IMDb: 5.9/10 (1,679 votes)

Duplass-brørne er snart aktuell med komedien Cyrus, med Jonah Hill, John C. Reilly og Marisa Tomei. Og sjølv om dei insisterer på å ikkje selje seg til storfilmane (Total Film), er skilnaden stor til B-lista i Baghead. (Les vidare under bildet).

Så mens eg ventar på Cyrus, gjekk eg inn for å sjå meg opp på dei tidlegare filmane til Jay og Mark Duplass. Baghead som er den andre av dei to langfilmane dei har laga før 2010, handlar om ein vennegjeng som skal på hyttetur for å skrive filmmanus i lag. Filmen går mellom å vere komedie, skrekk, drama og romantikk ofte nok til at ein aldri heilt slår seg til ro med det eine eller det andre. Dette kan forvirre nokon, men for dei som vel å setje pris på det, er filmen udefinerbar og open nok heile vegen til at ein kan bli overraska av tilsynelatande enkle vriar.

Handhelde kamera og minimalt med stemningsbyggande musikk gir assosiasjonar til lågkostnads amatørfilm. No verken kosta eller tente Baghead inn store summar (ved si avgrensa kinolansering), men filmen får like fullt fram ei interessant og underhaldane handling. Skodespelet er ikkje i verdsklasse, men det manglar verken på kjemi eller kjensler, og det går godt i lag med filmen som heilskap.

Eg visste ikkje kva eg skulle forvente av Baghead, men får meir enn eg hadde rekna med. Det er ikkje ein film i verdsklasse, men likevel ein solid sak med amatørpreg og god sjangerblanding.

IMDb: 8.0/10 (2,247 votes)

Det nyaste tilskotet i DC Universe Original Animated Movies-familien er den tredje Batman-filmen hittil i serien, og involverer Batman, Black Mask, Red Hood og Joker. Filmen er som resten av serien, basert på eksisterande materiale frå DC, som denne gongen har vore Under the Hood av Judd Winick frå 2005. (Les vidare under bildet).

Eg vil ikkje røpe meir av handlinga enn at hovudstrukturen til filmen er ei trekanta konflikt mellom vigilanten Batman, gangsteren Black Mask og oppkomlingen Red Hood som er ein mellomting av desse to. I kampen mellom desse spelar Joker ei sentral brikke. Filmen får danna ei god bakgrunnshistorie som går på tvers av fleire karakterar, noko som skapar ei spenning i actionsekvensane me blir bydd. Samanhengen mellom alt og alle blir tydeleg formidla innanfor rammene av 75 minuttar, og med gjennomsnittleg kjennskap til Batman står dette for meg fram som ein komplett animasjonsfilm.

Av andre sider som er verdt å nemne er kompliserte personlegheiter og noko eg vel å kalle ein vaksen tone. Desse to går hand i hand. Karakterane i filmen har sine eigne verdigrunnlag, og handlar tydeleg ut i frå meir enn eit oversiktleg bilde for kva som er rett og urett, godt og vondt. Me får oppleve både karakterutvikling og utnytting av svakare sider ved psyken, samtidig som filmen kan overraske ved å snu på ei femøring. Løysingar av denne sort bidreg til å gi ei kjensle av at filmen ikkje undervurderer publikummet sitt, og kan nå ut til fleire aldersgrupper.

På tampen vil eg gjere det klart at dette innlegget dreiar seg om ein type animasjonsfilm som kjem rett på video. Forventingane mine er andre til ein sånn film enn ein som er innom kino, og innhaldet her på lesast med dette i tankane. Om det burde vere sånn eller ikkje, er for øvrig ei sak å diskutere for seg sjølv. For med prislappar på DVD/Blu-ray ved lansering, samanlikna med det ein får for ein (billegare) kinobillett, burde ein kunne krevje at dette skulle legge seg på eit nivå over?

IMDb: 6.9/10 (3,028 votes)

I Greenberg er det Ben Stiller sin tur til å bli seriøs og miserabel. Ei rolle me forsåvidt kjenner han igjen frå The Royal Tenenbaums, som òg var komisk ladd. Som med det andre av Noah Baumbach er det eit drama der komedien kjem snikande i andre rekkje, og som med dei andre filmane hans forsvinn dei sterkaste kjenslene i dette møte. Filmen er aldri keisam, den fengjer og held meg merksam, men likevel sit eg ikkje igjen med så mykje som eg skulle ønskje. Kritikk til side, Stiller og den kvinnelege hovudrolla i filmen, Greta Gerwig, har ein fin og klumsete kjemi.

IMDb: 6.2/10 (37 votes)

Jacob (Maurstad) kjem heim etter mange år i utlandet som sjømann. Ein lege har anbefalt han å reise heim igjen, og snakke ut med faren om eit anstrengt forhold desse i mellom, som kan ha ført til at Jacob reiste til utlandet i første omgang.

Heime i Noreg prioriterer han tida annleis, han skaffar seg heller ein hybel, seier ikkje frå at han er komme heim. Og møter også ei ung, pen jente som heiter Line, før familie legg merke til at han er i Oslo. Me følgjer Jacob, ein person som har personlege problem, og Line, over ein sommar.

Filmen har god musikk, og er veldig god på å skape stemning. Dette og handlinga kombinert gjorde at eg følte det var eldre, fransk film eg såg. Litt som i det eg har sett av tidleg Godard, er det ein person utan særleg mål og meining som driftar rundt, møter på andre unge menneske, innleiar eit forhold, og elles vankar litt rundt, som om han ikkje høyrer heime nokon spesiell stad.

Skodespelet er kanskje ikkje heilt topp, men for å kunne ha glede av mange, norske filmar, bør ein kunne sjå forbi litt på dette område. Det er ein anna stil, ei anna tid, og difor kan det vere annleis enn me forventar i dag. Det er nokre dialogar i filmen som er meir av typen “eg har sagt mitt, no sluttar eg å snakke fordi du skal avbryte meg”, enn ein skikkeleg samtale. Men på andre område går både Toralv Maurstad og Margarete Robsahm godt inn i rollane sine, og Henki Kolstad er truverdig som ein sleip og innpåsliten hybelvert.

Line er ein god, eldre norsk film, om ein er interessert i norsk film, og filmar som handlar meir om personar enn kva som skjer rundt dei.

IMDb: 7.4/10 (86 votes)

Gjennom den siste perioden har det gått i norsk film, og eg har no komme til Engelen. Dette er den første spelefilmen til Margreth Olin, og var eigentleg meint å vere ein dokumentarfilm. Meir om årsakene til dette finn sjølv.

At Engelen er ein god film, er det viktigaste å få fram først. Når eg såg filmen, var eg derimot ukonsentrert og hadde berbare maskina på fanget, i håp om å kunne minske sjansane for å smelle tilfeldige kjennskap på tjukken. Eg fekk difor ikkje levd meg så godt inn i karakterane som eg nok burde, men synst likevel dette var ein god film. Direkte sterk blei aldri.

Forventingane til filmen var ein dyster, kald sak. Men sjølv om dette er ei tragisk historie, blir den fortalt på ein vakker måte, med omtanke for karakterane, og fokus på urettferdigheit framfor giving av skuld.

Så sjølv om eg ikkje var hundre prosent konsentrert, var Engelen verdt å få med seg.

IMDb: 7.0/10 (812 votes)

Skal ein først kalle ein film norsk, så kan Nord fungere godt som eksempel: Nasjonalromantisk i framstillinga av prangande, norsk vinternatur, og noko sår innvendig.

Jomar Henriksen (Christiansen) har det ikkje heilt godt med seg. Han drikk og gir faen, og har mest lyst til å vere innlagt på psykiatrisk. Dette før han får vite det han får vite, og legg ut på ei reise med snøscooteren sin, nordover. Undervegs, som er sjølve filmen, møter han nokre interessante menneske, i kjent road movie-stil.

Bortsett frå det teknisk filmatiske, som er praktfullt på alle måtar, er Nord litt nedtona, som for å spegle sinnet til protagonisten. Dette er ikkje eit nytt grep, men eit som er upåklageleg i bruken sin. Det er å føretrekke i road movies, føre filmar som prøve å toppe kvar nye stoppestad med drygare møte enn forrige. Nord prøve aldri for hardt å vere morosam, og lykkast godt med det.

Skulle eg trekkje nokon parallellar til anna norsk film, må det bli Den brysomme mannen. Desse to filmane har det same auge for flott kinematografi, og protagonistane kan minne litt om kvarandre, då dei ikkje har det heilt godt der dei er i livet. Samtidig er begge filmane komediar, bygd på relativt seriøse premiss.

IMDb: 6.7/10 (29,161 votes)

For dei som har fylgd med på sidene, skreiv eg i samanheng med «The Night Before», ein komedie med Keanu Reeves i hovudrolla, frå 1988, at «Bill & Ted’s Excellent Adventure» er ein av filmane der han blir sett mest pris på, av folk flest. Og etter denne lange setninga som opning, skal eg heller kortfatte dei liknande tankane mine under plakaten.

To unge, dumme gutar ligg an til å stryke i historie på skulen. Viss dette skjer, vil dei bli skilde, og framtida vil stå i fare. Difor får dei besøk av Rufus frå framtida, i ei tidsmaskin forma som ein telefonkiosk, som gir dei tilgang til tidsreise for å lære mest mogleg nyttig før den siste, munnlege eksamen.

Tidsreise eller møte med historiske personar er ikkje nytt, heller ikkje så veldig spennande, og blir den store svakheita ved denne filmen. Styrken er dei to idiotane som tek så lett på heile greia, òg blir drive til reise gjennom historiske periodar motivert av å måtte stå i eit skulefag. Spesielt Keanu Reeves er som født for rollen sin, Ted, ein ungdom som manglar både vit og personlegheit. Alex Winter glir inn i omtrent den same rolla, som Bill.

Trass i at filmen handlar om to tullingar, og heller ikkje gjer den mest interessante behandlinga av historie, sit dei fleste replikkane som støypt, og råma for handlinga til filmen gir rom for mykje god toskeskap. Karakterane får fram at dei har gode intensjonar og aldri meiner vondt. Samt at komedien som ligg nær den typen som blir kalla stonerkomedie, er fri for dei verste tilfeldigheitene og meiningslause reisene som er forbunde med så mange stonerkomediar.

IMDb: 6.1/10 (9,643 votes)

Ein ung, ferdigutdanna mann, flyttar frå ein gard i Kansas for å byrje i ein god jobb, i storbyen New York. Når han kjem dit blir han møtt av ei umiddelbar oppseiing, og må ty til ein fjern slektning for å sikre seg ein anna jobb, på det interne postrommet i bedrifta.

Michael J. Fox spelar den unge mannen, Brantley, som ikkje har tålmod til å jobbe seg heilt frå botnen av og oppover i selskapet, som slektningen “onkel” Howard styrer. Nyutdanna frå college innanfor forretningsdrift, har Brantley det som skal til for ein utfordrande kontorjobb i dei øvre etasjane, bortsett frå erfaring.

«The Secret of My Succe$s» ligg nære å vere ei forviklingskomedie, Brantley tek etterkvart på seg ei ny identitet som styremedlem i selskapet, og lurer både sjefen på postrommet og onkelen sin. Og det er i grunn det filmen handlar om, å snike seg rundt for å gjere det ein brenn for, og samtidig måtte unngå å bli avslørt.

Filmen blir så god som det er av fleire grunnar. Den har fleire relevante poeng omkring tilsetjing i jobb, sett opp mot ynskje om at ein har erfaring, og kor langt ein kan komme ved å skaffe dei rette kontaktane eller utnytte eit kaotisk system, som her er eit uoversiktleg selskap. Michael J. Fox har utstråling og ein jordnær person som får Brantley til å verke akkurat passe truleg i rolla si. Ei blanding av humor og ei historie som kan motivere, fungerer godt i lag her.

IMDb: 6.3/10 (1,765 votes)

I havet av tenåringsfilmar frå 1980-talet er det fleire som har henta inspirasjon frå barndomen til ungdomskulturen. James Dean, rock ‘n roll og swing, 1950-talet er lett å idyllisere på film, med ein samla ungdomsskare, der livet dreiar seg om drive-in-kinoar, diners og dating fredags kveld.

«Mischief» føyer seg inn i rekkja, og har mellom anna fleire likskapstrekk med «Rebel Without a Cause», som den stadig refererer til. Ved sidan av å handle om ein ny ungdom i byen, bilkøyring og motorsyklar, er dette ein film om 17 år gamle Jonathan, som gjennom eit nytt vennskap blir pressa til å utfordre det pysete, kvardagslege seg. Som mykje anna tenåringsfilm frå 1980-talet handlar det om å debutere, og ein klossete veg dit. Har du ei pyse og ein ny, tøff ungdom i byen, så har du òg den lokale bølla som slepp unna med mobbinga si.

Dei aller største stjernene er fråverande i «Mischief», men filmen lykkast godt utan. Som periodefilm er den passe idyllisk, utan at det går utover handlinga. Handlinga er ikkje den mest originale, men den engasjerer meir enn den gjennomsnittlege tenåringskomedien, og har ingen tydelege svakheiter heller. Heilskapleg sett ting i lag her og resultatet er tilfredsstillande, og ikkje negativt prega av tiåret den blei laga i.

Til informasjon: No set eg stor pris på både film som tydeleg skin gjennom som “typisk 1980-tals” og meir tidlaus film frå perioden, så det er ikkje noko eg nødvendigvis trekkjer ned på, verken det eine eller det andre.

IMDb: 7.3/10 (6,431 votes)

Vampyrfilm er populært, og for å tilfredsstille folket har eg beslutta å skrive eit par velvalde ord om «Bakjwi», som er ute på det internasjonale filmmarkedet under tittelen «Thirst».

Først skal det nemnast at «Thirst» er ein god film. Den er sør-koreansk og laga av Park Chan-Wook, som mellom anna har laga «Oldboy». Så er «Thirst» ein lang film, men det går fint fordi den heile tida utviklar seg, innanfor ei historie og med overgang til nye. Dei som har sett film av Park Chan-Wook tidlegare vil kanskje forvente brutale scener; dette blir servert, men dei stel ikkje showet.

Humoristiske innslag som eg stort sett set pris på i sør-koreansk film, er det passe mange av til at dei fungerer som avbrekk og lettar på stemninga. Det var lett å merke at publikum sette pris på desse i den elles så mørke tematikken, og publikum under filmklubb og cinematekvisingar er godt over gjennomsnittet til å hente ut fornuftige inntrykk av.

Framstillinga av vampyrskapninga er gjerne grunnlag for diskusjon når nyskapande variantar kjem på bane. Kor nyskapande vampyrane er her har eg ikkje nok kunnskap til å uttale meg om, men deira avstand frå ei dyrisk framstilling (ikkje mine eigne ord) var ein eg sette pris på — her er det ingen tenner.

For den som ikkje har fått sett «Thirst» på festival eller Cinematek, så har den altså Noregspremiere 5. mars. Verdt å få med seg både for vampyrelskande og vanlege. Om kanskje ingen kandidat for topplassering på årslista mi, så fin å sjå på kino. Både for variasjonen og underhaldinga si del.