3 episodar.

HBO-serie frå 1993, med bl.a. Harry Dean Stanton og Deborah Unger, då i ulike episodar. Eit hotellrom i New York er miljøet for tre episodar som føregår i henholdvis 1969, 1992 og 1932. Me får tre urelaterte historiar basert på dialogar. Første om ein horekunde som får uventa besøk av ein skjeggete «venn» som tek over showet. Andre om ei dame med eit avstandsforhold som inneber vekentlege møte på hotellet og ser ut til å gå mot slutten. Tredje om mannen som følger kona med mentale problem til ein doktorspesialist, episoden foregår på hotellrommet under eit lysbrot der me brotvis får vite både kvifor dei er der og kva som feilar kona. Musikken er komponert av Angelo Badalamenti og blir forsåvidt det mest interessante ved serien, samt å sjå at toga nok ein gong går igjen både lydmessig og visuelt. Småkjedeleg, verken utfordrande eller gravlaks med sennepsaus.

IMDb: 6.2/10 (678 votes)

Så over til noko heilt anna. «Dumbland» ser ut som det er teikna i Paint, humoren matcha nivået, men er på ei anna side brutal. Over åtte kortare episodar, alle lansert i si tid via nettsidene til Mr. D.L., møter me ein prompeglad, brautane mann som må stri med daglegdagse problem som maur i huset, passe den tilbakeståande onkelen, få bank av tanta si, kjefte ut kona, osv. Alt med «Dumbland» er enkelt; oppbygginga, poenga, animasjonen, humoren. Lynch har eigne idear om det teikna formatet eg ikkje kjem til å gå innpå her, så det var sagt, i tilfelle «Dumbland» har ei djup meining vil eg jo heilgardere med for å ha påstått dette er utelukkande simpelt.

IMDb: 5.8/10 (1,010 votes)

Ei jente sit i eit rom, ei anna jente snakkar nonsens. Musikken er mektig, det visuelle er skuffande. Som kortfilm gir dette null og niks, som videokunst er det heller ikkje nemneverdig. Den store stemninga uteblir. Det blir meiningslaust å sjå på.

IMDb: 7.1/10 (1,686 votes)

Tre menneske i kanindrakter, ein — 1 — kameravinkel og trykkande musikk med lokomotive tonar blir til 42 minuttar med «Rabbits». Dei tre personane snakkar usamanhengande om ting som godt mogleg kan ha ei meining om ein flyttar rundt pÃ¥ setningane. Deler av tida er forbeholdt stillheit, innslag av latter og applaus frÃ¥ publikum pÃ¥ boks gir assosiasjonar til sitcom, det betyr ikkje komedie, men heller absurd prat. Undervegs blir me vitne til eit par forrykande lysshow og den ekle stemninga som pregar filmen blir forsterka opp i mente. Dette er nær det særaste eg har sett nokon gong, kvifor eg lot meg imponere er ei gÃ¥te, eg forstod jo ingenting! Deler av «Rabbits» er tilgjengleg via YouTube. Har du sett «Inland Empire» veit du kva du gÃ¥r til.

IMDb: 7.1/10 (17,295 votes)

Å finne rom for ein tretimars lang David Lynch film er lettare sagt enn gjort, men når det først skjedde blei eg positivt overraska over kor godt eg likte denne. Enkelt fortalt handlar det om ei skodespelarinne (Laura Dern) som får tilbudt rolle i ein film som tidlegare har vore forsøkt innspelt utan hell. Etter kvart blandar det seg inn ein solid dose surrealisme, overnaturlege episodar, tidskrøll og eit psykisk samanbrot som gjer at eit handlingsreferat er unyttig. No skrapar eg rett nok berre i overflata, kanskje ei betre forklart er å seie at Lynch har gått solid til sides for etablert spelefilm denne gongen, endå meir enn før. Eg lot meg synke inn og belønninga var ein film som forvirra, skremte og køyrte dampvegvalsen fram og tilbake over hjernebarken. Uforståeleg ja, men bitane passa saman, lydbilde er eksellent utført og gjekk saman med eit litt grumsete fotoarbeid inn for å ytre den mørke stemninga eg hekta meg fast i undervegs.

IMDb: 7.2/10 (644 votes)

David Lynch og Angelo Badalamenti har med Julee Cruise laga eit scenebasert musikalsk show med draumeliknande musikk, deler viss seinare skulle bli med i «Twin Peaks». I stor grad kan dette verke som ein konsert med eit forrykande lys- og teatershow i sida. Flygande menneske og djevelen er innslag i den mystiske tåka scena er innhylla i. Er du glad i musikken til Badalamenti, synginga til Julee Cruise (som spelar i «Twin Peaks» på kroa) og stemninga Lynch ofte klarar å skape så vil du sikkert like dette. I lengda blei det for langsomt og statisk for min del, musikken er derimot upåklageleg.

IMDb: 6.8/10 (13,762 votes)

Det har teke 8 månader før eg har samla meg nok etter «Twin Peaks» sesong 2 til å sjå «Fire Walk with Me», der forhistoria til serien, kva som skjedde med Laura Palmer før drapet, blir hovudfokuset. Den «Twin Peaks» eg tidlegare blei glad i glei over i ein mystisk miks som gjorde meg demotivert til straks å gripe tak i «Fire Walk with Me». For mykje David Lynch i feil format var grunnen, i filmform har eg derimot sansen for mystikken og det overnaturlege til Lynch så det held.

Ei viktig forutsetning for å få utbytte av «Fire Walk with Me» er å ha sett serien. For å skjønne mest ut av personane og kvifor nedturen til Laura Palmer skal vere interessant å følge i over 2 timar. Eg påstår ikkje det er eit must, for alt eg veit kan dette vere herleg surrealistisk lapskaus av ein som ikkje har sett «Twin Peaks». Det var den ekstra porsjonenen surrealisme i forhold til serien som gjorde dette til ei verdig opplevelse for vedkommande også, då historien til Laura i passe grad blei eksposert i serien var det stemninga og mystikken eg var jakt på no.

«Fire Walk with Me» grip tak i mange småting ved sidan av historien til Laura, som sidan blir forlate, for å bli teke opp igjen i første og andre sesong. I blant fekk eg inntrykk av at deler kunne ha forblitt utelatt til fordel for serien sin mystiske natur. Tråden rundt FBI var litt slakk og kunne til fordel ha fått meir fokus på bekostning av Laura. I dette ligg nok mi romantisering om første 2/3 av serien, som var best, og at eg ville gjenoppleve den biten her.

På grunnlag av at eg kunne klart meg forutan «Fire Walk with Me» når det kjem til «Twin Peaks» i samanheng, at dette som ein enkeltståande film ikkje er heilt fullkomment, men at serien har ei fin stemning, trekk eg ikkje karakteren lengre enn til 6, ein sterk så det var sagt.

IMDb: 7.8/10 (33,500 votes)

Eg saknar «Twin Peaks», den gode stemninga førstesesongen satte meg i, som første halvdel av andresesong klarte å halde gåande, men som eg etter kvart mista. Ikkje alle vil følge meg i den retninga, men eg gjekk trøytt når David Lynch blei for pågåande med mystikken sin.

«Blue Velvet» er ganske fin, den har ein del av sjarmen som eg fann i «Twin Peaks», kanskje ikkje så prega, men passeleg for denne filmen å vere. Mystisk og litt rar er den og, utan at eg synst dette legg noko slør på å kunne følge og ikkje minst forstå handlingsforløpet. Den fine balansen Lynch har funne her, som eg synst han hadde i «Twin Peaks», gjer at eg no blei ganske så forelska i «Blue Velvet».

22 episodar.

Sesong 2 av «Twin Peaks» lot vente på seg. Rundt 5 år tok det frå sesong 1 kom på DVD, til sesong 2 del 1. Mange har venta og venta, sjølv hadde eg mitt første møte med serien hausten 2006, så det funka.

I januar kom sesong 2 del 1 ut, 11 episodar, og eg hoppa på toget. Så gjekk det fire nye månader til sesong 2 del 2 kom. Poenget er at eg har sett serien i tre omgangar; noko som kan ha påverka opplevelsen av den andre sesongen.

Sesong to tek opp tråden der den blei sluppe, og etterforskinga på Laura Palmer-mordet fortset. Eg vil påstå at serien har like høg intensitet, god stemning og bra kvalitet heilt fram til midt ut i sesongen. Det er her skaparane har bestemt seg for å løyse hovudmysteriet, for så å ta tak i mange nye rare.

Eg mista umiddelbart litt av interessa allereie i sesong 2 — del 2. Serien er framleis god, men ikkje den «Twin Peaks» eg kjente til og som tidlegare utmerka seg som ein av dei beste seriane eg har sett. Det er i samanlikninga den største skuffelse ligg. Dette førte til at det har tatt meg nokre veker Ã¥ sjÃ¥ gjennom episodane. Ved utgangen spør eg meg sjølv om det eigentleg var verdt det.

For store fans av David Lynch er det sikkert ingenting å utsette på dette. Sjølv har eg eit middels forhold til mannens mysterium og surrealisme, likevel om eg let meg imponere over den kunstnariske og djupe bruken av bildemediet til å framstille ei blanding mellom gåter, følelsar og så utruleg mykje anna som eg ikkje kan sette fingeren på.

Som spesiell opplevelse er det nok verdt å sjå ferdig serien. Er ein derimot blitt fan av «Twin Peaks» på grunn av Laura Palmer-drapet, kan ein trygt gi seg etter 11 episodar av sesong to, dvs. etter 18 episodar totalt.

IMDb: 7.1/10 (1,432 votes)

«Premonition Following an Evil Deed» er den siste kortfilmen i samlinga og nok ein del av eit større prosjekt. Bakgrunnen for prosjektet er i seg sjølv meir interessant enn kortfilmen på 55 sekundar. I forbindelse med filmen (som i all film) sitt 100 årsjubileum i 1995 satte ei gruppe franskmenn seg ned og laga ei sett med reglar. Desse reglande fekk regissørar verda over «æra» av å følge når dei laga sine segment til «Lumière et compagnie», med kamera likt typen som blei brukt til å lage film for 100 år sidan. 55 sekundar er lite, og resultatet her er ei rekke raske scener av uklar meining. Uansett, utan tvil eit godt stykke arbeid i mine auger.