User Rating: 8.4/10 (22,920 votes)

Toshirô Mifune og Akira Kurosawa har gjort fleire prosjekt i lag. Skodespelaren har ei lett gjenkjenneleg, morosam haldning. Rolla i «Rashômon» er ingen unntak. Innleiingsvis møter me eit par menneske som har søkt ly frå regnet. Begge har opplevd ei grusom hending som svekka deira tru på menneska. Filmen fortel hendinga i ulike versjonar, frå medverkande og vitne. Tidlegare japansk film ligg gjerne nærare teaterskodespel enn me er vant med i. Interaksjonen her er veldig levande. Det tekniske er kanskje røft i kantane, men dei filmatiske trekka kjem bra fram. Eg synst filmen var kjedeleg, men utset ingenting på gjennomføringa.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.8/10 (43,989 votes)

Sidan eg har sett «The Magnificent Seven» tidlegare, føler eg det er greitt å ta denne opp her. «The Seven Samurai», som den amerikansk-engelske tittelen blir, er nok ein Akira Kurosawa storfilm.

Toshirô Mifune, Kikuchiyo i filmen, blir ofte rekna som filmens store stjerne, men Takashi Shimura, som spelar Kambei Shimada, er kanskje filmens mest autoritære karakter. Mifune fekk meg til å tenke på anime, og «Great Teacher Onizuka», hans litt dumme, men stole og handlande person er ei kjent oppleving frå meir enn ein anime.

Sammenligna med Hollywood-versjonen, «The Magnificent Seven», er denne både lengre og betre. Bandittane er ikkje sett på som individ her, og samurainane er tydlegare heltar enn drapsglade. Alt utanom bilde og lyd kan seiast å vere betre i denne. Svart/kvitt er ikkje problemet, men heller at bilde her var litt utydeleg og at ein ikkje fekk den heilt gode oversikten overalt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.3/10 (15,818 votes)

I denne filmen av Akira Kurosawa, som alle med respekt for seg sjølv veit kven er, følger me (Great) Lord Hidetora Ichimonji og dei tre sønene hans i ein periode etter Hidetora har trukke seg tilbake og overlete makta til den eldste sonen. Tittelen, Ran, betyr på japansk kaos, og står som ein god beskrivelse på kva som skjer etter maktskiftet.

Ran er den første Kurosawafilmen eg har sett. Eg har forskyvd den til bakerste rekke i prioriteringslista mi over filmar mest på grunn av lengden. 160 minuttar kan ved feil tidspunkt bli for mykje, men dette var ein fornøyelse. Skodespelet, sterkt inspirert av Noh - ei japansk form for teater - består av mykje sminke for å få fram ansiktsuttrykk og følelsar, samt stor bruk av kroppsspråk. Det er vel verdt å legge merke til spesielt dei to rollefigurane Hidetora og Lady Kaede.

For den djupare interesserte kan det vere greitt å nemne at Kurosawa har blitt inspirert av Shakespeares «King Lear». Inneheld sterke element frå nihilisme. Meir om dette på Wikipedia.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10