongalleriet er rikt på ulike typar som lett passar inn, utan å verke overflødige for handlinga. Bakgrunnen for vala i livet til Tommy er stort sett godt grunngitte, og sluttresultatet er ein samansett film. Den når ikkje heilt opp, av di den ikkje er truverdig nok med dei mest seriøse tema sine, men den treff absolutt med komedien.

IMDb: 5.4/10 (372 votes)

Forsøket er eit godt eit, men Lønsj blir med stilen, og ei halvveges fortalt historie. Den set det heile i gong med ein prolog, etterfylgd av introduksjon av karakterane og byrjinga på nokre små problem. Etter dette skjer det frykteleg lite, og filmen får aldri eit klimaks, som den heilt i frå starten av verka å sikte seg inn mot.

Filmar som tek eit lite stykke av liva til nokre karakterar, koplar desse laust saman i eit felles fiksjonsunivers, kan godt vere gode filmar. Kravet er då at karakterane er godt skrive, eller at dei blir fletta inn i hendingar som klarar å trekke fokuset vekk frå eventuell mangel på slike. Lønsj har ikkje så interessante karakterar, det einaste inntrykket me får er av problema desse har, men verken korleis dei har hamna dit hen, eller at dei behandlar problema sine. Det blir som å observere eit flott smørbrød på ein tallerken, men sjølv om du er svolten, står du heller å ser på smørbrødet til det ikkje er fullt så delikat lengre. Meiningslaust. Lønsj er litt meiningslaus, men positivt innstilt til filmen som eg var, så kunne eg sjå potensiale til ein betre film i dette, og eg likte både stil, stemning og oppbygging, sjølv om mangelen på å fullføre det sistnemnte prega tanken mot slutten.

Det eg vil fram til, er at dette er ein grei film ganske lenge, men skuffar dit hen ein bør kunne forvente at trådar blei samla, i det minste for dei individuelle. Eg er raus med karakteren sånn sett, men det er fordi det var fleire deler av filmen eg likte, undervegs.

IMDb: 7.0/10 (140 votes)

En håndfull tid vann Amandaprisen for beste norske spelefilm og beste norske, kvinnelege skodespelar, då den kom i 1989. Med Espen Skjønberg, Nicolay Lange-Nielsen og Camilla Strøm-Henriksen i hovudrollane, og eit halvt dusin kjente norske skodespelarar i bi-rollar, var En håndfull tid utan tvil ein stor tittel i samtida.

Ikkje overraskande handlar dette om tid. Skjønberg spelar gamle Martin, som er byrja å bli tullete, og både i draumar og vaken tilstand minnast ungdomskjærasten Anna, og turen dei tok i lag over fjellet til Vestlandet. Stemmene til Anna i hovudet hans, og ei nekting for at ho er død, får han til å rømme gamleheim og sjukehus, og reise på eiga han mot Vestlandet, nok ein gong.

En håndfull tid er eit flott kjærleiksdrama som knyter to historier med minst femti års mellomrom flott og tydeleg saman. Den kvir seg ikkje for å ta opp seriøse tema, som fødsel, alderdom, og ikkje minst død, på utbroderande vis, gjerne grafisk. Nettopp det å vere så rett fram, er litt uvant, og filmen er nok modigare enn fleire nyare norske filmar, sånn sett.

Eg veit ikkje om eg likar filmen på grunn av at den gjer ei uproblematisk bruk av element eg har blitt for van med å ikkje sjå på film, mellom anna fødslar, eller om dette stel for mykje av fokuset. Filmen er ikkje heilt topp, dette har med den langsame rytmen å gjere, som ikkje går heilt i lag med stemninga deler av filmen prøver å setje meg i. Dette er vel det største minuset, at eg ikkje lev meg godt nok inn i dette til at alvoret set ein støkk i meg.

IMDb: 6.8/10 (12,038 votes)

I serien “kjente skodespelarar i ungdomsfilm frå 1980-talet” har me no komen til Val Kilmer, og den andre spelefilmen hans, Real Genius.

Chris Knight (Kilmer) er eit dovent geni og ei bråkebøtte, forma av den gradvise opplysinga om at livet er meir enn berre arbeid. Då ein lovande, ung elev dukkar opp på universitetet der han forskar på ein ny type laser, ser han seg sjølv i eleven, som yngre og uvitande for det meste utover det reint faglege.

Real Genius handlar om å ha det artig: feste og slå seg laus, men ikkje miste fokus på utdanning. Den skal vise at alle kan ha det gøy, til og med den stereotypiske nerden. Så har filmen fletta inn ein handling som dreiar seg om militære, pengar og bruken av laserteknologien dei smarte studentane hjelper til med å utvikle.

Martha Coolidge, som debuterte som regissør ved sidan av Nicolas Cage i hovudrolla til Valley Girl, har lykkast betre med denne enn debutfilmen sin. Real Genius har mange gode vitsar og Kilmer viser seg frå ei god side. Handlinga som skal bygge opp spenninga etter kvart i filmen, er den delen der dette fell litt gjennom. Og sjølv om ikkje forventingane her var så høge, så trekk det ned at filmen utover i siste del, støttar seg så mykje til ei altfor føreseieleg utvikling.

God komedie, mindre god spenningsfilm. Ein film som byrjar bra, men ikkje klarar å køyre løpet ut.

IMDb: 7.0/10 (983 votes)

I fire år no, har Warner Bros. og DC Comics levert animasjonsfilmar i serien DC Universe Original Animated Movies. Eg har sett dei tidlegare filmane, som det er seks av, og desse kan du lese meir om på stikkordsida for DC Universe Original Animated Movies.

Justice League: Crisis on Two Earths er den andre filmen i serien som handlar om Justice League. Laust basert på teikneserien av JLA: Earth 2 av Grant Morrison, går handlinga føre seg etter eit møte mellom superkrefter i to parallelle univers.

Då filmen i større grad består av kampar mellom to eller fleire superkrefter, blir ei oppsummering av handlinga ei urettferdig avsløring, ovanfor dei som skulle ønske å sjå filmen. Så lat meg dreie dette over mot animasjonen og filmen i heilskap, om den er tilfredsstillande i forhold til forventingane av ein animasjonsfilm som er komen rett på video.

Som med dei andre filmane i serien er denne kort, og tempoet er høgt heile vegen. Kampane er mange, og ikkje så dramatiske, men på tvers av desse er det eit driv i handlinga. Sjølv om det ikkje nødvendigvis er hovudtrekka i historia som gjer dette til ein grei film, er kombinasjonen av ein klassisk kamp mot det vonde ikkje å fornekte, når detaljane i oppbygginga av historia er på plass. Slik er Justice League: The Crisis on Two Earths, og slik har dei fleste andre filmane i serien vore, tilsynelatande enkle historier, gjort med omhug med tanke på karakterar og ein logikk i fiksjonsuniverset, der handling går føre seg.

Konklusjonen får bli den at dette er ein grei animasjonsfilm, som faktisk klarar å oppnå det og vere ein film, framfor å verke som ein lang episode frå TV. Den svarar til forventingane eg hadde kring prosjektet, men var då heller ikkje den filmen eg venta mest på i DC Universe Original Animated Movies, og heller ikkje den beste så langt.