Opprinneleg hadde eg tenkt å samle fire filmar i dette innlegget, derav to var dei kjente «Hero» og «The House of Flying Daggers». Lysta på å sjå dei igjen fall etter kvart bort igjen, og dei blei til slutt erstatta med den siste filmen til Yimou Zhang: «Curse of the Golden Flower». Nokon spesiell tråd mellom filmane her finn eg ikkje utover at dei er satt ei stund tilbakes, og innheld slossing og eventuell fekting.

«The Banquet» er ein kinesisk adapsjon av Shakespeare sin Hamlet. Det er eit kaldt og kjenslelaust drama med mektig musikk og nydelege bilder. Gjennomført med sikkert ynde er det flyten i bevegelsane som imponerar mest her, for når det kjem til dramaet blir det heile så stilistisk kaldt og perfekt at eg ikkje finn nokon å vise medkjensle for. Eg kan skjønne om nokon vil gi meg juling når eg seier at dette blir for mykje av det gode, men regissør Feng Xiaogang køyrer på med for mykje sakte kino og meiningslause bilder. No skal eg ikkje nekte for at filmen inneheld nokre utrulege kampscener heller, og får fram kor viktig ære er for keisarskapet og adelen. Eg kunne derimot fint klart meg med halve filmen.

Når «Seven Swords» runda av fekk eg plutseleg lyst til å sjå «Bonanza», noko som etter alle desse åra ville ha ført til ein stor skuffelse. Ved vidare ettertanke kan dette skuldast at når filmen her gjorde seg ferdig, så var det eit eller anna som traff meg på ein måte resten av filmen ikkje klarte. «Seven Swords» er ein litt klussete film, som i rotete og uoversiktleg, eit minus som det ikkje er til å komme unna. Det blir for mange ansikt og namn på ein gong, eit problem som blir desto verre når det gjeld asiatisk film, noko eg synst vil vere tullete å legge skjul på. Eg klarar aldri å leve meg inn i filmen, og bryr meg lite om korleis dei sju sverdkjemparane møtes og sloss i lag. Sjølve sverdslossinga er jo fin, rask og smidig. Dette saman med ei litt trist scene der dei må sleppe laus noko hestar, er det einaste som gjer inntrykk. Litt rart med tanke på kva filmen eigentleg handlar om.

«Curse of the Golden Flower» var siste film ut av tre, to månader seinare. Regissør Zhang har levert gode filmar før, men rykta om at dette var meir vakkert enn spennande fekk meg litt ned på jorda igjen med forventingar. Handlinga er satt til keisarpalasset under Tang-dynastiet. Keisarinna er sjuk og ein blomsterfestival nærmar seg. Keisaren og sønene (av ulike mødre) skal samlast til feiringa, og dei ulike familiemedlemmane har ulike planar om å ta livet av kvarandre. Første timen skjer det ikkje så mykje spennande, fargebruken er fantastisk fin, alt ser skikkeleg bra ut. Dei kalde forholda innad i familien blir halde på profesjonelt nivå, noko som går ut over intensiteten ein får gjennom skjermen. Så startar ting derimot å skje, og dei siste 45-60 minuttane gjer at eg gløymer den første timen. Her får skodespelarane endeleg vise seg fram, Chow Yun-Fat glitrar bl.a. til som keisaren, og intrigane blir meir enn blodige nok. Forvent eit langsomt drama framfor ein kampsportfilm, og du blir ikkje skuffa over den siste filmen til Yimou Zhang, som også er den dyraste kinesiske filmen til dags dato.

User Rating: 7.1/10 (180 votes)

Innvikla og mange like folk i filmen med samme klede, rare namn som ikkje er så lette å hugse. Forvirrande klipping i slåsscenene kan bli slitsomt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10