Dagens dobbel på 3. juledag bestod av ein lenge utsatt film og ein ikkje fullt så lenge etterlengta film, begge med visse forventingar knytta til seg. «Crash» har hausta gullmenn og virka generelt godt likt (IMDB), men har blitt utpeikt som oppskrytt fjaseri i andre kretsar, noko som blant anna har gjort at eg lett har prioritert andre filmar framfor den. «No Country for Old Men» kasta eg meg derimot over så sant eg fekk sjansen …

Crash (2004, Paul Haggis)

Etter å ha sett tre filmar av Iñárritu har eg minst ein fot innanfor moderne historiemiks, der skjebnane til utvalte folk i meir eller mindre grad kryssast i eit satt miljø, gjerne ein by, og deler tema. «Crash» prøver ikkje å dekke til temaet, som er rasisme, på nokon smart måte, Paul Haggis legg heller ikkje skjul på at han tek eit standpunkt. Folka som utgjer persongalleriet er blant anna farga politi, kvit politi, rike kvite og fattige, kriminelle svarte. Dette er personar som sjansen er stor for at du har sett like av andre stader tidlegare, så det tek kort tid å komme inn bak personane. Haggis utfordrar ikkje publikummet sitt spesielt når det gjeld karakterutvikling, det går i stor grad slik som ein forventar, fleire av personane blir flate og kjedelege i lengda, andre møter til meir glede alvoret i augene og er med på å levere nokre sterke scener. Saman med ei tydeleg (politisk) stemme trekk dette opp for inntrykket mitt omkring filmen, som elles druknar litt i mange store skodespelarnamn og ei (torer eg sei …) standard kryssa trådblanding.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

No Country for Old Men (2007, Ethan og Joel Coen)

Coens har samla mellom anna Tommy Lee Jones og Josh Brolin for denne brutale skildringa av dei skitne sidene til Texas. Ei historie som vanskeleg let seg oppsummerast blandar inn pengar og ein (u)heldig finnar, ein psykopat, politimannen som ser ut til å ha opplevd verre før, støv og blod. Miljøet (Texas, småby og storslått ørken) og rollefigurar utgjer til tider ein veldig bra film, med ekstra trykk på ordet film, då det ikkje virka å vere lagt vekt på ei skildring av tankar og indre psyke så mykje som at ting skjer, noko eg er redd eg kan ta frykteleg feil ved å påstå. Det er gitt rom for mange originale idear, der ein med vilje blir ført bak lyset av Ethan/Joel. Siste kvarteret eller så raknar det diverre litt, då den gode strukturen løysnar og ei rekke forsøk på å gjere opp trådane snublar litt i seg sjølv. Som med «Crash» er det her nokre scener som får det til å gå kald oppover ryggen på ein, psykopaten sjølv (Javier Bardem) er direkte skummel og ei fin framstilling av det onde.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.5/10 (7,826 votes)

18 kortfilmar utgjer «Paris, je t’aime» («Paris, eg elskar deg»), der 21 regissørar har fått boltre seg innan den franske hovudstadens grenser. Eit samarbeid mellom britiske, franske og amerikanske gjer at det dukkar opp kjente ansikt både framfor og bak kamera på tvers av geografien. Det handlar lite om kven som har gjort kva då kortfilmen er eit utradisjonelt område for mange av deltakarane og det til slutt er filmane framfor namna om dette fengar. Felles, som tittelen siktar til, er kjærleik i Paris det sentrale temaet. At ein veit dette gjer at mangelen på anna samanheng er uvesentleg, då det blir skapt ei heilheit av bitane.

Eg skal ikkje graute for mykje rundt omkring namn og Paris, sjølv om sistnemnte gjer seg godt på film og fortenar mangt eit godord som stemningsbyggar. «Paris, je t’aime» står som heilheitleg filmopplevelse på antall innslag av gode mot mindre gode kortfilmar. Eit fåtall stod seg ut som filmane med det vesle ekstra, der alt klaffa, mange av kortfilmane var gode og fekk fram små historiar utan å trykke på alle dei rette knappane, skuffande nok var det godt og vel halvparten (pluss eller minus) som ikkje var meir enn ok. Desse ok kortfilmane var enten forvirrande utan å gi inntrykk av å skulle forvirre, tomme for kjensler utan å skulle vere tomme, eller kortfilmar på middelmådige historiar/handlingar som ser ut til å ro seg i land på eit kjent namn bak eller framfor kamera. Desse mangla gjerne fingeravtrykk og framstår som kortfilmar det ikkje er verdt å nemne.

«Paris je t’aime» er ein fin kollaborasjon, men deler trekk det ned så eg aldri blir sittande med godkjensla lenge i gongen. Det eg mest av alt kunne tenke meg var ein “best of” på ca halvparten av tida, problemet i så fall hadde vore at andre som ser filmen nok har andre favorittar blant kortfilmane og ser andre verdiar i samanhengen mellom desse.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.4/10 (6,009 votes)

Genialt morsomt, sitert IMDb: eksentrisk og sjarmerande film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10