User Rating: 7.1/10 (665 votes)

«I’m a Cyborg, But That’s OK» er Chan-wook Park sitt forsøk i komediesjangeren etter ein dystrare hemntrilogi. Dette er historia om ein ung jente på eit anstalt for forvirra, som trur ho er ein cyborg.

Filmen er meir ei skildring av anstaltet med dei rare folka som er der enn ei enkelt historie frå A til B. Den held eit roleg tempo og brukar lang tid på å gjere noko ut av seg. For lang tid spør du meg. Men etter den var halvveges byrja det å likne noko. Då kjem den lune humoren fram i lyset og alt får ei meining, fram til dette må ein gå djupt for å få fram det filmen har å tilby. Eg vil ikkje påstå det er dårleg, men når forventingane mine låg på eit litt lettare nivå tapte eg personleg litt av filmen i ein tilvendingsperiode.

Men eg har tru på at filmen vil synke betre inn med tida, og tene på eit gjensyn, sopass er eg villig til å gi den. Og den var jo sjarmerande, til tider veldig morosam, og samtidig veldig alvorleg. Det var berre tempoet i starten eg ikkje heilt slo meg til ro med.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (5,430 votes)

«Sympathy for Mr. Vengeance er første film ut i Chan-wook Park sin hemntrilogi. Andre film er «Oldboy», som eg har sett og likt, men eg har mine tvil om den tredje etter å no ha sett nummer ein.

Dette her handlar om ein stumdøv, ei sjuk søster, nyretransplatasjon og grusom hemn. Vel gjennomført på nesten alle område - det her er ein kvalitetsproduksjon, som ikkje fell i smak.

Eg synst dette vart kjedeleg. Etter å ha venta i ein time på at noko som helst av interesse skulle skje - for eg hadde store forhåpningar etter å ha høyrt gode ting om filmen, så skjedde det ikkje så mykje. Pluss at som skjedde var for grusomt til å nyte på nokon måte.

Den vanskelege posisjonen filmen set tankane mine i hellar både for og mot. For at filmen klarar å få fram sidene ved grusom hemn, mot om filmen er verdt 2 eviglange timar med så lite dialog som i «2001: A Space Odyssey», og så mykje venting.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.3/10 (20,998 votes)

Først av alt, eg har sett filmen før, og oppsummert ein del av mine tankar frå den gongen i eit innlegg som kan finnast her: «Oldboy».

Tilbake til notiden. Med berre eit fåtall minner frå sist gong eg såg filmen, stillte eg med tilnærma blanke ark, og var like forbløffa, fråstøytt og underhaldt som eg blei for eit år sidan. Du får så mykje blod, klassisk musikk og seksuelle perversitet i fanget på ein gong, at du ikkje kan nekte for at det ha ei virkning på deg når det er blanda i hop. Den klassiske musikken får meg til å tenke på «A Clockwork Orange», medan anna musikk gir meg assosiasjonar til noko fransk og romantisk. Eit stort sprang som seier litt om kva musikken hadde å sei for filmen.

Som eg nemner i innlegget mitt frå i fjor, når det har gått ca 1.5 time ut i filmen, så går tempoet litt ned, og ein trur filmen er i ferd med å fase ut. Men det då den beste delen kjem!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.5/10 (7,430 votes)

Dae-su Oh blir halde fengsla i 15 år utan å vite av kven eller kvifor. Når han bli sluppe fri er han sugen på å kvinne ut kven dei er, og hemne seg. Eg såg fram til ein psykotisk Dae-su etter å ha observert filmtraileren på Apple, men han er ikkje så skrudd som eg forventa, likevel om han fortsatt er skrudd. Når det var igjen ein time av filmen fekk ei kjensle av at filmen var ferdig, men så plutseleg tok den ein interessant og uventa retning.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10