Sideways (2004, Alexander Payne)

Mitt tredje møte med «Sideways» skil seg litt frå dei førre ved at eg er hakket meir oppdatert på vinsjargong og med handlinga vagt i minne kunne konsentrere meg meir om detaljar. Dette er fortsatt ein fantastisk film og ein eg gjerne kan sjå igjen, karakterane er humane og Paul Giamatti er perfekt som deprimert vinelskar og forfattar, sidekicket gestalta av Thomas Haden Church er vel så viktig som motstykke til Giamatti som han er den livlege i filmen. Plasseringa av filmen i California tilfører ein varme til ein film som like gjerne kunne ha blitt tragisk om satt til kalde austkysten. Anbefalt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Brick (2005, Rian Johnson)

«Brick» er ein ungdoms neo-noir med eigne vriar for å sleppe unna forhåndsdømming og samanlikning med klassisk film-noir. Som lågbudsjetts indiefilm ($500.000) kan den stolt konkurrere med kva som helst av dyrare film innan utføring. Gjensynet mitt var berikande og gav innsikt eg tidlegare mista. «Brick» kan sjåast på ulike måtar, personleg likar eg den som seriøs ungdomsfilm med kul slang, den har meir å by på for spesielt interesserte, som f.eks. om du skulle like å sjå likheiter til film-noir. Inntrykket eg har skapt i ettertid av første vising år tilbakes var vanskeleg å nå opp til, min logiske sans tilseier at eg kanskje ikkje likte den så godt som eg hugsa, og at eg difor likte den like godt denne gongen, puh. Eg anbefalar denne gjerne til dei som er på jakt etter noko friskt, smart og litt annleis.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

28 Days Later… (2002, Danny Boyle)

Cillian Murphy vakna opp splitter naken i ei sjukehusseng, lite veit han at England er folketomt etter virus har gjort menn til zombiar, elles hadde han brukt meir tid på å tenke tryggheit enn å sprade rundt i bar rompe og drikke Pepsi. Men no skal ikkje dette dreie seg for mykje om Murphy, sjølv om han etter kvart har utvikla seg til å bli ein personleg favoritt på andre grunnlag enn naturisttendensar i «28 Days Later…» Filmen er stilig utført, folketomme gater i stor skala som faktisk ser ekte ut, takka vere DV matcha bilde innhaldet. Rå zombiar blir aldri forsøkt gjort til anna enn rein ondskap her, friskt. For andre gong er dette ein film eg set stor pris på, med nok blod, nok historie og eit jamnt handlingsforløp. Eit av dei betre i sin sjanger etter årtusenskifte vil eg påstå.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Serenity (2005, Joss Whedon)

Ikkje alle filmar kan halde stand ved eit gjensyn, gudebilde av «Serenity» rakna smått for meg vel to år etter første møte. Den gongen kom eg rett frå «Firefly», men med tida har den brune frakken falma og det bar altså gjensynet med «Serenity» preg av. Tolk meg ikkje feil, eg synst fortsatt det er ein storarta film, men la merke at mange ting gjekk meg hus forbi rett og slett fordi hukommelsesenteret tidlegare via til «Firefly» var noko redusert. Dette bunna ut i at enkelte deler til fordel for «Serenity» som film kunne ha blitt kutta ut eller gjort tydlegare for «vanlege folk». Men nok om det, for utan pirket er dette ein storveges actionprega scifi-western med sabla god humor, originalitet som det held, Nathan Fillion er og blir eit forbilde. Det blir berre ørlite for langdryge for utanforståande og senile brunfrakkar. Sjå «Firefly» først du, om du ønske ei fin stund!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.5/10 (7,826 votes)

18 kortfilmar utgjer «Paris, je t’aime» («Paris, eg elskar deg»), der 21 regissørar har fått boltre seg innan den franske hovudstadens grenser. Eit samarbeid mellom britiske, franske og amerikanske gjer at det dukkar opp kjente ansikt både framfor og bak kamera på tvers av geografien. Det handlar lite om kven som har gjort kva då kortfilmen er eit utradisjonelt område for mange av deltakarane og det til slutt er filmane framfor namna om dette fengar. Felles, som tittelen siktar til, er kjærleik i Paris det sentrale temaet. At ein veit dette gjer at mangelen på anna samanheng er uvesentleg, då det blir skapt ei heilheit av bitane.

Eg skal ikkje graute for mykje rundt omkring namn og Paris, sjølv om sistnemnte gjer seg godt på film og fortenar mangt eit godord som stemningsbyggar. «Paris, je t’aime» står som heilheitleg filmopplevelse på antall innslag av gode mot mindre gode kortfilmar. Eit fåtall stod seg ut som filmane med det vesle ekstra, der alt klaffa, mange av kortfilmane var gode og fekk fram små historiar utan å trykke på alle dei rette knappane, skuffande nok var det godt og vel halvparten (pluss eller minus) som ikkje var meir enn ok. Desse ok kortfilmane var enten forvirrande utan å gi inntrykk av å skulle forvirre, tomme for kjensler utan å skulle vere tomme, eller kortfilmar på middelmådige historiar/handlingar som ser ut til å ro seg i land på eit kjent namn bak eller framfor kamera. Desse mangla gjerne fingeravtrykk og framstår som kortfilmar det ikkje er verdt å nemne.

«Paris je t’aime» er ein fin kollaborasjon, men deler trekk det ned så eg aldri blir sittande med godkjensla lenge i gongen. Det eg mest av alt kunne tenke meg var ein “best of” på ca halvparten av tida, problemet i så fall hadde vore at andre som ser filmen nok har andre favorittar blant kortfilmane og ser andre verdiar i samanhengen mellom desse.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (32,765 votes)

Jack Nicholson er 69 år gammal, noko som med enkel rekning blir 65 då denne filmen blei utgitt. Perfekt for rollen som nypensjonerte, 66 år gamle, Warren Schmidt. Ein mann som etter å misse kona ikkje heilt kva han skal gjere med livet sitt.

Eg synst dette blir for langt. Jack Nicholson er aldri meir enn seg sjølv, noko som er artig, men sjølve filmen blir for slapp. Den unngår det som blir forventa av ein slik film. Ser ein på mannen bak filmen, Alexander Payne, som i ettertid har laga «Sideways», så er det ikkje overraskande at filmen utspelar seg som den er. «Sideways» er ein dramakomedie som absolutt har djubde, og det har «About Schmidt». Det morsomme med filmen ligg ikkje i handling, men i folka bak handlinga. Men den gir aldri nokon god grunn til å få meg involvert.

Ingen dårleg film, men den treff ikkje meg skikkeleg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (7,060 votes)

Før eg såg denne filmen hadde eg ingen aning om kva eg gjekk i gong med. Ein film om vin, og eg som ikkje likar vin heller! Om smaking og drikking. Men så, om kvinner, det er betre saker! Humoren er av den varme fine typen, musikken med soft jazz passar perfekt.

Jack (Thomas Haden Church) er det det komplett forskjellig frå vennen sin, Miles (Paul Giamatti), [lurar på korleis dei møttes] Når eg ser Miles her, kan eg ikkje unngå å tenke på karakteren Harvey Pekar frå filmen «American Splendor», mest fordi det er den same skodespelaren sikkert, men også fordi det er tragikomiske figurar begge to.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10