Djay er pimp i livskrise, som ein dag tek seg betalt i form av eit keyboard gjennom narkohandelen han har på si. Ein gammal draum som rapper stig til overflata og Djay byrjar lage musikk. Craig Brewer har klart å portrettere sørstatsforhold under par og lage ein dramakomedie oppå dette. «Hustle & Flow» inspirasjonen utan å bli for søt. Delar av filmen ligg i slitne detaljar og hard kvardag, så den vinn på å styre unna glamor, men også unna depresjon. Terrence Howard ER Djay og har følgje av eit solid ensemble. Eg blir like glad i denne som forrige gong.
Den forrige filmen til Craig Brewer, «Hustle & Flow», var overraskande bra. Det var heilt naturleg at eg måtte sjå «Black Snake Moan».
Samuel L. Jackson lever seg fantastisk bra inn i rollen som Lazarus og gjer med eit nydeleg soundtrack store delar av filmen. Ein dag dukkar den horete Rae (Christina Ricci) opp like ved huset hans, forslått og med trang for hjelp. Laz ser på det som si oppgåve, fått frå Gud, å hjelpe jenta på rett køyr igjen.
Filmtraileren gav uttrykk for ein svart komedie med seksuelle undertonar, utan like. Filmen har desse ingrediensane, og Jackson hadde fleire vittigheitar som blei gullkorn frå hans munn, men det ligg meir til grunne for denne filmen. Forholdet som utviklar seg mellom Laz og Rae er nydeleg beskrive, og framstillinga av småbyen me befinn oss er med på å skape ein samansett atmosfære rundt filmen.
Det er ikkje til å komme utanom at filmen har eit par minus, heldigvis er dei relativt små. Lydsporet, som var ein av plussa ved filmen, er og ein av minusa. I blant tyr filmar til altfor utstrakt bruk av stemningssettande musikk, dette synst eg «Black Snake Moan» gjer óg. Men så må eg nemne at musikken on-screen, framført av Samuel L. Jackson, gjorde underverk. Det andre som eg tenkte å ta fram som minus er eg litt usikker på, men det skjer ikkje så mykje i filmen som eg hadde forventa. Men med vakker gjennomført stil og ei god stemning til er det kanskje ikkje nødvendig akkurat her?! Det hadde nok heller ikkje skada å kutte filmen med nokre minuttar.
Dette var ein heilt anna film enn eg hadde trudd det skulle vere. Eg sÃ¥g for meg noko i retning av «Get Rich or Die Tryin’», som har hamna pÃ¥ «IMDb bottom 100″. Dette fordi eg ikkje har fÃ¥tt med meg anna enn at det var same kategoriane, og ein film om ein som vil bli rappar. Og ja, rap, eg er ikkje sÃ¥ stor fan av den type musikk, men likevel ikkje heilt borte. Beastie Boys stÃ¥r høgt blant anna. Men her, med rap i ein samanheng, ein historie, sÃ¥ funka det. Eit par stk var faktisk halvt fengande. Respekt!
Elles levde eg meg ikkje så mykje inn i filmen, det er ingen rørande dramahistorie, men det dukka opp eit par morosame situasjonar, så det blir underholdande. Og når både Anthony Anderson og DJ Qualls dukka opp så er det nok for meg til å fortsette å sjå filmen, artig kombinasjon stor svart mann / tynn kvit mann (eller lyshuda som det blir sagt i filmen).