User Rating: 7.5/10 (7,826 votes)

18 kortfilmar utgjer «Paris, je t’aime» («Paris, eg elskar deg»), der 21 regissørar har fått boltre seg innan den franske hovudstadens grenser. Eit samarbeid mellom britiske, franske og amerikanske gjer at det dukkar opp kjente ansikt både framfor og bak kamera på tvers av geografien. Det handlar lite om kven som har gjort kva då kortfilmen er eit utradisjonelt område for mange av deltakarane og det til slutt er filmane framfor namna om dette fengar. Felles, som tittelen siktar til, er kjærleik i Paris det sentrale temaet. At ein veit dette gjer at mangelen på anna samanheng er uvesentleg, då det blir skapt ei heilheit av bitane.

Eg skal ikkje graute for mykje rundt omkring namn og Paris, sjølv om sistnemnte gjer seg godt på film og fortenar mangt eit godord som stemningsbyggar. «Paris, je t’aime» står som heilheitleg filmopplevelse på antall innslag av gode mot mindre gode kortfilmar. Eit fåtall stod seg ut som filmane med det vesle ekstra, der alt klaffa, mange av kortfilmane var gode og fekk fram små historiar utan å trykke på alle dei rette knappane, skuffande nok var det godt og vel halvparten (pluss eller minus) som ikkje var meir enn ok. Desse ok kortfilmane var enten forvirrande utan å gi inntrykk av å skulle forvirre, tomme for kjensler utan å skulle vere tomme, eller kortfilmar på middelmådige historiar/handlingar som ser ut til å ro seg i land på eit kjent namn bak eller framfor kamera. Desse mangla gjerne fingeravtrykk og framstår som kortfilmar det ikkje er verdt å nemne.

«Paris je t’aime» er ein fin kollaborasjon, men deler trekk det ned så eg aldri blir sittande med godkjensla lenge i gongen. Det eg mest av alt kunne tenke meg var ein “best of” på ca halvparten av tida, problemet i så fall hadde vore at andre som ser filmen nok har andre favorittar blant kortfilmane og ser andre verdiar i samanhengen mellom desse.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Kva er betre enn å ha som overskrift på ein Harry Potter samlepost enn namnet til Han-viss-namn-må-vere-usagt, den mørke fyrsten sjølv? Eg torer å påstå at alle kjenner til Harry Potter på eit eller anan vis, bokserien av J.K. Rowling som har blitt filmatisert til mange si glede. Til no har det komme fire filmar, og ein ny er i vente til sommaren. Vår unge venn Harry blir spelt av den etter kvart rike Daniel Radcliffe. Rupert Grint og Emma Watson må heller ikkje gløymast, ettersom dei er med i den heilage treeininga me følger gjennom desse filmane. Eg har nyleg sett dei fire som har komen til kino og digitaldisk, så vidare her følger litt summing rundt desse titlane.

«Harry Potter and the Sorcerer’s Stone» var først ute på lista, som ein av dei to filmane eg ikkje hadde sett tidlegare. Ettersom det var ei god stund sidan eg såg ein Harry Potter film i heile teke, så var eg mildt sagt veldig spent på å møte unge Potter og vennene hans igjen, etter å ha brukt dei siste månadane på å roleg lese meg gjennom dei seks publiserte bøkene (på engelsk sjølvsagt!). «Harry Potter and the Sorcerer’s Stone» handlar om Harry sitt første år på Hogwarts (ingen Galtvort her i gården!), og er rimeleg lys i forhold til seinare filmar. Sentralt i handlinga er altså denne “de vises stein”, som blant anna er etterlengta av mørke krefter. Filmen ber preg av at dei unge sentrale skodespelarane er rimeleg ferske framfor kamera, og heller ikkje spesialeffektane er noko å skryte av. Det gjer ikkje så mykje, magien er bevart godt nok til å gjere det kjekt. 2t 30min blir heller ikkje for mykje i ein slik samanheng.

«Harry Potter and the Chamber of Secrets» er andre film ut, og baserar seg på Harry sitt andre år på Hogwarts. Mørkare, meir spennande og betre gjennomført er passande stikkord. Detaljnivået i forhold til boka er derimot ei heilt anna side, for her blir filmen litt overfladisk i forhold. Eg klagar likevel ikkje, for sjølv om «Harry Potter and the Chamber of Secrets» er i overkant på lengda av det eg ser på som optimalt for film, så køyrer Chris Columbus løpet fullt ut i sin andre (og siste) Potterfilm som regissør. Som tittelen hinta til er det snakk om eit hemmeleg (eller mystisk) kammer, på Hogwarts, med eit grusomt monster i. Kammeret får ikkje all merksemd her, med den delen av historia åleine kunne filmen klart seg på betrakteleg kortare tid. Her blir det brukt tid på å utdjupe og opne for fleire sider av trollmannverda, som seinare kjem til å spele ei viktigare rolle, og som absolutt er til å drøyme seg vekk i.

«Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» introduserar ein ny regissør i serien, Alfonso Cuarón, som nyleg stod for sci-fi thrilleren «Children of Men». Småungane har no blitt 13 år, og den enkle hugseregelen med å ta siste siffer i alderen å bruke det som klassesteget på Hogwarts fortel oss at det er tredje året me skal utforske. Endå ein gong blir historia eit hakk mørkare enn forrige, og med det kjem dei heftige trylleorda som Expecto Patronum og Expelliarmus. Handlinga spinn rundt Sirius Black si rømning frå Azkaban, og restriksjonane som blir innført av Ministry of Magic i den forbindinga, som at eit hav av dementors (skapningar som sug ut gleda av folk tett opptil) oppheld seg rundt Hogwarts. Med «Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» er eg tilbake der eg starta: mitt første møte med Harry Potter var via denne filmen i 2004, og eg hugsa godt at eg blei positivt overraska etter å ha forventa det verste (den gongen eg tenkte at alt som var populært var dårleg, akkurat som god kunst ikkje er for «hoi polloi»). Filmen står fortsatt sterkt, men går diverre så altfor fort over, og lid kanskje litt meir over at den må utelate så mange detaljar som gjer bokversjonen god. God underhaldning er det likevel, rollebesetninga har klatra eit steg på stigen (dei unge), og Sirius Black blir spela av ingen ringare enn o’ store Gary Oldman.

I «Harry Potter and the Goblet of Fire» har tre store magiskular samla seg for å delta i Triwizard Tournament: Durmstrang, Beauxbatons og turnerningshaldaren Hogwarts. Som det ligg i namnet skal tre deltakarar kjempe om ein av magiverda sin gjevaste pokalar, men mystiske omstendigheiter fører til at Harry Potter blir med som ein fjerde ufrivillig deltakar. Eit godt grunnlag for ein film, som kanskje er den filmen til no som heng best saman. Ulempa er at bøkene etter kvart har blitt så tjukke at meir har gått tapt, noko som merkast for min del, ettersom det ikkje er så altfor lenge sidan eg las denne boka. Ser eg bort i frå dette så er dette ein god film, som grip solid tak i alvoret rundt interessante menneskeskjebnar. Hat, kjærleik, sorgar og gledar kjem tydeleg fram og gir ein film som eg kan leve meg godt inn i. Den siste regissøren inne i bilde, Mike Newell, får betre enn godkjent, kanskje nærare O for outstanding.

Vidare gjenstår det å vente. Vente på den neste filmen, «The Order of the Phoenix», basert på det som etter mi meining er den svakast boka i serien hittil. Og vente på den neste boka, som er den siste i serien: «The Deathly Hallows». Begge to kjem i juli. Mange timar med film kan forventast dei neste 3-4 åra frå denne kanten, og eg har trua på at det vil bli bra!

User Rating: 8.0/10 (11,032 votes)

Året er 2027, og menneskeheiten har stoppa å produsere barn. Årsaka er ikkje kjent, men det er 18 år sidan forrige barn blei fødd. Så dukkar håper opp i form av den gravide flyktningen Kee (Claire-Hope Ashitey). Hovudrolleinnhavar Clive Owen, her kjent som Theo, blir reisefølge og beskyttar ovenfor den gravide.

Det er ei brutal framtid som blir skildra, der det reine engelske samfunnet blir dyrka, og alle innvandrarar blir drive vekk igjen av massive politistyrkar. For dei som har spelt «Half Life» er den same stemninga å finne her, der er eit skitent og forfallande bybilde som møter oss med ein gong me bevegar oss utanfor den reine delen av London. Servert til oss på ein måte som gjer eit sterkt inntrykk.

Eg kan med handa på hjarte sei at dette var ein film som gjekk inn over meg, ikkje berre er den gravide kvinna eit av dei viktigaste “objekta” for å redde verden eg har sett på film, i og med at ho er levande og kanskje svaret på framtidig liv. «Children of Men» klarar å halde spenningskurva oppe heile vegen utan å bli slitsom, den overraskar stadig vekk. Og brukar ikkje minst filmmusikk på ein sterk måte - nokon vil nok finne det litt overdrive, men det er jo sjølvsagt tull.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.8/10 (9,405 votes)

Ikkje så gale som ein skulle tru. Bra setting og morsomme folk. Lite skummel.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10