«The Outlaw Josey Wales» startar idyllisk, men denne idyllen blir fort broten og Josey Wales (Clint Eastwood) blir etter kvart ein lovlaus, med fleire folk i nakken. Det er likevel ikkje Wales som er skurken her, men soldatar og dusørjegerar. På flukt frå, om ein kan kalle det flukt, desse folka dannar me oss eit bilde av ein dyktig, avtrekkarglad, men rettferdig person. Innimellom, og då spesielt før filmen får verkeleg etablert seg, kan ein merke at ikkje alt sit som støypt. Dette forbetrar seg, og heilheitsinntrykket av filmen er alt anna enn negativt. Også skytescenene, dei er veldig fine, eller tøffe. Det meste klaffar eigentleg rundt ein velkjent Clint Eastwood-karakter, denne gongen med eit tydeleg namn. Filmen er forøvrig regissert av mannen i tillegg, dyktig som oftast.

I «Pale Rider» dukkar Clint Eastwood opp i kjent skikkelse. Balansert og smart og med ei ukjent fortid. Ein liten gruvekoloni har problem med den lokale stormannen LaHood og som sendt frå oven dukka Clintern opp i presteskikkelse. Heller ikkje i «Pale Rider» har han noko namn. Forutan merke etter kulehol i ryggen er det ingenting bestemt som kan seiast om mannen. Ei overhengande mystisk fortid er vel så effektivt, kanskje meir, enn ei utgreiande historie for å rettferdiggjere ein persons handlingar, i filmsamanheng. Også sparar det oss for mykje fiksfakseri så fokuset på filmen si notid blir sterkare, om filmskaparen lykkast i vinklinga. Men tilbake til «Pale Rider». Dette er ein oppegåande film som held eit roleg tempo med unntak av nokre harde konfrontasjonar i blant, desse er på høgde med det beste westernpistolaction eg har sett og er svært underhaldande. Snakket i filmen har ei djubde og er ikkje berre der for å vere snakk, samt Clintern si rolle unngår å bli ein helt som skal ta alt i sine eigne hender fordi han har ein sans om kva som er rett og feil i samfunnet. Alle gode bitar som endar opp i ein god film.

I forbindelse med rundinga av 800 reine filmpostar, ekskludert tv og andre samlepostar, hadde eg tenkt å ha ei forslagsrunde på kva film eg kunne feire det runde talet med. Når eg så skulle til å skrive om Clint Eastwood sin andre del av det tosidige krigsfilmdramet om kampane på den japanske øya Iwo Jima, merka eg at dette var film nummer 800, så der gikk planen i vasken.

«Letters from Iwo Jima» er altså den andre krigsfilmen frå Eastwood på relativt kort tid, og heng på sett og vis saman med «Flags of Our Fathers». Den føregår samtidig, men me blir fortalt historia om kampane frå japansk pespektiv, tilsynelatande utan innblanding av amerikanske synspunkt.

Det er ikkje til å legge skjul på at eg såg fram til denne filmen etter å ha blitt positivt overraske over det «Flags of Our Fathers» bydde på. Eg enda opp med å bli svært så skuffa! Historia tilseier at den japanske sida taper, og det ville vore naturleg å føle sympati med den triste skjebna til tvangsinnkalla japanske borgarar. Framstillinga blir for kald og kjenslelaus til at eg kan klare å engasjere meg.

Fargane er så nedtona at det er på grensa til å vere svart/kvitt, noko eg slettes ikkje ser poenget med, og som øydelegg mykje for meg. Samtidig blir kvar einaste scene strekt ut i det uuthaldelege, utan at tankane til personane bak eventuelle nærbilde blir tydelegare av den grunn.

Eg kan sei mykje eg ikkje likte om filmen, men kjem ikkje unna at den er teknisk velprodusert. Eit par slag i ansiktet på erkeamerikansk tankegong gir små stikk av glede i ein film som står igjen som bleik i forhold til sin brorfilm «Flags of Our Fathers».

Dette var langt betre enn forventa. Eg er alltid skeptisk til film om andre verdskrig, men skauv desse følelsane så godt unna eg kunne før eg sat meg ned med den første av Clint Eastwood sine to krigsfilmar om hendingane på Iwo Jima. Og det lønna seg, for dette var saker.

Her er det solide dosar maskingevær og traumar, samt politikk. Men det er også ein film som stikk djupare i tolkinga av kva ein helt eigentleg er. Filmen handlar om ei gruppe soldatar som var med å sette opp eit flagg på den høgste toppen på den japanske øya Iwo Jima, og som blei avbilda og raskt gjort til amerikanske heltar som direkte årsak av dette. Dei finn seg ikkje til rette i helteposisjonen og kan ikkje skjønne kvifor dei, som ikkje gjorde anna enn å overleve, skal bli satt høgare enn andre soldatar.

Med sine 2 timar har heller ikkje filmen overdreven lengde til krigsfilm å vere, og det blir god tid til å gå i djubden på kva som skjer på øya, helteturneen i ettertid og det avsluttande kapittelet. Ingen ting synest å vere gjort unødvendig og eg fann meg sjølv i å sitje som oppslukt den siste halvtimen, utan tanke om anna. No ser eg svært mykje fram til «Letters from Iwo Jima», som eg trur kan bli betre enn denne tilogmed.

Forstyrra vaksne prega av ein hard barndom med pedofili o.l. virka vere den perfekte oppskrifta for eit drama. Kevin Bacon har spelt i to utanom denne som eg kan komme på, «Sleepers» og «The Woodsman». Her har han følge med Tim Robbins og Sean Penn mellom anna. Og når den i tillegg er regissert av Clint Eastwood er den på god veg.

Eg har ingenting å utsette på denne, for det var ein absolutt god film. Litt lang gjorde den vanskeleg å hente fram frå filmbunken, men som lang film er det ein god film. Den føles godt samansett, og trekker ikkje ned på nokon spesielle områder.

Eg kan sei det først som sist, eg er skuffa. Filmen er langdryg og roleg, men ikkje på den gode gamle Sergio Leone-måten. Den blir kjedeleg, og eg tykkje ikkje den fortjena posisjonen sin på IMDb top 250. Den er ikkje totalt bortkasta tid, og eg ser sjølvsagt eit par ting i filmen som eg kan forstå andre vil like, men i kveld var det sovemedisin, og det ville det nok ha vore i morgon og. Så eg får håpe eg ikkje vekker for mykje harnisk med å skrive …

Ein fin film frå Clint Eastwood. Den beste boksefilmen eg har sett hittil, men så har eg ikkje sett anna enn «Rocky» og «Ali».

Pluss ved filmen: Den gradvise overgangen frå amatør til pro for Maggie Fitzgerald (Hilary Swank). Den fattige atmosfæren. Dei forskjellige tinga som skjedde i bakgrunnen, og som ikkje blei fortalt direkte til oss, men virka inn på filmen som heilheit. For eksempel så kjøpte Frankie Dunn seg ein ny bil, noko som var naturleg med pengane han tente, det blei aldri nemnt. Mange slike småting her og der.

Langdrygen film. Forutsigbar. Kun litt rørande. Men elles bra, tankevekkande.