IMDb: 7.5/10 (7,826 votes)

18 kortfilmar utgjer «Paris, je t’aime» («Paris, eg elskar deg»), der 21 regissørar har fÃ¥tt boltre seg innan den franske hovudstadens grenser. Eit samarbeid mellom britiske, franske og amerikanske gjer at det dukkar opp kjente ansikt bÃ¥de framfor og bak kamera pÃ¥ tvers av geografien. Det handlar lite om kven som har gjort kva dÃ¥ kortfilmen er eit utradisjonelt omrÃ¥de for mange av deltakarane og det til slutt er filmane framfor namna om dette fengar. Felles, som tittelen siktar til, er kjærleik i Paris det sentrale temaet. At ein veit dette gjer at mangelen pÃ¥ anna samanheng er uvesentleg, dÃ¥ det blir skapt ei heilheit av bitane.

Eg skal ikkje graute for mykje rundt omkring namn og Paris, sjølv om sistnemnte gjer seg godt pÃ¥ film og fortenar mangt eit godord som stemningsbyggar. «Paris, je t’aime» stÃ¥r som heilheitleg filmopplevelse pÃ¥ antall innslag av gode mot mindre gode kortfilmar. Eit fÃ¥tall stod seg ut som filmane med det vesle ekstra, der alt klaffa, mange av kortfilmane var gode og fekk fram smÃ¥ historiar utan Ã¥ trykke pÃ¥ alle dei rette knappane, skuffande nok var det godt og vel halvparten (pluss eller minus) som ikkje var meir enn ok. Desse ok kortfilmane var enten forvirrande utan Ã¥ gi inntrykk av Ã¥ skulle forvirre, tomme for kjensler utan Ã¥ skulle vere tomme, eller kortfilmar pÃ¥ middelmÃ¥dige historiar/handlingar som ser ut til Ã¥ ro seg i land pÃ¥ eit kjent namn bak eller framfor kamera. Desse mangla gjerne fingeravtrykk og framstÃ¥r som kortfilmar det ikkje er verdt Ã¥ nemne.

«Paris je t’aime» er ein fin kollaborasjon, men deler trekk det ned sÃ¥ eg aldri blir sittande med godkjensla lenge i gongen. Det eg mest av alt kunne tenke meg var ein «best of» pÃ¥ ca halvparten av tida, problemet i sÃ¥ fall hadde vore at andre som ser filmen nok har andre favorittar blant kortfilmane og ser andre verdiar i samanhengen mellom desse.

IMDb: 7.7/10 (92,830 votes)

«Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» introduserar ein ny regissør i serien, Alfonso Cuarón, som nyleg stod for sci-fi thrilleren «Children of Men». SmÃ¥ungane har no blitt 13 Ã¥r, og den enkle hugseregelen med Ã¥ ta siste siffer i alderen Ã¥ bruke det som klassesteget pÃ¥ Hogwarts fortel oss at det er tredje Ã¥ret me skal utforske. EndÃ¥ ein gong blir historia eit hakk mørkare enn forrige, og med det kjem dei heftige trylleorda som Expecto Patronum og Expelliarmus. Handlinga spinn rundt Sirius Black si rømning frÃ¥ Azkaban, og restriksjonane som blir innført av Ministry of Magic i den forbindinga, som at eit hav av dementors (skapningar som sug ut gleda av folk tett opptil) oppheld seg rundt Hogwarts. Med «Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» er eg tilbake der eg starta: mitt første møte med Harry Potter var via denne filmen i 2004, og eg hugsa godt at eg blei positivt overraska etter Ã¥ ha forventa det verste (den gongen eg tenkte at alt som var populært var dÃ¥rleg, akkurat som god kunst ikkje er for «hoi polloi»). Filmen stÃ¥r framleis sterkt, men gÃ¥r diverre sÃ¥ altfor fort over, og lid kanskje litt meir over at den mÃ¥ utelate sÃ¥ mange detaljar som gjer bokversjonen god. God underhaldning er det likevel, rollebesetninga har klatra eit steg pÃ¥ stigen (dei unge), og Sirius Black blir spela av ingen ringare enn o’ store Gary Oldman.

IMDb: 8.0/10 (11,032 votes)

Året er 2027, og menneskeheiten har stoppa å produsere barn. Årsaka er ikkje kjent, men det er 18 år sidan forrige barn blei fødd. Så dukkar håper opp i form av den gravide flyktningen Kee (Claire-Hope Ashitey). Hovudrolleinnhavar Clive Owen, her kjent som Theo, blir reisefølge og beskyttar ovafor den gravide.

Det er ei brutal framtid som blir skildra, der det reine engelske samfunnet blir dyrka, og alle innvandrarar blir drive vekk igjen av massive politistyrkar. For dei som har spelt «Half Life» er den same stemninga å finne her, der er eit skitent og forfallande bybilde som møter oss med ein gong me bevegar oss utanfor den reine delen av London. Servert til oss på ein måte som gjer eit sterkt inntrykk.

Eg kan med handa pÃ¥ hjarte sei at dette var ein film som gjekk inn over meg, ikkje berre er den gravide kvinna eit av dei viktigaste «objekta» for Ã¥ redde verden eg har sett pÃ¥ film, i og med at ho er levande og kanskje svaret pÃ¥ framtidig liv. «Children of Men» klarar Ã¥ halde spenningskurva oppe heile vegen utan Ã¥ bli slitsom, den overraskar stadig vekk. Og brukar ikkje minst filmmusikk pÃ¥ ein sterk mÃ¥te — nokon vil nok finne det litt overdrive, men det er jo sjølvsagt tull.

IMDb: 7.8/10 (9,405 votes)

Ikkje så gale som ein skulle tru. Bra setting og morosame folk. Lite skummel.