13 episodar.

Scrubs har blitt avslutta fleire år på rad, heilt sidan sjette sesong har den runda av, men stadig komme tilbake. Tre sesongar og byte av nettverk er ei lita bragd, men tapet av Zach Braff nokre episodar ut i ein amputert, niande sesong, ser ut til å vere meir enn serien kan tåle.

Humoren har blitt verande den same, men niande sesong har fjerna eit par kjente ansikt og erstatta plassane med fleire nye karakterar. Med undertittelen Med school har det skjedd ei forflytting av sjukehuset Sacred Heart, til å bli ein del av Winston University, og Scrubs har på mange måtar gått tilbake til oppskrifta til første sesong.

Samanlikna med det beste av Scrubs er dette ein svak sesong, men sanninga er at serien ikkje har vore på topp på ei stund, så overgangen er ikkje den største. Forrige sesong gav oss ei skikkeleg avslutting, og endå fleire episodar blir berre ein rein bonus. Utover sesongen veks dei nye karakterane, men av di Scrubs har ei historie på åtte sesongar, skuggar mangelen på tapte karakterar over potensiale dei nye har. For som nemnt før, humoren er den same, den har berre gått på tomgang ei stund.

ABC har ikkje bestemt seg for framtida til serien, men dalande sjåartal talar for seg. Når det gjeld Scrubs er det likevel aldri godt å vite.

18 episodar.

Ein tidlegare komediefavoritt er no avslutta, med ein ekstra lang episode på slutten som tek meg tilbake til stordomstider. «Scrubs» har ikkje vore like bra siste tre åra som før, etterkvart som rollefigurane har blitt meir modne, men det har alltid vore nok humor, og nok handling til å drive det framover. For det totale inntrykket av serien skulle eg ønske den hadde blitt avslutta før, noko eg har uttrykkt tidlegare. At fleire skodespelarar har vore fråverande i enkeltepisodar av denne siste sesongen har vore ein nedtur, spesielt når det skjedde med hovudrolleinnhavar Zach Braff eller bestevennen hans, Donald Faison.

11 episodar.

«Scrubs» sin sjuande sesong blei skuffande kort, eg og sikkert mange andre såg fram til ein solid runde med sjukehuskomedien då dei i motsetning til sesongen før faktisk starta opp så tidleg som i oktober. Så kom streiken, tv-nettverket som var usikker nok frå før vingla endå meir og det var stor skepsis til om dei ferdiglaga episoden ville komme til å bli sendt. Heldigvis blei dei det, men elleve episodar er ikkje stort! No går rykta på høgt nivå at ABC har kjøpt opp serien og vil sende den frå hausten av, så det lovar bra for Braff og gjengen.

Om episodane er det ikkje all verden å seie, eg har sett betre i «Scrubs»-samanheng, men serien er framleis morosam, sjølv om den nok har mista litt av sjarmen frå dei yngre dagane. På ei anna side kan ein såleis sjå ei utvikling i seriens karakterar og nivået i deira seriøsitet. Dette betyr ikkje at J.D. og Turk styrer unna barnslegeheitane, dei er det endå nok av. Grunnen til at eg ikkje er heilt med er at episodane heng litt lausare saman, som igjen får meg til å vurdere spøkane med eit skarpare sinn.

24 episodar.

Det var lenge usikkert om Scrubs skulle fortsette, men godt utpå hausten blei det kunngjort at showet skulle starte igjen like etter nyttår, og då med 2 episodar i veka fram til OL. Det blei altså 12 episodar på 6 veker, noko som gjorde at serien fekk ein litt meir engasjerande start enn vanleg.

Eg har spekulert litt omkring at viss serien hadde gått som vanleg i starten, med ein episode i veka, om eg ville ha hatt same tankane om sesongen då. For dei første episodane var ikkje dei mest morosame eg har sett, noko som kan ha med å gjere at eg aldri har følgt med serien på eit vekeleg basis, og har eit anna forhold til den. Men etter kvart tok serien seg opp på godt nivå, og eg er ganske så fornøgd no i ettertid.

Hovudforskjellen frå før, er at no har J.D. blitt ferdig utdanna doktor. Han er ikkje lengre ein sjukehuskandidat, men har faktisk eigne kandidatar å passe på. Dette gjer at han stille på eit nesten same nivå som Dr. Cox, og blir meir respektert. J.D. er ikkje lengre ein uskuldig tilsett som skal bli passa på, dum og naiv, men tek den nye stillingen sin så alvorleg som ein doktar skal (i den grad han er J.D.). For oss sjåarar betyr det at humoren litt oftare blir avveksla med alvor, men dette går ikkje på bekostning av humoren heller. Eg vil heller sjå på det som positivt, sidan det ikkje blir ein sesong full av deja-vu på ting som har skjedd før. Ja, reint bortsett frå My Déjà Vu, My Déjà Vu (måtte berre nemne den episoden).

Så gjenstår det å sjå når neste sesong vil komme, NBC har gitt grønt lys for den, men ikkje sagt noko om tidsrommet den vil komme på. For min del kan dei godt vente til neste januar, for 2 episodar i veka er ein fin ordning. Noko som That ’70s Show også har gjort no mot slutten av aller siste sesong.

24 episodar.

Wow, siste «Scrubs»-episode på ei god stund. No er det berre å sette seg ned å vente til femte sesong startar å gå på TV. Eg tenkte aldri på det undervegs, fordi eg var så oppslukt, men eg trudde aldri eg skulle bli ferdig med serien.

Mitt første møte med serien var gjennom ein episode midt i sesong 4. Eg likte det så godt at eg starta å sjå frå byrjinga av sesongen, men sidan den ikkje var ferdig å gå på TV, tok eg steget tilbake til sesong 3. Årsaka var enkel, eg var redd for at det ville øydelegge å hoppe for lang bak i tid, så dette blei den første sesongen eg gjorde ferdig. Ikkje mange dagane etter blei siste episode av fjerde sesong sendt, og det var på tide å ta endå eit steg tilbake. Andre sesong blei sett på ei veke, og det tok berre eit par veker før eg satte meg den med denne sesongen.

Dei siste orda om serien på ei stund vil vere: Dette er min favoritt TV-komedie, og dei rundt rekna 32 timane eg har brukt på dei fire sesongane har vore vel verdt det. Gi meg no min femte sesong!

22 episodar.

Nok ein god sesong av «Scrubs». Noko som kan merkast på kroppen, som har blitt litt doven dei siste dagane. Det eg likte med sesongavslutninga var at den ikkje var bygd opp som ein cliffhanger, så den set ikkje press på å måtte sjå neste episode, noko som kan vere greitt sidan eg har veldig mykje forskjellig liggande klart om dagen. Tidlegare har eg skrive om kva eg tykkjer er ei god avslutning, og kva som er ei dårleg ei. Men for ein serie som «Scrubs» bør det ikkje vere noko tåredryppande sesongslutt, for det er jo komedie!

Etter å ha fullført denne serien no har eg berre første sesong igjen. Eg har det dessutan litt moro meg med sjølv når eg tenker på at eg har sett sesongane i omvendt rekkefølge. Eg trur ikkje det har hatt noko å sei. Eg slepp å tenke på kva som skjer i neste sesong, sidan eg allereie veit det, og så veit eg kva som skjer i neste og neste igjen, så eg vil ikkje lure på det heller. Og etter det er ein komme så langt at hjernecellene mine ikkje vil strekke til å lure meir.

Men hei, eg kan nesten ikkje vente på sesong fem. Det blir fantastisk!

25 episodar.

Etter å ha svippa innom deler av sesong 3 kom eg tilbake til denne og fekk avslutta den. Det eg sit igjen med er ei spesiell kjensle. Det var ingen ultimat cliffhanger-episode. Men serien går tydeleg gjennom forandringar. J.D. får seg eige leiligheit. Elliot ny jobb. Turk og Carla planlegg å få unge.

Episoden kunne ha vore meir morosam, men det virka som dei har valt å gi den eit meir seriøst preg. Men resten av sesongen (viss eg har klart å skilje den og sesong 3 godt nok) har vore full av humor og kjempemykjemasse verdt tiden!

22 episodar.

Sesongavslutninga innheld eit stort bryllaup, eit forhold som endar, eit forhold som ikkje skjer, pluss meir. Elliot er såra, men dukkar opp i bryllaupet til Turk og Carla likevel. Turk har problem med å finne kyrkja, og ting skjere seg, men festen etter blir halde uansett.

Som vanleg er, er det ei litt spesiell kjensle rundt det å sjå ei avslutning. På tysdag kjem avslutninga for sesong 4, som nok blir siste sesong eg vil sjå på ei stund. Må ha litt pause før eg set i gong med dei to første. For mange tankar surrar rundt etter desse to sesongane.