IMDb: 7.5/10 from 5,341 users

Ellevte luke i julekalender 2011 er ein englefilm med Cary Grant, David Niven og Loretta Young. O gledelige jul for ein herleg kombinasjon.

Det kan bli sagt først som sist at The Bishop’s Wife er den mest stemningsfulle filmen etter elleve dagar med Filmdagboks julekalender. Samansettinga av humor og folk som pÃ¥ ein truverdig fÃ¥r fram at dei bryr seg er unekteleg vellykka.

Julemirakel er det tematisk samlande omgrepet for The Bishop’s Wife. Ved Ã¥ gjere Cary Grant til ein engel, den sjarmerande typen du ikkje vil overlate i kona di sitt selskap, blir engel-businessen lettare Ã¥ svelje. Alt han gjer har ei Ã¥rsak, og at vi tidleg blir klar over dette opnar filmen til Ã¥ gjere sÃ¥ mykje meir enn Ã¥ preike om julemirakel.

Det er ofte ei utfordring Ã¥ vidareformidle essensen i ein god film. Ofte handlar det om at gjennomføringa er god, handlinga oppsummert treng ikkje vere original. The Bishop’s Wife handlar i korte trekk om ein engel som trenger seg innpÃ¥ ein biskop og kona hans for Ã¥ gjere livet deira lykkelegare. Eg vil i stor grad framheve skodespelet og samspelet som styrkane. Cary Grant har karisma, David Niven er bÃ¥de dyktig og truverdig og Loretta Young lyser opp samtidig som ho er det stabile midtpunktet.

Ei sann anbefaling av ein julefilm.

IMDb: 7.3/10 from 2,008 users

Femte luke i julekalender 2011 er ein romantisk komedie frå 1945. Med Barbara Stanwyck, Dennis Morgan og Sydney Greenstreet i hovudrollane. Handlinga går føre seg på ein rik manns gard rundt juletider.

Christmas in Connecticut er ein screwball-komedie. I screwball er rask og vittig humor, farse, eskapistiske tema og ekteskapsprat kjenneteikn. Ofte er det mange personar som går ut og inn av dører og hemmelegheiter som krev raske forklaringar for å dekkast over.

Elizabeth Lane (fantastiske Barbara Stanwyck) inviterer sjefen (Greenstreet) sin og ein krigshelt (Morgan) på julebesøk. Miss Lane lyg på seg kokkekunstar og familieliv i ei mat- og husmorsspalte. Bråket startar då ho blir nøydd til å invitere sjefen og krigshelten på julemiddag. Garden, mannen og barnet ho har skrive om er oppdikta. For ikkje å snakke om at ho ikkje kan lage mat. Miss Lane må krype til korset og be om at beilaren (Reginald Gardiner) sin gard blir samlingsstaden. Stova på garden blir hovudarenaen for «ut og inn dører»-komedien.

Barbara Stanwyck gnistrar på skjermen og leverer ei rolle full av energi. Orda flyg fram og tilbake. Dei største latterkulene er sjeldne, men det er jamnt over ein morosam film der humringa sit laust. Julestemningen er på plass. Kulissene er flott kvit snø, ein varm peis og god mat på borda. Romantikken i lufta hevar temperaturen.

Christmas in Connecticut er ein triveleg film og min type julefilm. Det einaste eg saknar er nokon fengande julesangnummer. Men sangnummer er ikkje filmen sitt ansvar. At eg leitar er fordi det andre er på plass.

IMDb: 7.3/10 from 1,338 users

Den siste filmen frå DC Universe Original Animated Movies i 2011 er Batman: Year One. Det er historia om hendingane som involverer Bruce Wayne, James Gordon og Selina Kyle første året etter Bruce Wayne er komme tilbake til Gotham.

James Gordon kjem til Gotham samstundes med Bruce Wayne, og han er karakteren vi følgjer mest av dei tre sentrale som vi er innom. Politiet i Gotham er prega av korrupsjon og Gordon møter både motvillige kollegaer og fysiske barrierar. At Batman dukkar opp gjer ikkje jobben hans lettare.

Bruce Wayne kjem tilbake frå 18 år ein annan stad. Han er utålmodig og vil byrje kampen mot kriminaliteten så fort som råd. I ei parallell historie til Gordon si fortel Batman: Year One om korleis Wayne blei til Batman. Likskapane til Batman Begins er her. Batman: Year One er ein adapsjon av teikneserien med same namn, ein teikneserien som Batman Begins henta inspirasjon.

Catwoman, dekket til Selina Kyle, får minst plass i filmen. I heile teke er ho så lite med at ho kanskje kunne ha vore fråverande, men ho syner at Gotham er meir enn berre Batman.

Batman: Year One kan godt vere den beste filmen i rekkja til DC Universe Original Animated Movies fram til i dag, han er iallfall nær. Det er plass til minst to gode historiar om opphav, interne og eksterne konfliktar på mange plan, og ein del intens skyting. Alt utan dødtid.

Filmen er god, sjølv om eg har sett deler av historia i form av Batman Begins tidelgare. I løpet av 65 minuttar gjer den alt som trengs for å vere engasjerande og underhaldande. Om Batman: Year One fortel historia like godt som teikneserien den baserer seg på, det får vere opp til andre å dømme.

IMDb: 7.2/10 from 11,254 users

Flott foto, fint tempo og god oppbygging gjer The Andromeda Strain til ei behageleg oppleving om ein spennande og interessant historie som involverer invasjon frå rommet.

Invasjonen er nesten usynleg, og kampen mot den og klokka flyttar seg etter kvart inn i eit underjordisk laboratorium. Krigarane våre er fire doktorar, ein styrke som har stått klar i tilfelle mikroskopisk invasjon. Med kløkt skal dei erverve kunnskap og finne eit botingsmiddel på organismen som truar jorda.

The Andromeda Strain brukar enkle verkemiddel på ein effektiv måte. Vi får peikepinnar på kva som kan hindre arbeidet mot ei løysing, og opplever at denne blir oppfylt i nokre tilfelle. Dette blir fortalt på ein fin måte gjennom seleksjonen av bildeutsnitt og ikkje alltid gjennom karakterane sitt møte med omgivnadane eller opplagte replikkar om at ditt og datt kan gå feil. Denne fluga-på-veggen måte å følgje historia på passar utmerka godt og stressar ikkje opp rolla til sjåaren, men passar godt til tempoet filmen køyrer på i.

Om det er ein ting som kan oppsummere The Andromeda Strain for meg så er det at den gir lønn for å følgje med. Den krev ikkje all verden, men den krev at ein let stemninga og tempoet sige inn over seg og ei interesse for tema.

IMDb: 8.0/10 (68,641 votes)

I lys av den nyleg kinolanserte Rise of the Planet of the Apes tok eg steget ut og byrja eit lenge etterlengta gjensyn med Planet of the Apes-filmserien frå 1968-1973. I løpet av fem innlegg skal eg oppsummere og synse om filmane produsert av Arthur P. Jacobs.

Planet of the Apes har ei tilrekkingskraft utanom det vanlege. Sidan Tim Burton i 2001 kom med den ikkje fullt så gode, men likevel interessevekkande nytolkinga av romanen til Pierre Boulle, har eg sett både den og 1968-versjonen fleire gonger. I tillegg til resten av den originale filmserien. 2001-versjonen har som den svake filmen den er blitt verre for kvar gong, mens 1968-versjonen ved tredje gjensyn har gått i motsett retning og er betre no enn første gong. Men sidan dette ikkje er meint å vere ei samanlikning går vi eit steg vidare.

Året er 3978 då Taylor (Charlton Heston) og resten av mannskapet på romskipet Liberty 1 landar på ein ukjent planet. Etter å ha reist frå jorda i 1972 har dei flydd gjennom verdsrommet i lysets hastigheit, som for å stadfeste ein teori om at tida for dei berre blir få månader når århundra på jordkloten flyg forbi.

I søken etter liv på planeten dei har landa på, møter Taylor og mannskapet på ein flokk ville menneske, som viser seg å vere på flukt frå siviliserte apekattar. I dette bakevendtland som Taylor kallar det, blir han fort ein trussel for leiarane i apesamfunnet. At eit menneske kan oppføre seg, snakke og i verste fall tenke er absurd og strid mot vitskap og religion for apane.

Taylor er ein manns mann og toler ikkje undertrykking. Metodane hans for å vinne fram og bli annerkjent som intelligent er diskutable, men samtidig ein styrke for filmen og det uforutsigbare.

Planet of the Apes fungerer godt som film på fleire plan. Det er spenninga i å utforske noko nytt og bakvendt i reisa til Taylor, med element av science fiction og mystikk og ein realitet som like gjerne kunne ha vore eit mareritt. Filmen tek òg opp problematikk som undertrykking, vranglære og religion som vitenskap.

Fantasi og det spektakulære bygg på ting eg kjenner til og gjer Planet of the Apes til ein film som eg lett tek til meg. Den held tilbake på mykje av bakgrunnshistoria og gir berre litt etter litt. Eit av kjenneteikna på god film er nettopp timing og porsjonering av det spennande og/eller interessante. Slik som ein god skrekkfilm er den som ikkje set lys på alle sidene ved eit monster og let det danse over skjermen i 90 minuttar, men brukar fantasien til publikum for å skremme.

Det skadar heller ikkje at eg har eit soft spot for Planet of the Apes, og ser mytologien og dens moglegheiter og motsigelsar i heilskap som sterkare enn dei individuelle filmane sine svakheiter (først og fremst deler av oppfølgjarane).

IMDb: 8.0/10 from 16,160 users

I 1972 kom Conquest of the Planet of the Apes, den fjerde filmen i Planet of the Apes-serien. Conquest fortalte ei historie om hundar og kattar som døydde ut, og ideen om å bruke apekattar som erstatningar for kjæledyr, og om opprøret som var starten til apeplaneten.

I 2011 er vi tilbake til perioden frå Conquest. Rise of the Planet of the Apes er eit nytt forsøk på å starte opp igjen Planet of the Apes-serien, og eit langt heldigare forsøk enn Tim Burtons Planet of the Apes frå 2001.

Som det ligg i tittelen og introduseringa av Conquest er dette ein film som på nytt fortel historia om oppstanden til apeplaneten. Rise fortel ei anna historie enn Conquest, ei om medisinske forsøk på dyr og ei skrekkhistorie om korleis tilfeldig tukling med naturen kan få fatale konsekvensar.

Realistiske spesialeffektar er ei av dei mange styrkane til Rise. Den viktigaste etter mi meining er oppbygginga. Rise har nye ting som skjer heilt fram til rulleteksten, og unngÃ¥r Ã¥ bli «50/50 god/kjip bakgrunnshistorie/obligatorisk kamp»-film, i mangelen pÃ¥ betre omgrep. Du veit, ein av dei mange superheltefilmane siste Ã¥ra.

Så Rise er ein meget fengslande film. Den har overraskande mørke sider og desse klarar også å skygge over det faktum at filmen er PG-13. Den har god karakterbygging som det lønnar seg å få med seg. Her er det òg nikk til den originale serien og forsmakar på kva som kan følgje.

For mitt vedkommande er Rise of the Planet of the Apes den første av blockbuster-filmane i sommar som leverer varene på tvers av heile forløpet til filmen. Eit par småting kjennes ikkje heilt rett, men set minimale spor Rise som ein heilskap.

IMDb: 7.6/10 (3,247 votes)

Win Win er ein litt sår film om nedturane i livet, forårsaka av folk rundt deg, men samtidig ei lettelse av at eigne tiltak ikkje er forgjeves. Men tredjefilmen til Thomas McCarthy er òg krydra med nok av lyspunkt til at Win Win heller blir ein film som gjer merksam på desse tinga enn å tynge deg med dei.

I det som er ein typisk Thomas McCarthy-film, ei blanding av kvardagen, drama og lun humor møter vi Paul Giamatti i hovudrolla som advokat Mike Flaherty. Mike slit økonomisk og tek på seg ansvaret for ein klient med demens mot 1500 dollar i månaden, men følgjer ikkje reglane då han sender klienten på gamleheim i staden for å ta vare på han i heimen. Like etter dukkar barnebarnet til klienten opp og Mike og kona må ta hand om han ei stund.

Eit forenkla samandrag kan formidle kjerna i forviklingane, men det er den naturlege interaksjonen mellom karakterane som er den verkelege styrka til filmen. Problema som dukkar opp er, eller føles iallfall som dei er utanfor kontrollen til Mike, med eit par ærlege unntak. Der ein forventar ei løgn kjem sanninga nølande fram, og små problem og ueiningheiter får ikkje dei største dramatiske løysingane.

Eg likte Win Win godt. Det er ikkje den umiddelbare hiten, men ein film som veks undervegs og der investeringa i Ã¥ følgje godt med betalar seg. EtterpÃ¥ sit eg igjen med inntrykk av Ã¥ ha sett ein film som skil seg litt ut i ein sjanger som ofte blir for tung, pÃ¥tatt komisk eller opphengt i Ã¥ samle palmeblad og slikt. Win Win var litt meir… naturleg.

IMDb: 8.1/10 (9,023 votes)

Eit år utan ny film frå Woody Allen er ein nedtur, heldigvis har ikkje dette skjedd sidan 1981. Midnight in Paris er den 45. filmen med Allen i regissørstolen, som ikkje viser nokon teikn på å gi seg.

Den suksessrike manusforfattaren Gil (Owen Wilson) er i Paris med si kommande kone Inez (Rachel McAdams). I ein periode av livet der han ynskjer å gjere meir enn manusskriving, har han byrja å skrive ei bok. Paris er draumebyen og til stor inspirasjon og Gil drøymer om ei tid då dette var den kulturelle hovudstaden for Hemingway, Picasso og Fitzgerald. Etter ein fuktig fest ei natt stoppar ein taxi for den gatevandrande Gil og tek han med tilbake til 1920-talets Paris.

Skepsisen var tilstades når kjente stordomar frå fortida dukka opp etter Gils tidsreise. For mange erfaringar med dårlege tidreisefilmar har sett spor. Skepsisen gjekk fort over når det blei klart at dette framfor alt er ei reise i livet til Gil og ei opplysing av kven han er. Midnight in Paris viste emna til å fange med gripande dialogar som fremja både karakterar, historikk og Woody Allen sjølv.

Owen Wilson gjer ein solid jobb som Gil, ein karakter som på overflata kan verke enkel, men som Allen gradvis transformerer til eit truverdig menneske. Wilson har med seg andre kompetente skodespelarar som mellom anna Michael Sheen og Kathy Bates.

På ein skala frå original til god på å oppfylle sjangerkrav hellar Midnight in Paris mot det siste. Den er gjennomført med stødig hand, med unnatak for min personlege skepsis i byrjinga går tankane verken mot klokka eller slutten i det som er ein typisk Woody Allen-film og leverer i nuet.

Det går mot stor begeistring for filmen i min favør, og eg har ingenting å utsetje på den. At den ikkje når heilt opp har simpelt hen å gjere med at den ikkje trakkar opp nye spor, men bevegar seg trygt og godt innanfor kjente rammer.

IMDb: 7.5/10 (7,894 votes)

Flipped er eit fint drama som formidlar historia om ei barndomsforelsking på godt vis. Inntrykket opplevingane må ha på jenta og guten blir framstilt som like viktig som ei vaksen forelsking, på ein truverdig måte som gjer at effekten er like god.

Unge menneske er lettare å påverke, dersom du er i rett posisjon. Feil val kan over lengre tid føre til at liv tek uønska retningar. Flipped blir god fordi den gjer alvor av konsekvensane som kunne ha blitt tolka som barnslege. Samtidig får vi stadig inntrykk om at det er eit håp, og at det bak feige ansikt og barnslege handlingar er noko meir.

Jenta og guten, Juli og Bryce, er naboar. Frå dagen Bryce flyttar inn tvers over gata frå Juli, er ho i hælane hans. Gjennom filmen byter vi fram og tilbake i point of view og får hans og hennar syn på episodar som utspelar seg i åra frå 2. til 8. klasse. Hans på Juli som plagsom, hennar på Bryce som redd for å vise at han likar ho.

Modningsprosessen er kjerna i Flipped, ei stadig forming av personlegheiter og tilføring av kunnskapar som er med på å drive filmen framover. I eit tempo som gjer at ein vil ha meir, og på ein måte som gjer at ein set pris på vegen etter kvart som den blir til. Målet i seg sjølv er ikkje det viktige her.

IMDb: 7.3/10 (61,018 votes)

To vakre kvinner i ein vakker by, omgitt av kreative sjeler. I ein film innpakka i varmt lys og med flotte tonar frå spansk gitar.

Vicky Cristina Barcelona er ein av mine favorittfilmar frå Woody Allen. Ein kjærleiksdeklarasjon til ein vakker by, ein kjærleiksfilm med smarte menneske, som likevel er fulle av feil. Det er romantikk, kunst og ein passe stor dose av Woody Allen sjølv gjennom replikkane som blir ytra.

I oppbygging er filmen enkel og er tydeleg på rammene rundt handlinga heile vegen. Vicky og Cristina kjem til Barcelona, dei skal vere der i to månader. Ikkje lenge etter dei kjem dukkar Juan Antonio opp i periferien, ein bildekunstnar med eit trøblete ekteskap bak seg blir det fortalt. Vegane kryssast og to månader blir brått meir interessante då Juan Antonio ved første møte inviterer både Vicky og Cristina til å bli med på ei utflukt, for sight-seeing, god vin og sex, ut av det blå.

Ein kinematograf ved namn Javier Aguirresarobe bidreg til at Vicky Cristina Barcelona ser fantastisk flott ut. Barcelona og omegn badar i varmt lys og eg får umiddelbart lyst til å reise dit. At mange av scenene foregår ved kjente monument og kunstverk bidreg til ein rikare bakgrunn. Personane stikk av med merksemda, og eg kan godt sjå filmen igjen for å få med meg alt som er i bakgrunnen.

Men Vicky Cristina Barcelona er ikkje nødvendigvis den lystigaste filmen, den har ei mørkare side ved seg og omhandlar galskap og eit kynisk syn på kjærleik og forelsking. Den er ærleg og skyr ikkje unna å ty til løysingar som gjer personane smått feige eller svake. Dette gjer filmen mindre føreseieleg og ei rikare oppleving.