User Rating: 7.3/10 (9,271 votes)

Smarte og rare Byrd Huffstodt frå «Huff», Anton Yelchin som han eigentleg heiter, har tatt det verkelege spranget frå tv til å lande hovudrolla i «Charlie Bartlett» på storskjermen. Dei som har sett «Huff» kjenner han som den intelligente, men fortsatt barnelege sonen til Hank Azarias psykologkarakter frå serien som velta over av kjente og briljante skodespelarar. I «Charlie Bartlett» har han teke på seg ei litt meir humoristisk prega rolle, men spelar fortsatt på å vere ei blanding av smart og endå ungdom.

Etter å ha blitt kasta ut frå sin n-te privatskule er Charlies einaste valmoglegheit offentleg vidaregåande skule. For å få elevane til å like han startar han personleg rådgiving på toalettet og sel medikament til trengande, der definisjonen av trengande kan vere litt diffus. Etter kvart som populariteten stig får rektor auga opp for Charlie som ei urokråke og går hardt inn for å øydelegge skuledagen hans og dei som set han høgt.

Grunnane til at «Charlie Bartlett» er ein knakande god film er fleire, Anton Yelchin er perfekt i rolla som Charlie Bartlett, guten med glimtet i eine auge og ei seriøse mine i andre. Kombinasjonen Yelchin og Hope Davis som spelar mora gir ein dødeleg god start som får den neste halvtimen til å virke morsom på alle moglege småting, utover det kjem stadig fleire sider til overflata og bidreg ved sidan av god humor å halde dette på eit høgt nivå. Klimpre- og songstunder ved pianoet på familien Bartletts store gods (fru Bartletts ord) fargar filmen ein gong i blant utover og er gull verdt kva kjem til Yelchins brå skodespelarstil, og kan vere like brå som mange av filmens alvorlege poeng.

Tom over på Captain Charisma’s Filmblogg har mange poeng i samanlikninga med John Hughes 80-talsverk «Ferris Bueller’s Day Off», men der den tek deler av årsakene til Ferris’ popularitet for gitt går «Charlie Bartlett» innpå korleis Charlie som person skal kunne få folk til å like han og korleis han lukkast. Filmen har meir alvorlege sider som gir djubde utan å stele alt fokus og den har ei enkel og effektiv kjærleikshistorie som heller ikkje trakkar i salaten på nokon som helst måte.

Både i tonesetting, behandling av karakterar - alle spelt på upåklageleg vis, oppbygging innan den personleg foretrukne lengda i komediesjangeren på 90 minutt, filmmusikk og type humor så fengar «Charlie Bartlett» så bra at eg umiddelbart fekk lyst til å sjå den igjen og ikkje kan anna enn å anbefale den vidare. Dette nokre dagar etter så eg utan å måtte tenke meg om lengre kan stå for mine ord.

Vudering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.6/10 (13,241 votes)

Då eg skulle sjå «In the Valley of Elah» på kino tidlegare denne månaden hadde eg ingen forventingar eller tankar til kva den skulle vere. Den faktiske grunnen til at kinobesøket fall på akkurat denne filmen var at ingen av dei andre filmane freista. Men kva gjorde det når Paul Haggis skulle stige opp i så måte frå holet han grov seg sjølv ned i med «Crash» i 2004.

I det som er ein av to filmar i det som må vere Tommy Lee Jones sine betre år, den andre var «No Country for Old Men», er det ei forsvinningssak som involverar Jones rollekarakter Hank Deerfields son som står i sentrum. Sonen er i militæret og har akkurat komme heim frå Irak då han brått blir borte, noko som resulterar i at Hank får ein telefon om at sonen mest sannsynleg har teke tjuvperm og må melde seg snarast. Når sonen ikkje let seg spore vel Hank å ta saka i eigne hender og spore han opp, som tidlegare yrkesmilitære sjølv har han eit blikk som vitnar om at han er klar for å møte sannheita uansett kva den skulle vere.

Det som skjer vidare er vanskeleg å forklare i detalj utan å røpe filmen, og utan detaljfokus er det vanskeleg å forklare kvifor dette er ein så knallsterk film som det er. «In the Valley of Elah» er gjennomført med stødig hand, etterforskinga som blir gjort er lagt opp slik at den er interessant heile vegen, Tommy Lee Jones er ytterst perfekt i hovudrolla og har også med seg stødige motspelarar som verken trekk ned eller stel fokus. Dette smakar heller ikkje som anti-militær propaganda, då det med dei ulike karakterane er ulike sider av militære me møter. Tross motviljen Hank Deerfields møter i mange av brikkene som skal føre han vidare er han sjølv eks-militære og smittar forståelsen sin over på publikum til ei viss grad, balansen er nøyaktig og det er også ein underliggande frustrasjon på plass som kjem fram i augene hans i blant.

Måten filmen seier så utruleg mykje på utan å ta for sterke standpunkt, rote det til eller køyre seg fast på eit spesifikk punkt gjer at dette aldri blir nokon kjedeleg film på dei 2 timane den varer. Den er eigentleg eit veldig godt eksempel på korleis fleire filmar skulle ha vore laga, for det er ingenting som tilseier at ei forsvinningssak er det mest originale plottet, men når det er gjennomført på denne måten er det lite å halde i mot den på.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.2/10 (10,901 votes)

Eg har ein innrømmelse på lager, eg har aldri sett «Grease». Sjølvsagt har eg sett klypp frå den, eg veit sånn cirka kva den handlar om og alt det der, men har aldri hatt spesielt lyst til å sjå heile. «Cry-Baby» fekk eg umiddelbart lyst til å sjå når eg blei obs på den, parodiere «Grease» og liknande som den skulle gjere. Dessutan er eg glad i musikalar, etter i mange år ha hata sjangeren som intetvitande, har eg blitt godt glad i nokre etter kvart, gode musikalar set eit ekstra gledestrykk i meg, det blir så mykje meir fres over sakene med gode songnummer.

«Cry-Baby» er på langt nær den første filmen til John Waters, men mitt første møte med filmskaparen. Og for eit møte! Kvelden eg satte meg ned med filmen var den rette, eg var innstilt på god film, litt lysten på noko ekstra enn berre ein komedie. Denne leverte frå første minutt då den opna med The Bonnie Sisters «Cry-Baby» til ein tidssettande vaksinasjonssekvens i 1950-talsånd. Her vert både musikkstilen, persongalleriet og ikkje minst humoren satt. Heilt på kanten av kva eg kan sluke, men aldri over, difor så velfungerande.

Johnny Depp spelar Wade Walker, Wade går under namnet Cry-Baby, her skal eg ikkje røpe nokon årsak, for som det meste i filmen er det vanskeleg, om ikkje umogleg å gjengi inntrykket dialogane, monologane og songstykka gir. Cry-Baby er ein skikkeleg hillbillie og harding med gjengen som følger, Drapes heiter folka hans og er forhatt av den «gode» sida i lokalsamfunnet, the Squares. Filmen er ei kjærleikshistorie av ein musikal som involverar ei jente som ikkje er så Square som dei rundt seg.

Ein klisjé er betingelsen på eit utslitt utrykk, det «Cry-Baby» gjer er at den hentar inn dungar av klisjear og pussar dei opp, forsterkar dei og lagar ein heidundrades artig film ut av det. Ingenting er nytt, men det er friskt. Pangstarten allereie under opningssekvensen blei aldri det einaste av glede i filmen, løpet blir køyrt fullt ut, eg blir like glad i karakterane som i musikken då dei aldri dør ut i stereotypane sine. Stereotype er vel også hakket negativt, det er sjølvsagt meir til karakterane enn som så.

Eg klarar ikkje gjere anna enn å skryte av dette, alt satt som støypt for min del iallfall. Depp briljerar, Amy Locane som jenta her forelska eg meg lett i. Tilogmed Kim McGuire som den urstygge Hatchet-Face var like effektfull på slutten som i starten, huff, stygg som pokker altså. Eg kan ikkje love at denne vil falle i like stor smak for alle som den gjorde for meg, men anbefalar den til nokon som har lyst på ein lett og lystig gladfilm.

Nok ein gong minnar eg på at min «9» er som andres «10». Min «10» er forbeholdt gjensyn som leverar varene like godt eller betre.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (10,404 votes)

Det er å underdrive og seie at eg er glad i The Beatles, som fan er eg rett nok fersk, men det skal ikkje legge noko demping på gleda eg får ved å høyre songar som «Got To Get You Into My Life» og «I Should Have Known Better». Utan å ha tiår på nakken i miljøet er eg open for alternativ bruk av musikken, korleis andre måtte tenke er for meg uvisst, når «Across the Universe» (filmen) kom fram i dagen var eg var eg ganske høgt der oppe. Ettersom det tok tid før den kom til Noreg var eg rimeleg kjapp på soundtracket og hadde dei fleste coverlåtane prenta i hjernebarken før eg såg filmen.

Eit av dei første tinga som slo meg var at «Across the Universe» innleiingsvis prøver for mykje, med korte og mange songnummer og ei fomling etter å få tak på sjåaren, eg blei brått redd for at dette kom til å bli ei overfladisk, om enn musikalsk, filmopplevelse, og det tok si tid før desse tankane forlot meg. Tid til å kvile blei det derimot ikkje, det neste som slo meg var kor trist «Across the Universe» er. Trist fordi personane me blir kjent med lev i eit samfunn dei ikkje har noko til overs for, at tida er ei uslåeleg fiende som det ikkje nyttar å kjempe mot, uansett kva som skjer er det ikkje nok styrke på plass til å bryte ut av den håplause tilværelsen. Kanskje ikkje teke ut av manuset til filmen, kanskje er det å vri litt på sannheita, men slik virka det.

Musikken, nyinnspelingar av The Beatles melodiar som glir inn i historien i varierande grad er flott, sjølv om det blir litt for mykje av den i blant. Dette går ikkje på bekostninga av resten av filmen, det fører berre til at den blir lengre. Stundom står handlinga stille, uansett kor mykje eg undervegs ønska meg meir tempo klarar eg ikkje å oversjå dette som bidrag til å låse oss fast i tid og bidrag til å gi limet under beina på folka som ikkje klarar å styre liva sine heilt som dei vil.

At «Across the Universe» klarte å gi meg ei tung kjensle i brystkassa gode 3/4 av filmen er eigentleg nok for meg til å skryte den opp i skyene, eg lever (les: ser film) for å oppleve desse gongene når det knyter seg i magen. Eg kan likevel ikkje unngå å legge merke til ting som kunne ha blitt gjort annleis, Prudence er ei eg gjerne skulle sett meir av her, ho forsvinn plutseleg ut av filmen for så å dukke opp igjen som om ho aldri betydde noko meir. Utflukta til Mr. Kite sitt sirkus tilfører filmen lite forutan visuell nytelse, Bono er ein av dei andre tilfella unødvendig show. Så problemet til filmen er i hovudsak at den prøver på altfor mykje, noko som hindrar den i frå å bli den ultimate filmopplevelsa, men den ligg ganske nærme for meg.

Og var det eit handlingsreferat du var på jakt etter må eg diverre skuffe deg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.3/10 (21,108 votes)

Sir Charles Chaplin Jr. markerte overgongen frå stumfilm til lydfilm relativt seint, når han i 1940 kom med krigssatira og parodien på Adolf Hitler og det tredje riket i «The Great Dictator». Likheiten til Hitler er i blant skremmande, Chaplin er som kjent både liten og med signaturbarten sin og luftige knickers er det tøft å sjå han trå inn i ei rolle som etterliknar ondskapen sjølv. For å få komedien til å virke spelar Chaplin også ein jødisk frisør, som for å kunne bli hylla som helt og samtidig få skrytet for å portrettere den grusomme fienden.

Ved å ta opp diktatur, folkeundertrykking og krig som tema gir Chaplin god grunn til både drama og komedie, der gesturar gjerne knytta til slapstickhumoren i stumfilmen får variere med glimrande babbel eller sterke monologar besatt av meiningar med gode intensjonar. Av babbel er tulletysken til diktator Adenoid Hynkel eigentleg veldig simpel, med ord som wiener og sauerkraut i ei rekke av uforståeleg nonsens, men det gjer susen - Chaplin viser seg å bere ei kraftig stemme, god til Hitlerparodierte talar.

«The Great Dictator» er med sine 2 timar ein lengre film, etter å ha sett Chaplin før og vore glad med det var eg likevel småskeptisk til om dette kunne halde over så lang tid. Blandinga av drama, komedie og krig viser seg å vere det perfekte område for Chaplin sitt utløp for politisk engasjement og komiske talent, der han med tale kan strekke ut historia ved sidan av flotte bilderekker eg ser for meg lett kunne ha blitt gjort i stumfilmsamanheng.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.2/10 (3,155 votes)

Eg har aldri betrakta meg sjølv som eit Joy Division-fan, ikkje rart når eg aldri har høyrt særleg mykje av bandet, med andre ord har eg aldri mislikt Joy Division. Eit viktig poeng i forbindelse med filmopplevelsen min. Tidlegare i haust gav eg meg tid til å lytte gjennom albumslista og fann i så måte ut at det ikkje var så dum musikk, hadde eg gitt meg endå meir tid ser eg ikkje bort i frå at eg kunne ha blitt godt glad i Joy Division, men det er ei anna sak. Meininga var å få ein idé om kva musikk dette var, før eg skulle sjå Control.

I ettertid ser eg på det som lite viktig å ha eit forhold til Joy Division før ein ser Control, sjølv om det er både kjekt å kunne sette ekstra pris på filmmusikken og vere ekstra svolten på privatlivet til Ian Curtis. For Control handlar i all hovudsak om vokalisten som person, utan å gå innpå historia til bandet i detalj. Control skildrar livet hans over ein femårsperiode eller så utan å ty til romantiseringa me så ofte får i musikkbiografiar, eg tenker i hovudsak på Ray og Walk the Line (som begge likevel er strålandes filmar). Control er gjennomført i svart/kvitt, som ikkje kunne ha passa betre! Det går i eit med humøret og legg ein fin dempar på det faktum at Joy Division faktisk gjer det stadig betre som band utover.

Møte med regissør Anton Corbijn og skodespelar Sam Riley (som Ian Curtis) var mitt første. Gjerne når eg bevegar meg innpå nye namn i filmverden er det eg opplever dei største overraskelsane, utan forventingar eller tvil, samtidig er det så mykje lettare å godta skodespelarane i rollane sine. Control blei ekstra god då eg kom inn i rett modus ganske tidleg og slutta å tenke på det som ein film, då eg hadde klart å nullstille meg i forkant, og det at folk fall på plass ganske fort utan at eg blei sittande å tenke på andre ting, eg har ein tendens til å la kjente ansikt sette fart på koplinga til andre filmar.

Måten ting aldri blir forsøkt forklart kvifor det og det skjer eller korleis Ian Curtis tenker, men overlatt til publikum å observere han og heller prøve å trekke slutningar sjølv med god, gammaldags fundering - utan å få bekrefte noko - gjer dette til ei god filmopplevelse som kan trekkast fram blant musikkbiografiar. Naturlegvis finst det handling som kan gi ei svært enkel forklaring på saker og ting, men det ligg ein mørkare natur i sinnet til Ian Curtis som får dette til å framstå som ein generelt meir interessant film enn berre ei reise frå undergrunn til populartitet.

Dette var mi fundering rundt filmen, som om det var noko tvil om: eg synst var god!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (4,742 votes)

Ein seriemordar er laus på den koreanske landsbygda i «Memories of Murder», to inkompetente politietterforskarar prøver så godt dei kan å finne ein skyldig, utan å sky drøye intervjumetodar. Det herskar ein håplaus situasjon både når det gjeld bevisbevaring og samarbeidsvilje i troppen, noko ein nyankommen etterforskar frå Seoul får oppleve når han blir med i jakta på ein mordar som passar ein profil som er langt i frå avklart.

«Memories of Murder», som filmen så godt heiter internasjonalt, er ein fantastisk god film. Til grunne ligg ei god seriemordar/politi-historie som det skal meir til enn me ser på overflata, politimennene tilfører ein komisk vri til filmen, men er likevel så mykje meir enn berre dei håplause figurane me får servert innleiingsvis. Over heile linja leverar filmen både i pose og sekk, nydeleg bilde og skittent inntrykk, humor og alvor. At det aldri blir kjedeleg er ei av dei andre sterke sidene ved filmen, med ei spelelengde på over 2 timar kan ting lett stagnere, her blir det derimot stadig bygd vidare og filmen veks gradvis på meg, så når den er ferdig (etter ei fabelaktig slutt!) sit eg litt forfjamsa igjen.. på ein positiv måte, oppfyllt av ferske minner.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: (awaiting 5 votes)

Ja, eg har sett den nye «Futurama»filmen. Nei, eg skal ikkje røpe historien eller kritisere. Ja, «The Simpsons Movie» blir som hermetikk i forhold til ferskvare med den forsegla glasskuppelen sin. Ja, eg skal gi meg med å svare på spørsmål eg aldri har stilt her.

I år 2003 besteme ei gruppe inkompetente menneske med makt at «Futurama» hadde sagt sine siste visdomsord på FOX. I år 2007 har Comedy Central endeleg fått serien tilbake, først som rett-på-video og over nyttår oppdelt i episodeformat for tv. Denne store seieren kan umogleg bli oversett, så opningsvis blir me fortalt dette på ein måte berre «Futurama» kan.

«Bender’s Big Score» innfrir alle forventingar då den klarar det «The Simpsons Movie» ikkje klarte i overgongen frå kort episode til lengre film, nemleg å tilpasse seg formatet, med sine 90 minuttar kunne det lett ha blitt for mykje eller at historia blei langdryg, men i ettertid er eg glad over å kunne sei at filmen stod med glans. Alt serien bydde på tidlegare av sprø humor og sci-fi-referansar er tilstades, saman med ei god historie og bihistoriar som fint klarar å strekke seg over halvannan time. Tempoet er viktig, og det er som å sjå ein vanleg episode, akkurat passe lang og alltid like morosam, like useriøs.

Etter å ha gått over til Comedy Central, spesielt kjent for South Park - ein serie som berre blir grovare og grovare, har «Futurama» fått ekstra krydder - gått eit steg vidare - blitt hakket kvassare, resten er likevel som før, «Futurama» er og blir «Futurama». Forvent ein del overraskingar, mange kjente ansikt, president Nixon og robotmafia. Meir vil eg ikkje røpe, då mykje av gleda for min del låg i at eg visste ingenting om filmen på forhånd, så må jo du få den same sjansen. Men du må jo ha likt serien!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (42,760 votes)

Tony Curtis, Jack Lemmon og Marilyn Monroe spelar på lag i denne flotte Billy Wilder-komedien frå 1959, der Curtis som Joe og Lemmon som Jerry må kle seg ut som kvinner for å få ein gig utanbys. Gangsterar på jakt etter eller forviklingar med andre menn foran seg, “Josephine” og “Geraldine/Daphne” står bokstavleg talt på tå med høghela sko gjennom denne hysteriske filmen.

I «Some Like It Hot» blir det avfyrt punchlines og gode dialogar i maskingeværhastigheit og eg går aldri trøytt av det, tempoet dabbar aldri av og historia blir aldri gammal, veldig viktig for ein komedie. Imponerande at oppsettet med menn forkledd som kvinner held seg så godt gjennom 2 timar, men ikkje spesielt overraskande når Wilder står for regien og Curtis/Lemmon overbevisar i hovudrollane.

Til denne type film, med forkledningar og doble rollar, ligg det gjerne forventingar til handlingsforløpet. Løysinga er fin då det alltid skjer så mykje i “nuet” at det som kjem etterpå aldri særleg aktuelt å tenke på. Når det kjem, så er det akkurat like artig. Mykje skryt, lite håndfast eg har retta meg mot, eg avsluttar like godt med sitat for å sette tonen.

Jerry: Have I got things to tell you!
Joe: What happened?
Jerry: I’m engaged.
Joe: Congratulations. Who’s the lucky girl?
Jerry: I am!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.6/10 (646 votes)

Film nr. 1000.

«Reprise» som ein av årets beste norske filmar enda opp med å bli den eg aldri fekk sett, som eg gjerne hadde lyst til å sjå. Det stod vel på viljen kan eg tenke meg, eg har det med å aldri få sett filmane eg verkeleg har lyst til å sjå, spesielt når det gjeld kino.

Eg kan sei det først som sist, «Reprise» var ein svært gledeleg opplevelse. Det blir feil å samanlikne med Tatt av kvinnen, for dette er to vidt forskjellige filmar, likevel vil eg påstå dei er omtrent like vellykka i sjangrane sine, med ein liten knapp på «Reprise». Under filmen sat eg med inntrykket av å lese ei bok, det er forordet, hovuddelen og etterordet, krydra med tilbakeblikk og andre avstikkarar som aldri går utover dei viktigaste figurane. Som med ei god bok blei eg aldri sittande å tenke på kor i historia eg var komme og kva som ville skje før slutten, det var nok med å følge med her og no.

«Reprise» hamnar aldri i eit førehåndsdefinert spor, er frisk og behandlar tematikken sin utan å bli klisje. Blandinga mellom tragedie og komedie passar godt, det blir aldri for tragisk eller for komisk. Dessutan handlar «Reprise» om spirande forfattarar i ein vennegjeng, ein god måte å la filmen bli sjølvbevisst på.

Mykje eg skulle ha nemnt, men eg er redd det aldri vil bli ei rettferdig beskrivelse. «Reprise» er vellykka både teknisk og på manussida, den gir noko ekstra som får den til å stikke seg ut, både blant norsk og internasjonal film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10