IMDb: 7.5/10 (7,826 votes)

18 kortfilmar utgjer «Paris, je t’aime» («Paris, eg elskar deg»), der 21 regissørar har fÃ¥tt boltre seg innan den franske hovudstadens grenser. Eit samarbeid mellom britiske, franske og amerikanske gjer at det dukkar opp kjente ansikt bÃ¥de framfor og bak kamera pÃ¥ tvers av geografien. Det handlar lite om kven som har gjort kva dÃ¥ kortfilmen er eit utradisjonelt omrÃ¥de for mange av deltakarane og det til slutt er filmane framfor namna om dette fengar. Felles, som tittelen siktar til, er kjærleik i Paris det sentrale temaet. At ein veit dette gjer at mangelen pÃ¥ anna samanheng er uvesentleg, dÃ¥ det blir skapt ei heilheit av bitane.

Eg skal ikkje graute for mykje rundt omkring namn og Paris, sjølv om sistnemnte gjer seg godt pÃ¥ film og fortenar mangt eit godord som stemningsbyggar. «Paris, je t’aime» stÃ¥r som heilheitleg filmopplevelse pÃ¥ antall innslag av gode mot mindre gode kortfilmar. Eit fÃ¥tall stod seg ut som filmane med det vesle ekstra, der alt klaffa, mange av kortfilmane var gode og fekk fram smÃ¥ historiar utan Ã¥ trykke pÃ¥ alle dei rette knappane, skuffande nok var det godt og vel halvparten (pluss eller minus) som ikkje var meir enn ok. Desse ok kortfilmane var enten forvirrande utan Ã¥ gi inntrykk av Ã¥ skulle forvirre, tomme for kjensler utan Ã¥ skulle vere tomme, eller kortfilmar pÃ¥ middelmÃ¥dige historiar/handlingar som ser ut til Ã¥ ro seg i land pÃ¥ eit kjent namn bak eller framfor kamera. Desse mangla gjerne fingeravtrykk og framstÃ¥r som kortfilmar det ikkje er verdt Ã¥ nemne.

«Paris je t’aime» er ein fin kollaborasjon, men deler trekk det ned sÃ¥ eg aldri blir sittande med godkjensla lenge i gongen. Det eg mest av alt kunne tenke meg var ein «best of» pÃ¥ ca halvparten av tida, problemet i sÃ¥ fall hadde vore at andre som ser filmen nok har andre favorittar blant kortfilmane og ser andre verdiar i samanhengen mellom desse.

IMDb: 6.3/10 (1,450 votes)

Dette var mitt andre møte med ein halvblods Bollywood-film. Eg såg «The Guru» med Heather Graham og Marisa Tomei for eit par år sidan, og synst først og fremst at musikken og atmosfæren der var god. Musikken var faktisk betre enn filmen i seg sjølv.

Synginga føregår på engelsk, for det meste. Produksjonen er jo tross alt britisk-amerikansk. Det er jo eit kjent faktum at spesielt amerikanske er negative til underteksting. I Noreg er det annleis, sjølv er eg veldig mykje vant med internasjonele filmar og teksting, som folk flest.

Men over på filmen. Aishwarya Raimi er den store stjerna i denne filmen, og ei av dei mest populære i India for tiden. Alle seier ho er vakker, og eg skal ikkje nekte for det. Men eg har sett betre! Som f.eks. Peeya Rai Chowdhary, som spelar søstra hennar i filmen.

På herresida har me Martin Henderson, som også spelte i fiaskoen «Torque. Naveen Andrews, kven kjenner ikkje til han? Stor stjerne i tv-serien «Lost», der han spelar den iranske Sayid.

Eg har ikkje sagt så mykje om filmen hittil, som kan tolkast positivt, med tanke på at eg ikkje har hatt noko negativ eg har måtte lire av meg så fort som mogleg. Filmen oppfylte krava til ein god film, og satte meg i humør. Den er fargerik, enkel og glad. Du vil nok like den viss du ikkje bryr deg så mykje om historien, men vil ha fengande tonar.