Sabrina (1954)
Audrey Hepburn, Humphrey Bogart og William Holden i ein film av Billy Wilder, eg såg verkeleg fram til «Sabrina» og blei heller ikkje skuffa.
Sabrina er namnet på hovudrollen, spelt av Hepburn, ho er dottera til den rike familien Larrabees sjåfør og bur i ei leiligheit med faren over garasjen. Familien Larrabee har to vaksne søner, David (Holden) og Linus (Bogart) og Sabrina er forelska i David. Både på grunn av aldersforskjell og rang har David aldri lagt merke til Sabrina. Den rimeleg ulykkelege forelskelsen resulterar i at ho reiser til Paris på kokkeskule for eit år.
Når Sabrina kjem attende til statane har ho blitt vaksen og vakker, eller det vil sei vakrare enn før, ho blir lagt merke til og blir etter kvart kjent med både David og Linus, eit kjennskap krydra med komedie og romantikk. Før filmen kjem så langt var Humphrey lite inne i bilde, men her tek han på mange måtar over for skjermtiden Holden hadde, noko eg personleg satte pris på, då Bogart er ein av dei skodespelarane frå denne perioden eg set høgast.
Komedien fungerar utmerka, romantikken likeså, det meste med filmen er ganske fornøyeleg i grunn. Dialogane er interessante, bilde og lyd er i ein klasse for seg sjølv, skodespelet glimrar, dette er verdt å få med seg.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
handlar om senatpolitikk og korrupte senatpolitikarar. Jefferson Smith blir erstatninga etter bortgongen til ein senator og blir av utnemnarane sett på som ei sikker ja-stemme i saker som skal føre til gode økonomiske gevinstar for delstatens mektigaste forretningsmann.
er ein av desse flotte Billy Wilder filmane det er så lett å bli glad i (les: «Sunset Blvd.» og «Some Like It Hot», m.fl.). I «The Apartment» er det Jack Lemmon som styrer showet, bokstavleg talt ved å tilby leiligheita si med seng der sjefane hans kan ha «safe sex» med elskerinnene sine - i bytte mot gode referansar. Det startar som ein passe lystig film, men ein anar at dette skal bli meir. Etter kvar fangar filmen oss i karakterane og problema deira bak den småkomiske fasaden. Fasaden er veldig mykje tilstades gjennom heile filmen - som kan seiast å vere ein velbalansert affære og fengande til dei grader at ein ser på displayet etter 1t 50min og håpar det er kluss med avspelaren så den eigentleg meinar 0t 50min.
er ein film der ein stor del av æra bør gå til Robert Walker, som tragisk nok gjekk bort same året som filmen blei lansert. Då karakteren hans, Bruno Anthony og Guy Haines (Farley Granger) møtes på toget dreiar samtalen deira seg etterkvart innpå mord; «det perfekte mord». Bruno får for seg at han kan drepe den utru kona til Guy, mens Guy kan drepe den slemme faren til Bruno, og at dei begge kan komme unna på mangel av motiv og sosiale relasjonar. Guy ler bort ideen, den psykotiske Bruno ser på dette som ein fastslått avtale. Det som følger er ein mordthriller av høg klasse der Robert Walker mest av alt imponerar som Bruno, ein karakter viss vekst på deg som person gjennom heile filmen og blir stadig skumlare. «Strangers on a Train» er nok ikkje min favoritt Hitchcock, men likevel verdt å sjå.
tek plass i eit regntungt Londonmiljø, prega av russisk mafia og vald. Fullt så mykje fokus på miljøet er det då likevel ikkje, for Cronenberg har valt å dreia dette mest innpå karakterane sine, slik som han pleier. Som stor fan av det tidlege arbeidet til denne regissøren var det med glede eg oppdaga at han har gitt rom for ein god del råskap her, «Eastern Promises» er noko av det meir seriøst grusomme eg har sett på ei stund, utan at blod og denslags blir grunnlag for filmen åleine. Filmen brukar stilige verkemiddel som ligg nær kjente løysingar eg har sett før utan at det blir overdrive eller føles oppbrukt, den har ei ærlegheit ovafor seg sjølv som plasserer den unna ironisering eller det formål å lage ein überstilig film for det kommersielle. Alt i alt er «Eastern Promises» ein film som ikkje utgir seg for anna enn nettopp det å vere ein film. Trur nok denne kvalifiserar til eit gjensyn med tid og stunder.
har eg sett ein del gonger og den er framleis like bra. Billy Bob Thornton som alkoholisert julenisse og butikkranar får god hjelp (reint filmmessig) av ein feit liten unge og fleire absurde rollefigurar til å gjere akkurat så mykje faenskap ut av førjulssatiren til at eg kan godta dei sentimentale tonane som klingrar så svakt igjennom ulike sider av filmen. Det heile roar seg litt for mykje ned i eit lite parti før oppkøyringa mot slutten, men er udiskutabelt ein av mine favorittar med jul som tema.
Kvart år kjem det nye, gamle julefilmar til overflata som eg ikkje har fått sett før. No er det godt mogleg eg har sett deler av denne, men aldri heile. «National Lampoon» hentar fram familien Griswold med Chevy Chase i farsrolla til nok ein kaosfylt ferie. «Christmas Vacation» er den tredje filmen av totalt fire «Vacation»-filmar og den første der familien ferierar heime. Clark Griswold har store planar om den perfekte julefeiringa og inviterar både foreldre og svigers, naturlegvis er det duka for katastrofe. Julestemninga er flott fanga og det er fin moro her, heilt overbevist blir eg likevel ikkje, tross fin moro blir det i svært mange tilfelle altfor enkelt (uskuldig barnsleg) for min smak - utan at «Christmas Vacation» på nokon måte går over i bås med dei dårlege National Lampoon-filmane. Som med «Bad Santa» trur eg likevel denne fint kan sjåast igjen.
Tony Curtis, Jack Lemmon og Marilyn Monroe spelar på lag i denne flotte Billy Wilder-komedien frå 1959, der Curtis som Joe og Lemmon som Jerry må kle seg ut som kvinner for å få ein gig utanbys. Gangsterar på jakt etter eller forviklingar med andre menn foran seg, “Josephine” og “Geraldine/Daphne” står bokstavleg talt på tå med høghela sko gjennom denne hysteriske filmen.
Walter har vore ein ærleg salsmann av forsikringar i 11 år. Ein dag står tilbodet om ekstra spenning og ein solid slump med pengar ved døra, men dette inneber at noko kriminelt må gjennomførast.
Kombinasjonen Billy Wilder og film-noir bør vere nok til å gi mange frysningar oppover (eller nedover?) ryggen, på ein god måte. Men kva med oss som ikkje har sett noko av mannen før, og har lite kjennskap til god film-noir generelt?
(1 hittil)