Mannen bak Shaun of the Dead og Hot Fuzz er tilbake, denne gongen over dammen i lag med kanadisk ungdomsstjerne nummer 1, Michael Cera.
Inspirert av videospelestetikk har Scott Pilgrim vs. the World ei frisk form utan særleg rom til å kjede seg. Då videospelnerdinga får nok å sei gjennom forteljarstilen, er det kjærleik og musikk som tek opp plassen i handlinga. Ei løysing som fungerer godt. Cera får spele ei av dei meir nyanserte rollane hittil i karriera, og kombinerer det uskyldige ungdomspreget sitt med ei side som er både endå meir menneskeleg og kanskje ikkje alltid så hyggeleg.
Trass i at både form og figurar sit godt blir det som om noko manglar frå filmen. Som underhaldning og ung kjærleiksfilm er dette langt oppe på lista, men i det lange løp endar filmen med å gjenta seg sjølv nokre gonger før den rundar av. Det har ingenting med forventingar å gjere, men eit inntrykk eg fekk i starten av at denne filmen hadde noko vesentleg å fortelje ved sidan av det reint underhaldane. På dette område innfridde ikkje filmen undervegs, og dette er grunnen til at toppkarakteren uteblir.
Men nære, veldig nære, er den. Og definitivt ein film som skal sjåast igjen.
Etter lengre venting kom endeleg «Hot Fuzz» til kino, og etter meir venting kom eg meg til kinoen. ForhÃ¥ndskunnskapane om «Hot Fuzz» var relativt smÃ¥, med traileren som einaste bakgrunn. Eg ser no i ettertid at den er ein knapp forsmak pÃ¥ kva filmen leverar, sÃ¥ den skal ha skryt for bÃ¥de Ã¥ halde seg i tøylane samtidig som den gir forsmaken. Over til filmen. Dette er ein politispenningskomedie satt til ein roleg engelsk landsby som kvart Ã¥r kjempar om Ã¥ bli «Ã¥rets beste landsby». Overkonstabel Nicholas Angel (Simon Pegg) blir (ufrivillig) overført dit frÃ¥ Londonpolitiet fordi han har for god personleg statistikk og fÃ¥r resten av politiet til Ã¥ ta seg dÃ¥rleg ut. Livet viser seg ikkje Ã¥ vere sÃ¥ stille pÃ¥ landsbygda likevel, nÃ¥r mange ulykker inntreff pÃ¥ rekke og rad ser Angel ei større sak pÃ¥ gong. Dei allereie godt etablerte politifunksjonærane avfeiar teoriane hans glatt. «Hot Fuzz» er god i mÃ¥ten Edgar Wright pressar inn haugar med informasjon og detaljar i kvart bilde (ypparleg med tanke pÃ¥ gjensjÃ¥ing), skrur opp klyppefrekvensen der det er nødvendig (ingen dødtid), legg humoren i fleire lag (enkelt eksempel: dialog og ansiktsuttrykk), køyrer tempoet pÃ¥ filmen opp pÃ¥ eit fantastisk godt nivÃ¥ nÃ¥r trÃ¥dane blir samla (action non-stop) og har parodiert utan Ã¥ massakrere originalar.
Mitt forrige møte med «Shaun of the Dead» kom for tidleg. Før eg hadde fått sett slike klassiske zombiefilmar den parodierte blei det ikkje store greiene. No omstilt og klar for å sjå dette på nytt gav eg meg i gong. Simon Pegg spelar ein litt distansert Shaun som blir meir distansert når dama slår opp. Parallellt med dette bryt ein epidemi ut; gatene flyt over av zombiar. Shaun, i si eiga verd, merka ikkje desse tilstandane før dei har blitt verkeleg alvorlege. I kamp for overlevinga blir det ispedd ein solid dose god, britisk, parodisk, humor, utøvd at eit spekter av Storbrittania sine mest morosame skodespelarar. At den tek heilt av vil eg ikkje påstå, sjølv om eg stilte med færre kort på handa forrige gong, fekk eg litt av den same skuffa kjensla no. Det er nok fordi forventingane til den blir bygd opp i skyene overalt. Nokre av sekvensane bygg på ein enkel form for humor som rett og slett ikkje slår an heller. Eg burde ha komme med spesifikke eksempel, men er dårleg på å hugse filmdetaljar over tid, så det blir med det generelle inntrykket.