Her følger tre «Living Dead» filmar av ulike regissørar. I vårt tilfelle av udøde er det snakk om zombiar. «Of the Dead» og «Of the Living Dead» går gjerne igjen i denne sjangeren, som Romero har vore med å etablere gjennom åra. Utgongspunktet mitt var først og fremst å sjå den klassiske «Night of the Living Dead» frå 1968, men eg utvida med andre høgt ansette filmar.

«Night of the Living Dead» (George A. Romero) er den første den første i regissøren si rekke av «of the * dead» titlar. Med eit estimert budsjett på $114.000, som er lite, men på ei anna side mykje til å vere debutfilm, laga Romero eit svart/kvitt zombieepos i kjent form. Opp av nærast ingenting flaumar levande døde og me blir vitne til at ei gruppe motstridande personar må søke ly i eit forlatt hus for å overleve. I ventinga på hjelp pressar stadig kjøtetarane på døra og dumme val blir teke for å provosere og engasjere sjåaren på typisk vis. Ein føler seg ganske smart når ein ser kor dumme alle andre er. «Night of the Living Dead» føles litt billig på enkelte punkt, men gjer utruleg mykje ut av det den har. Dautida midt inni filmen er ikkje til å komme utanom, men stort sett er dette god film.

«City of the Living Dead» er Lucio Fulci sitt bidrag i samleposten. Den er ikkje av dei mest typiske zombiefilmane, men spelar meir på ei overnaturleg kraft som utløysaren til dei dødes tilbakekomst. Alt startar med at ein prest tek livet av seg for å få dette til å skje. Ei gruppe åndelege venner i ein by lengre borte merkar konsekvensane av dette, og parallellt med prestens heimby byrjar ei etterforsking på kva som er i gjære. «City of the Living Dead» leverar mengder av grafisk vald på grusomt vis, og har nok mystikken på plass. Då er det synd at skodespelarane her leverar slett arbeid som tydeleg påvirka heilheitsinntrykket. Musikken, som tatt frå ein «MacGyver»-episode glimtar til i blant med om ikkje direkte gode, så iallfall morsomme trudeluttar.

Braaaaaains!! «Return of the Living Dead» er ein blodig og møkkete affære der dei levande gjennoppstår og begynnar å jakte på fersk hjerne. Nokre kjemikaliar som stammar frå militære forsking er årsaka til bråket som ikkje er så lett å stoppe. Desse zombiane er ikkje som zombiar på film flest, dei bryr seg ikkje om eit skot i hjernen eller høgg i hjarte. Dessutan er dei raske og smarte. Dette gjer at eg som sjåar ikkje irriterar meg over idiotisk oppførsel blant menneska i gruppa i fare som me møter. Vel, nokon av dei er idiotar, men å stå i mot zombiane her er ikkje lett for normalt smarte heller. Det som gjer «Return of the Living Dead» morsom er zombiane som ikkje let seg stoppe, dette fører til mange grusomme og blodige, gjerne over kanten, episodar. Etter kvart blir det derimot litt for mykje skrik og skrål. I lengda held det ikkje heilt mål. Filmen stagnerar og ein veit at det eigentleg ikkje kan skje så mykje meir enn å bli pøsa på med fleire zombiar.

User Rating: 6.7/10 (7,946 votes)

Det begynnar å bli ei stund sidan forrige film, meir bestemt ei veke. Når eg endeleg fekk satt meg ned med ein film blei det ein eg lenge har hatt lyst å sjå, men oftast har skyvd bakover i bunken til fordel for nyare filmar.

«Day of the Dead» fortsett etter der «Dawn of the Dead» slutta, og me møter ei håndfull mennesker som er igjen i ein militærbase, omringa av blodtørste levande lik. Med selskap i eit fåtall forskarar skal dei prøve å finne ut korleis dei kan stoppe dei levande lika før dei drep kvarandre.

Filmen er grotesk på ein fin måte, om det går an å sei det. Det meste når det gjeld avsliting av kroppsdeler, jafsing og gnafsing og blod, er så overdrevent at det ikkje er til å unngå å trekke på smilebandet. Og når ein først trur ein har sett det verste, så overraskar filmen igjen og igjen.

Diverre føles filmen som om den ikkje har fått all verdens pengestøtte, noko som resulterar i veldig mykje dialog, og litt for lite handling. Den kjem heldigvis ikkje i nærheiten av måten dei siste «Planet of the Apes» filmane var lagt opp, og er på den måten heilt akseptabel. Det har seg berre slik at det tek for lang tid før det blir fart i ting.

Filmmusikken i «Day of the Dead» er noko av det med mest trøkk i eg har opplevd på ei stund, og den har ein ting med å dukke opp overalt. Per i dag ville ein ikkje ha funne på å spe i så mykje «typisk» stemningsmusikk om det ikkje var meint som overdriving, og det blir slik i filmen at ein ikkje kan unngå å le av alle trommevirvlane kombinert med spenning i bilde, o.l.

Musikken er ikkje det einaste å le av, skodespelarane er nok ikkje plukka ut av eliten, og kan til tider oppføre seg som ein gjeng med amatør-teaterskodespelarar.

Men tross desse tilsynelatande negative faktorane mislikar eg ikkje filmen, men storkoste meg nesten heile vegen, med unntak av eit kvarter midt inni, der ting gjekk litt seint. Alt gørret, musikken og ikkje minst skodespelarprestasjonane i kombinasjon viste seg å vere ganske kraftfullt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (12,724 votes)

Zombiefilmar er ikkje min favorittsjanger, så det er sagt. Men dette var då faktisk rimeleg festleg, kanskje litt for lang, men ingen problem å gjennomføre. Sist eg skulle sjå filmen, klarte eg ikkje meir enn 10 minutt, men filmsmaken min har tydlegvis opna seg for meir spesielle titlar. Effektane og skodespelarane skal ein ikkje vurdere for mykje, for det er ikkje filmens sterke side, utan at det var nøye. Det var underhaldande, og idiotisk som dei nyare zombiefilmane. Eg må få sett fleire Romerofilmar altså!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10