Matthew Broderick passar godt som den vesle pysa som ufrivillig blir påkledd helterollen etter ei slag under den amerikanske borgarkrigen. Når nordstatane planlegg å starte ei afroamerikansk avdeling ser han si plikt å fylle litt ekte helt i soldatstøvlane. «Glory» er ein moderne, historisk storfilm, og det ein god ein. Den er verken særleg overraskande eller, utan å legge dempar på innhaldet, særleg sjokkerande. Den står ikkje fram som ei sterk stemme i rasediskrimingeringsdebatt, men er ein solid borgarkrigfilm, med godfølelse, sterke rollefigurar, flotte krigsscener og ei fin skildring av forholda. Pluss den er lett å leve seg inn i.
6 episodar.
«Quarterlife» hadde eg opprinneleg tenkt til å skrive om i ei oppkommande pilotguideinnlegg, diverre viste denne flotte serien seg å bombe totalt på Nielsenratingen og gå ut som den verste nye serien i tidsrommet sitt på NBC på 20 år. Er det bullshitdektektoren min som er fullstendig øydelagt, er dette ein dårleg serie, eller er den faktisk god?
Heldigvis fekk eg sjansen til å utforske dette spørsmålet, totalt 6 episodar var allereie produsert og blei dumpa i eit maraton på ein av NBC sine mindre søsterkanalar, Bravo. Og eg må innrømme at eg etter endt serie framleis synst dette fungerte godt. Til den type dramaserie «Quarterlife» er har skaparane klart å gi ein meir realtistisk feel over det heile, sjølv om problema, småhistoriane og forholda ikkje utfordrar.
Serien er bygd opp rundt videobloggingsida Quarterlife, som faktisk eksisterar, men fungerar som ein dagbokserie med jenta Dylan som knutepunktet, og med dei ferdigutdanna vennene hennar som fokusgruppa. Karakterane fenga meg tidleg inn i første episode, sjølv om eit par av dei har blitt mindre interessante utover synst eg framleis dei var artige å følge med på gjennom dei 6 episodane.
Eg har ikkje heilt fått med meg korleis denne serien har gått hittil og vil fortsette, men det er noko korte greier på MySpace og masse ymse på Quarterlife, i tillegg til dei 6 episodane på 45 min som var meint for NBC.
I jakta på eit sentimentalt drama snubla eg gjennom det lange, blonde håret til Brad Pitt og tørka eit par tårer i same slengen. Dette er 2 timar med trist, dog nydeleg historie.
Anthony Hopkins var allereie i 1994 gammal nok til å få spele den avdanka løytnanten Ludlow, far til tre søner, viss tragedie på tragedie vil bli presantert for. «Legends of the Fall» føregår rundt, då spesielt etter 1. verdskrig, der både liv blir tekne og kjærleik kjempa for.
Det føles kjent, med nok filmmusikk til å fylle to CD-ar og eit mannshjarte. Store og modige menn i fleng og nydeleg landskap er nokre av dei andre ingrediensane. Sånn omkring det eg var på jakt etter denne dagen altså. Men mykje av filmen går rett forbi i sin trang til å gjere alt så overdådig og sentimentalt, her ligg filmen si svakheit. Når den har runda 80-90 minutt byrja kroppen å verke etter å røre seg, og tankane gjekk både hit og dit.
Forutan små svakheiter så føles dette som ein skikkeleg godfilm, av den typen eg vil tenke tilbake på som både pen å sjå på og som rører. Det skal den ha, tross uoppfinnsom dramaoppskrift.
Det er ikkje vanskeleg å sjå kvifor denne filmen har fått sin plass blant Golden Globe nominasjonane med Leonardo DiCaprio for rollen sin i filmen. Den er basert på faktiske problem, føregår i Afrika og er brutalt skildra, med innslag av massakre og barnesoldatar. Det er ei god romantisk historie med, settingen er nydeleg, og det er nok av action i tillegg til drama.
Men det er mest det alvorlege blikket mot diamanthandelen som fÃ¥r æra for at «Blood Diamond» fungerar som den gjer. At det er den typiske oppskrifta for Oscar bryr meg ikkje sÃ¥ mykje, for nÃ¥r ein film er god, sÃ¥ er det same kva regissøren har hatt i tankane — viss han i heile tatt har sikta mot ein Oscar.
Eg gir meg med dette sagt, ettersom filmen er god på ein måte eg ikkje heilt står god for å gjengi på ein fornutftig måte.
Nydeleg film. Veldig god type setting. Rørande historie. Bra slossing.