22 episodar.

«Smallville» har for lengst fjerna seg med ungdomsnykkene, noko som har vore nødvendig for å sikre ei utvikling og oppretthalding av interessa for sjåarane. Ei utskifting av rollebesetninga siste åra har gått overraskande glatt, og den nyleg dramatiske fjerninga av Lex Luthor har gått relativt smertefritt. Serien har flytta seg mot Metropolis, og følgjer no meir i fotspora til «Lois & Clark», noko som passar seg utmerka. Det er vanskeleg å sjå tilbake og finne ei storheitstid då serien var best, og det gir meg gode vibrasjonar. Med dei siste par års endringar kan serien halde på til Welling vil slutte.

20 episodar.

Kor mange gonger har eg ikkje tenkt at enden er nær, at den ultimate konfrontasjonen mellom Lex og Clark står for døra. Lenge handla «Smallville» om kampen for eit vennskap mellom desse to, og det ein venta på var den dagen det skulle rakne. I seinare tider har det handla meir om dei mørkare hemmelegheitane som stadig skyv det for lengst døde vennskapet mellom Lex og Clark lengre frå kvarandre. Litt etter litt har også serien ofra faste rollefigurar som følge av dreie livet til Clark Kent vidare til eit nytt nivå, samt desse skodespelarane sitt ønske om å forlate serien. Grunnen til at eg per i dag igjen tenker at enden er nær har å gjere med nettopp dette. Fleire nøkkelpersonar både framfor og bak kamera har den siste tida signalisert avskjeden i meir eller mindre grad, den mest dramatiske ved første blikk kan verke å vere Michael Rosenbaum sitt nei til forlenga kontrakt, kva kan serien bli utan Lex Luthor? Kristin Kreuk har gjennom dei siste to sesongane tydeleg trappa ned, Lana Lang var eit highschool crush for Clark, og har mista mykje av energien. Den siste drastiske avskjeden er den til skaparane av serien, Alfred Gough og Miles Millar, når dei viser lysta til å trekke seg ut handlar brått serien om noko anna enn å formidle ei historie, det handlar om pengar for nettverket. For «Smallville» kjem tilbake med minst 1 sesong til, eg er skeptisk, kunne eigentleg tenke meg at serien var avslutta, for på ei anna side har eg det vanskeleg med å gi meg før det er Slutt.

22 episodar.

Supermannhistoria er skrive for lengst. «Smallville» har nok gjort sine eigne variantar undervegs, men det har vore lite tvil om kva retning det har skulle tatt. I løpet av sjette sesong har dei sterke antydningane til ondskap hjå Lex Luthor fått eit ansikt, vegen mot fiendskap utan sjanse for tilgivelse har møtt sitt endepunkt. Fleire skapningar frå «Supermann»universet har fått sin inntreden i løpet av året, der alternative «Smallville»variantar av oppstanden til desse har blitt presantert. Ungdomsserien som dette var har forandra seg, utan å gi slepp på at det er «Smallville» me framleis får. I si heilheit er ikkje denne sesongen noko revolusjonerande. Den er verken den beste eller mest overraskande hittil heller, og ei stund tok eg ein pause fordi det var ein slapp periode. Utover mot slutten tok den seg likevel opp igjen, sesongfinale var eksplosiv og nemneverdig som vanleg, og det avslutta med sitt vanlege «To be continued…».

22 episodar.

«Smallville» har forandra seg. Frå å vere ein serie om overnaturlege fenomen og problemfyllt ungdomskjærleik har folk etterkvart vakse opp til å bli vaksne folk her, «Smallville» har blitt stor. Det skjer framleis overnaturlege saker og ting, men folket har starta på college, og verden har blitt større på skjermen. Det er ikkje berre småproblem som susar rundt Clark lengre, det heile har blitt ein del hakk meir seriøst. Sesong 4 viste ein del tendensar mot denne utviklinga, og eg er glad det har blitt slik. Av det eg kan hugse frå tidlegare sesongar, så må eg sei nokon av dei beste episodane har vore å funne i denne.

Det er hovudsakleg ei historie som står sterkt gjennom sesongen, og det blir briljant veksla mellom den, mindre trådar, og dei enkle ein-episoders hendingane. Når det blir for mykje av berre ei historie, som bygger seg opp til eit høgt dramatisk nivå, så pleier det å bli ein bølgedal etterpå, og måten det har blitt veksla på i denne sesongen, og serien generelt, har gjort at ein ikkje får dei største bølgedalane. Men eg skal ikkje avfeie at enkelte episodar ikkje er betre enn andre, for det vil vere absolutt feil å sei.

Sesongfinalen er i ein klasse for seg sjølv, som den har pleidd å vere i denne serien. Stappfull med action, drama og spesialeffektar, slutta det som vanleg med «To be continued». Likevel om førre sesongavslutning etter min smak var betre, så kan ein framleis håpe at det vil ta ei stund ut i neste sesong før problema løyser seg. For er det noko som irriterar meg, så er det når problem frå dei siste episodane i ein sesong blir løyst opp i på 1-2-3 i neste. Så som med «Veronic Mars» season 2, så er eg overbevist om at det kunne ha vore hakket betre, for her hadde eg forventa litt meir. Men det er ikkje anna å gjere enn å vente dei 4,5 månadane til sesong 6 kjem. I mellomtiden får det halde med sesong 3 av «Lois & Clark: The New Adventures of Superman» på DVD.

22 episodar.

Då eg fekk nyss om at det ville bli ein 90 minuttar lang sesongavslutning, blei eg veldig gira. Men skuffelsen kom då eg innsåg at det var 50 minuttar «Smallville», 10 minuttar «Batman Begins» preview og 30 minuttar reklame. For eg hadde ikkje sjekka den faktiske lengda på episoden før eg gjekk i gong med den, og difor kom «To be continued…» som eit sjokk på meg, eg trudde faktisk ikkje på det ved det første.

Men no er det over for denne gong, og «Smallville» slutta som vanleg med ein god cliffhanger, så det er ingen tvil om at eg gledar meg til neste sesong. «Smallville» har blitt ein av dei seriane eg har fylgd med på lengst no, i tillegg til «The Sopranos».

Om den siste episoden: Typisk nok, positivt sett, veldig mykje spenning, spenning og spenning. Den var heller ikkje prega av ein melankonsk undertone, som eg ser på som eit sterkt pluss. Ikkje det at triste sesongsavslutningar er dårlege, det kan vere tvert i mot, og kjem heilt an på korleis situasjonen er med å sjå neste episode. Tidlegare i serien, når Clark rømte grunna den raude kryptonitten vart alt snudd på hovudet og det var litt trist, men det var ein god episode! Det som er med denne episoden er at det også markerar ei ny tid for «Smallville». Clark er på veg til å bli Superman, altså på ein tydelegare måte enn før!