I 1999 kom brødreparet Weitz i lag med Adam Herz ut med det som er ein av dei meir vellykka tenåringskomediane sidan den moderne varianten av sjangeren oppstod på starten av 1980-talet. «American Pie» er, ved sidan av å vere den filmen eg har sett flest gonger i løpet av livet mitt, ei vellykka blanding av på-kanten humor og hjerte. Her får me for første gong møte Jimbo, Kevin, Finch og Oz… og Stifler. Desse fire (eksl. Stifler) er faretruande nær å fullføre high school som jomfruer og inngår ei pakt om å støtte kvarandre til «pakke ut pikken og faktisk bruke den», om Stifler (Seann William Scott) skal siterast.

«American Pie» byr i all enkelheit på fire delvis ukontrollerbare tenåringsskjebnar, nokon meir enn andre, som blir forsøkt overvunne. Jimbo (Jason Biggs) fungerar som ein slags hovudperson og filmseriens bindeledd og gir oss den eine flaue episoden etter den andre, episodar me kan trekke lærdom av viss me legg veldig mykje kreativt tankearbeid i prosessen. Far til Jim er eit morsomt sidekick her som mellom anna tek far/sønn-samtalen til dei grader ut av proporsjon og legg ny meining i ordet forståelsesfull.

Kevin er den i gjengen som allereie har kjærast og ventar på det rette augeblikket. Finch er rar, men smart og Oz er sportsfyren som prøver å bli følsom for å vinne damer via utappa resurssar som skulens kor. I den første filmen skal desse tre absolutt ikkje oversjåast, men det vil vere uheldig å bruke for mykje tid på å fortelje deira personlege sider rundt ein film som «American Pie».

Det flotte med filmen ved sidan av at den byr på mange morsomme augeblikk er at den tek for seg ei veldig viktig side ved å vere tenåring; å finne ut kven ein er og kva ein vil. At karakterane her har ulikt hell på område betyr lite, når dei 90 minuttane filmen varer er over sit ein ikkje igjen med kjensla av å ha sett pur rølpekomedie, sjølv om fleire av dei komiske augeblikka her strengt tatt er på kanten til usmakeleg opplever eg «American Pie» på heilt anna vis enn f.eks. nyare «National Lampoon» eller spinoff-serien «American Pie Presents» som strengt tatt ikkje har noko med dei tre første filmane å gjere. Historiane til karakterane har komme gjennom skalet og vegen gjennom dei tre siste vekene av high school går i behageleg tempo der viktige trinn undervegs får akkurat nok merksemd.

«American Pie» vart ein stor suksess og at «American Pie 2» kom to år etter var ingen bombe. Første år på college er over og forutan Oz sitt har liva stort sett stått stille. Ein lang og kjedeleg sommar, grunna politiet sitt aktive arbeid mot private festar, står for døra då Kevin kjem med ideen om å leige eit sommarhus ved innsjøen (les: Lake Michigan) og jobbe/feste gjennom 12 veker, noko bror hans (Casey Affleck returnerar her i sin ukrediterte rolle frå «American Pie») gjorde. Jobbing åleine kan ikkje dekke utgiftene og Stifler (Seann William Scott) må bli med, takk og pris, utan denne bølla hadde spesielt «American Pie 2» vore merkbart mindre moro.

Film nummer to når ikkje opp til den første, filmen involverar ikkje alle på like godt grunnlag som den første, dette betyr ikkje at eg mislikar «American Pie 2», som meget sannsynleg er den filmen eg har sett nest mest gonger i løpet av livet mitt. Tema her er mellom anna å bli vaksen, eit møte desse ungdommane stod ovanfor i «American Pie», men som fleire av dei strengt tatt har skyvd litt framfor seg gjennom første år på college. Det handlar om å innsjå at livet er i ferd med å forandre seg og det som var viktig tidlegare ikkje nødvendigvis bidreg til lykke for dei no. Dette sagt, «American Pie 2» køyrer høgare tempo, fleire tullete komiske innslag og meir festing. Serien kunne ha tent seg med å stoppe etter denne, då det er ein verdig nok avslutning. For dei spesielt interesserte er det gøy å sjå at både Adam Brody («The O.C.») og Nora Zehetner («Brick») dukkar opp som High School Guy og Girl at Party tidleg i filmen, blant dei første rollane til begge.

Så kom «American Wedding», aka «American Pie 3 - The Wedding», viss du har lyst til å leve i uvissa omkring kven som skal gifte seg så har du vel allereie stoppa å lese. Synd du såg på bilde til høgre forresten, så du kan vel like godt fortsette å lese.

College er over, utan så mykje om og men, kva som har skjedd med folk sidan sist har blitt neglisjert og nysgjerrigheita den hardbarka fansen måtte ønske stilt blir aldri gjort særleg med, fleire av birollane har blitt fjerna fordi skaparane ikkje kunne finne storylines til dei, Oz (Chris Klein) er det einaste tapet, grunna andre innspelingar i dette tilfelle, som er verdt å trekke ned for - han utgjorde tross alt 1/4 av den harde kjerna i dei to første filmane. I staden har Stifler blitt henta inn i større grad, kva han har gjort sidan film 2 blir aldri diskutert, men det er klart at han kombinerar bussjåfør og trenarjobb for highschoolfotball.

Det er altså bryllaup på gong, Jim og Michelle skal gifte seg, per definisjon av tenåringskomedie skil altså denne tredje filmen seg ut, men beheld Jim som meisteren av flaue scener, kvalme innslag med Stifler og spenninga mellom Finch og Stifler grunna Stifler’s Mom. Kevin hamnar er alltid tilstades, men gjer aldri noko viktig. Kombinasjonen av bryllaup og tullehumor fungerar ikkje så altfor bra, fleire av karakterane er blitt kjedelege med alderen. Den nemnte spenninga mellom Finch og Stifler utviklar seg til å bli konkurranse når den heite søstra til Michelle dukkar opp, her byr filmen på si beste sidehistorie.

«American Wedding» har eg kun sett ein gong tidlegare, den har ikkje spesielt høg gjensjåingsverdi, men går glatt ned som midt på treet humor. Eg blir i det sentimentale hjørne som tidlegare var forbeholdt slutten på «American Pie 2» av å sjå «American Wedding», blanda med skuffelse over at dette aldri går spesielt i djubda på nokre av karakterane sine og at oppbygginga av historia rundt bryllaupet er ribba for originalitet: 1. Møte og imponere svigers. 2. Utdrikkingslag. 3. Kaos før bryllaupet. 4. Lykkeleg slutt. Filmen har ikkje så mykje den vil fortelje av meining som dei forrige, å velge bryllaup som filmens senter er å bevege seg i naturleg retning når det gjeld livets store augeblikk, men kor blei det av collegegraduation? «The next step» som tidlegare har vore viktig har dei vakse av seg, men eg sit med den ærlege opinionen om at «the next step» rundt collegegradutation hadde gjort seg betre, likeheitene til highschoolgradutation til tross.

Eg vil ikkje trekke «American Wedding» ned i dritten, over åra har eg blitt for glad i castingen til å avsjå fillmen fullstendig, men den har fatale manglar og heng dårleg saman med resten av serien. Som avlslutning er den også berre halvt verdig. Den legg seg på eit nivå altfor mange av tenåringskomediane gjer, viss me igjen skal inkludere den i sjangeren. Som komedie byr den likevel på nokre ubetalege scener, og kva filmseriar gjeld er eg tilhengar av å køyre løpa fullt ut.

American Pie: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
American Pie 2: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
American Wedding: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: (awaiting 5 votes)

Det finst nok berre ei håndfull mengde menneske som vil finne ein anmeldelse av den tredje «American Pie» spin-offen interessant, dei fleste eg har høyrt uttale seg om «American Pie» (og då snakkar eg om den første og beste filmen) har gjort det i negativ forstand. Om ein tek nr 3, «American Wedding», og dei følgande spin-offane til grundigare forsking er det lite å finne som kan tale for kvalitet. Så har det seg slik at eg har eit soft-spot for «American Pie», til dei grader at eg fortsatt har nokre små grå som kriblar etter å sjå det som dukkar opp, pluss at når det kjem til dårleg film så er collegehumor ein av få sjangrar eg taklar utan problem - faktisk synst eg det er rett så morosamt ein sjeldan gong.

«Beta House» fortset der «Naked Mile» slapp, den er like meiningslaus og har like mange nakne damer, den er dog eit hakk drøyare på rølpeskalaen. Ved sidan av Stiflerslektningane frå «Naked Mile» er Eugene Levy (pappaen til Jimbo) den einaste med frå tidlegare, han er òg den einaste som har dukka opp i alle «American Pie» og «Am. Pie Presents», litt synd i mannen som ikkje har ein betre karriere enn som. I «Beta House» er handlinga, som det tek 500 par puppar å komme til, som ein bleik, blass, falma kopi av «Animal House» (den kanskje beste National Lampoon-filmen) - Betabrødrene har irritert Geekbrødrene til den grad at støvet blir blåst av gullhammaren og det blir den første runden med The Greek Olympiad på 40 år.

Greia er at sjølve handlinga til filmen ikkje er spesielt viktig, ingenting anna enn å køyre på med så mykje exploitationmateriale som mogleg er viktig, i tillegg til nakne damer er det dvergar, sauer, øl, spying, jepp - same ol’ same ol’. Ikkje finn på å sjå denne om du har hatt problem tidlegare i rekka av «American Pie»-filmar. Kan du derimot like det f.eks. National Lampoon har levert dei siste åra går nok dette ned lettare enn hestesæd vil eg tru.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.7/10 (367 votes)

Den femte filmen under «American Pie» namnet er ute, og hevar inntrykket litt frå den forrige filmen, som var den første som kom rett på video. Om Universal har tenkt å fortsette franchisen som ei slags «National Lampoon» greie gjenstår å sjå, men kvaliteten er deretter.

«The Naked Mile» må vere ein av tidenes dekkoperasjonar for å vise naken hud på film. Og eg skal ikkje klage, for dette er ein film utan hemningar, som ikkje legg skjul på spesielt mykje. Historien er syltynn. Det er nok ein Stifler som blir lagt press på, denne gongen er det Eric Stifler, søskenbarnet til Steven Stifler frå «American Pie» 1, 2 og 3. Alt handlar om å misse jomfrudommen, og det under årets nakenløp, som i si tid blei starta av Mr. Levenstein (Jims far).

Det er ein rølpefilm utan like, og i tillegg til nakenheit er det gjørmeslossing med dvergar og ville festar som er tema. Ingen krav vart satte til filmen, og eg håpte i grunn berre den skulle vere betre enn den forrige, og når den var det, så var alt greitt nok.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.2/10 (636 votes)

For å vere heilt ærleg, eg hadde ingen forventingar til denne filmen. Men berre to av personane frå den origianle rollebesetninga frå dei ekte «American Pie»-filmane, Eugene Levy og Chris Owen, korleis kan det vere mogleg å levere noko? Vel, «American Wedding» var ikkje store greiene heller, men den var i det minste laga med tanke på kino (framfor rett-på-video). «Band Camp» gir oss med rett-på-video statusen sin oss ingen grunn til å tenke høge tankar om den.

«Band Camp» er ein spin-off som spinn rundt Steve Stifler sin yngre bror, Matt. Det er ikkje den same fyren som spela Matt i dei andre filmane, men ein ny fyr som eigentleg ser ut til å passe betre inn.

Ingen forventningar til tross, filmen går greitt unna. Matt startar som ein trøbbelmakar, som prøver å leve opp til broren sin legendestatus, men endrar seg etter kvart til å bli snillar, ingen overrasking her. Filmen er langt i frå noko nytt, men sper på med kjente «American Pie» element: Flaue scener, nerder, osv. Forskjellen er, Matt er ikkje Jim(bo), han er ein Stifler tvers gjennom, så komikken blir ganske annleis når han rotar ting til.

Finn derimot aldri på å betale for å sjå denne filmen!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.3/10 (25,041 votes)

Eg har sett denne eit par gonger før, og den er fortsatt god. Mykje latter i form av mange undervurderte komiske episodar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.8/10 (44,690 votes)

Trur dette var den 8. gongen eg såg filmen, og det er forstatt kul. Eg fann eit par nye detaljar, og lo godt, så fortsatt den beste high school komedie til no.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10