Mens presidentvalnatta nærmar seg
Som tittelen seie, eg ventar på at tv-sendingane skal starte for fullt. Politikk er ein ting eg sjelden følger, vanleg tv likeså, og å sitte og vente med tv-en på i bakgrunnen utan å ta for meg noko spesielt er vel omtrent eit eingongstilfelle. Strengt tatt skriv eg no, vidare på gårsdagens samlepost, men sjå bort frå at kommuniseringa her er ein særting.
Catwoman (2004, Pitof)
Haha! Me var altså berre tre stk. som møtte opp på eit vors, og medie/filmfolk som me er satte me like godt på ein film, «Catwoman» var meint som ein spøk, men me såg no heile, likevel om den var kattepiss tvers i gjennom. Einaste denne er perfekt som er å vere double-bill med «Batman & Robin».
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
The Incredible Hulk (2008, Leterrier)
Apropos dårlege teikneserieadapsjonar. Eg rekna med fleire vil vere ueinig med meg her, men denne er då ikkje noko særleg meir enn eit par artige actionsekvensar, og det er ikkje nok. Norton er kjedeleg, Tyler er litt søt, ingenting meir. Resten er kjedeleg, tilogmed «Spider-Man 3» forbigår denne.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Rabid (1977, Cronenberg)
Eg har sikkert nemnt det før, men det skadar ikkje å gjere igjen, Cronenberg er ein av mine favorittregissørar. Heldig som eg er finst det framleis usette filmar i filmografien hans. «Rabid» er ein av hans tidlegare bragder, ein sak som blandar inn eit zombieliknande utbrot i mindre skala med Cronenbergsk mutasjonsidé. Stemninga er til å ta på. Karakteren er kanskje urettferdig høg i forhold til andre Cronenbergfilmar, men sett opp mot det andre eg såg gjennom oktober så er det velfortent.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Citizen Ruth (1996, Payne)
Også Alexander Payne har utvikla seg til å bli ein høgt ansett regissør i min vesle filmverden. «Citizen Ruth» lev opp til forventingane av ein Paynefilm og Laura Dern er ikkje mindre enn fantastisk i rollen som Ruth, ein narkoman gjengangar i det lokale fengselet som blir gravid og hamnar midt oppi kampen for og mot abort. At ho ikkje gir mindre enn faen i det som skjer rundt ho så lenge ho får ha det gøy, kan få pengar i hendene og ein god rus er det som passar så vanvittig godt oppi debatt av denne skalaen. Filmen er god på å ikkje dømme for eller mot og innfridde stort sett heile vegen, det blir litt i lengste laget, men er elles bra.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
«The Dead Zone» er resultatet av eit screenplay basert på ein Stephen King roman som har hamna i hendene på regissøren David Cronenberg, ein av regissørane eg dei par siste åra har valgt å gradvis ploge meg gjennom filmografien til. Her har ein 40 år gammal Christopher Walken fått hovudrolla og av birollar har me bl.a. Martin Sheen og Tom Skerritt.
Meg og David Cronenberg har ikkje stått heilt på godfot mellom dei nydelege, groteske filmane frå 1980-talet og «A History of Violence» i 2005. «Naked Lunch» fall aldri heilt i smak, det same kan seiast om «Crash» og «Spider». Det var difor utruleg artig å oppdage at «eXistenZ» gav meg den same kjensla som Cronenbergs 1980-talsfilmar.
handlar om senatpolitikk og korrupte senatpolitikarar. Jefferson Smith blir erstatninga etter bortgongen til ein senator og blir av utnemnarane sett på som ei sikker ja-stemme i saker som skal føre til gode økonomiske gevinstar for delstatens mektigaste forretningsmann.
er ein av desse flotte Billy Wilder filmane det er så lett å bli glad i (les: «Sunset Blvd.» og «Some Like It Hot», m.fl.). I «The Apartment» er det Jack Lemmon som styrer showet, bokstavleg talt ved å tilby leiligheita si med seng der sjefane hans kan ha «safe sex» med elskerinnene sine - i bytte mot gode referansar. Det startar som ein passe lystig film, men ein anar at dette skal bli meir. Etter kvar fangar filmen oss i karakterane og problema deira bak den småkomiske fasaden. Fasaden er veldig mykje tilstades gjennom heile filmen - som kan seiast å vere ein velbalansert affære og fengande til dei grader at ein ser på displayet etter 1t 50min og håpar det er kluss med avspelaren så den eigentleg meinar 0t 50min.
er ein film der ein stor del av æra bør gå til Robert Walker, som tragisk nok gjekk bort same året som filmen blei lansert. Då karakteren hans, Bruno Anthony og Guy Haines (Farley Granger) møtes på toget dreiar samtalen deira seg etterkvart innpå mord; «det perfekte mord». Bruno får for seg at han kan drepe den utru kona til Guy, mens Guy kan drepe den slemme faren til Bruno, og at dei begge kan komme unna på mangel av motiv og sosiale relasjonar. Guy ler bort ideen, den psykotiske Bruno ser på dette som ein fastslått avtale. Det som følger er ein mordthriller av høg klasse der Robert Walker mest av alt imponerar som Bruno, ein karakter viss vekst på deg som person gjennom heile filmen og blir stadig skumlare. «Strangers on a Train» er nok ikkje min favoritt Hitchcock, men likevel verdt å sjå.
tek plass i eit regntungt Londonmiljø, prega av russisk mafia og vald. Fullt så mykje fokus på miljøet er det då likevel ikkje, for Cronenberg har valt å dreia dette mest innpå karakterane sine, slik som han pleier. Som stor fan av det tidlege arbeidet til denne regissøren var det med glede eg oppdaga at han har gitt rom for ein god del råskap her, «Eastern Promises» er noko av det meir seriøst grusomme eg har sett på ei stund, utan at blod og denslags blir grunnlag for filmen åleine. Filmen brukar stilige verkemiddel som ligg nær kjente løysingar eg har sett før utan at det blir overdrive eller føles oppbrukt, den har ei ærlegheit ovafor seg sjølv som plasserer den unna ironisering eller det formål å lage ein überstilig film for det kommersielle. Alt i alt er «Eastern Promises» ein film som ikkje utgir seg for anna enn nettopp det å vere ein film. Trur nok denne kvalifiserar til eit gjensyn med tid og stunder.
har eg sett ein del gonger og den er framleis like bra. Billy Bob Thornton som alkoholisert julenisse og butikkranar får god hjelp (reint filmmessig) av ein feit liten unge og fleire absurde rollefigurar til å gjere akkurat så mykje faenskap ut av førjulssatiren til at eg kan godta dei sentimentale tonane som klingrar så svakt igjennom ulike sider av filmen. Det heile roar seg litt for mykje ned i eit lite parti før oppkøyringa mot slutten, men er udiskutabelt ein av mine favorittar med jul som tema.
Kvart år kjem det nye, gamle julefilmar til overflata som eg ikkje har fått sett før. No er det godt mogleg eg har sett deler av denne, men aldri heile. «National Lampoon» hentar fram familien Griswold med Chevy Chase i farsrolla til nok ein kaosfylt ferie. «Christmas Vacation» er den tredje filmen av totalt fire «Vacation»-filmar og den første der familien ferierar heime. Clark Griswold har store planar om den perfekte julefeiringa og inviterar både foreldre og svigers, naturlegvis er det duka for katastrofe. Julestemninga er flott fanga og det er fin moro her, heilt overbevist blir eg likevel ikkje, tross fin moro blir det i svært mange tilfelle altfor enkelt (uskuldig barnsleg) for min smak - utan at «Christmas Vacation» på nokon måte går over i bås med dei dårlege National Lampoon-filmane. Som med «Bad Santa» trur eg likevel denne fint kan sjåast igjen.
«Scanners» er ein forstyrrande film der me etter ein tidleg introduksjon av filmens hovudrolle Cameron Vale (Stephen Lack), blir teke med på ein ekskursjon gjennom eit samfunn av menneske og scanners, og gradvis får avslørt ein maktkamp som ikkje er så enkel som den kan verke ved første blikk. Scanners ser ut som vanlege menneske, men har ei telepatisk emne som gjer at dei kan styre og føle andre sine nervesystem. Eit mektig våpen i feil hender, som kan brukast til kjekke ting som blant anna å sprenge ein persons hovud i lufta! Forstyrrande til tider (på ein god måte), ein film der ikkje alt er svart/kvitt, der musikken er av Howard Shore og der filmen gjer ein akkurat stor nok twist til at det ikkje blir kjedeleg. Dette og ein prestasjon av Michael Ironside som får meg til å tenke på Jack Nicholson, er nok til å bli ein solid halvannen time.
Åtvaring følger: «The Fly» er ikkje for pingler. Sjå for deg ein mann, i dette tilfelle Seth Brundle (Jeff Goldblum), som får endra genmolekyla sine til å verte ein mellomting av mann og fluge. Dette skjer i Cronenbergs storbudsjettfilm frå 1986, når forskaren Brundle skal teleportere seg sjølv frå Telepod 1 til Telepod 2 og får ei fluge med i podden. Rein showoff av ein avskyeleg prosess er det nok ikkje, filmen har ei god kjærleikshistorie mellom Brundle og Geena Davis Veronica Quaife, ei etterkvart svært så problematisk ei. Og ei utvikling som får ein til å stusse på kven som verkeleg er the good guyog the bad guy. Goldblum bygg dessutan med denne gode prestasjonen opp igjen inntrykket eg har av han etter 1990-talets gigantiske blockbusters. Dette er nok endå betre enn «Scanners».
«Naked Lunch (1991)» er ein film om narkotika, insekt og snakkande skrivemaskiner. Det høyres kanskje ikkje så dumt ut. Eg vil heller ikkje sei dette er ein dårleg film, men for min eigen del går den litt for langt. I den mystiske retningen vel og merke. Handlinga er som følger; insektsutryddar og ex-narkoman Bill Lee (Peter Weller) fell for freistinga av å prøve giftmiddelet han sprøytar med, og hamnar tilbake på køyret. Cirka her mista eg grepet om kva som var ekte, og kva som var forårsaka av narkotikaet. Men Lee hamnar tydlegvis inn i ei biseksuell historie av ei fantasiverd og ein organisasjon som produserar narkotika av insekt. All usikkerheiten om kva filmen gjekk mot gjorde at eg ikkje fekk nok grep på denne til å leve meg inn i historien. Men det tekniske vitnar om ein gjennomført film, og det jazza lydsporet satte meg i god stemning - forresten Howard Shore som står bak det her og, som i dei aller fleste filmane til Cronenberg. Tross kvaliteten, denne forsvinn bak ryggen på dei to førre filmane.
Mitt første fysiske møte med regissøren David Cronenberg. «Videodrome» er eit konsept som vil revolusjonere TV-verden. Der vanleg TV berre kan forandre deg psykisk, vil «Videodrome» kunne forandre deg fysisk.
(0 hittil)