Det har gÃ¥tt ti Ã¥r sidan Harry Potter and the Sorcerer’s Stone blei film. I løpet av dei ti Ã¥ra har Emma Watson fylt 18 (19, 20 og 21), Daniel Radcliffe har fÃ¥tt tredagarsskjegg, Richard Harris har gÃ¥tt bort og CGI-en har teke eit steg i rett retning. Med andre ord har serien vakse opp pÃ¥ sÃ¥ mange mÃ¥tar.
Med oppveksten har behovet for å fortelje meir kome snikande, og då den tjukke sisteboka skulle bli film måtte det bli i to deler. Sjølv med full forståing for at det trengs tid for å skildre handlingsforløpet i Deathly Hallows: Eg er lite glad i oppdelte filmar, spesielt når dei høyrer så i lag som Part 1 og Part 2 av Deathly Hallows. Dette var grunnen til at eg venta til no i juli med å sjå Part 1, som eg ikkje har skrive om.
Part 1 har ikkje all verdens med fart, men meir av den trykkande stemninga og ei spenning i vissa om at noko vil skje. Den er 2.5 t lang, men kjennes ikkje så lang ut. Som ein film ein er nøydd til å betale 120 kr for å sjå i 3D er den meir ei forpliktande handling enn tilfredsstillande. Difor såg eg den heller i heimen for første gong nokre dagar før Part 2, og det fungerte greitt.
Part 2 er filmen det meste skjer i. Her kjem du kjem tettast inn på karakterane og får passe med lyssparkling og svinging av tryllestavar. Sidan eg har lese boka mista eg spenning ved å vite kva som ville skje, og eg merka at dette gjekk utover inntrykket filmen gjorde. Likevel leverer Deathly Hallows varene og er ei flott avslutting på eit 10 år langt filmeventyr. At vi har sluppe for mange utskiftingar på vegen og at kjerna har vore den same er uvurderleg i samanhengen.
Ein film skal stå på eigne bein og må ta sine kunstnariske avgjersler for å fungere, uansett om den er basert på ei bok eller ikkje. Difor er det vanskeleg å gi ei skikkeleg tilbakemelding på filmen med alle tankane frå boklesinga surrande omkring. Slik eg opplevde Part 1 og Part 2 som ein film var det at den skulle gripe om veldig mykje, og at den i totaltid ikkje ligg så altfor langt unna tida det tok å lese boka, men ligg eit stykkje unna i å fremme alvoret.
Men all kritikk tilside, inkludert at dette var fullstendig meiningslaust å sjå i 3D, så er dette ein av dei beste filmane i serien. Undervegs reagerte eg ikkje på anna enn at 3D-en var meiningslaus, og i ettertid er det pirk omkring valet av format og boksamanlikning eg har sett mest på. Serien i seg sjølv er samla sett ei fantastisk reise i tid og fantasi der ein blir kjent med, om enn fiktive, så utrulege menneske og skapningar. Bøkene kan varmt anbefalst, det same kan filmane.
Etter forrige runde, Order of the Phoenix, burde det bli betre. Og det blei betre, men i retrospekt er nok filmen litt tom i forhold til lengda, så betre kan det bli. Boka er halvgløymt, så samanlikning blir det ikkje. Greia med å kalle filmen Halvblodsprinsen verkar berre feil, dette er meir romantikk enn om Halvblodsprinsen. Romantikken har eg ingenting i mot, den er ganske underhaldande i Harry Potter-verden. Men eg saknar meir framdrift, stille før stormen er jo det neste bok (og film?) handlar om. Det var god underhalding, mange av skodespelarane glimtar også verkeleg til, svært positivt.
Tida har flydd sidan eg las ferdig den nest siste boka i «Harry Potter» rekka. Omtrent samtidig, for fem månader sidan, tok eg meg tid til å sjå alle dei utkomne filmane på rekke og rad. Med ei ventetid som denne er det klart det bygg seg opp nokre forventingar.
I «Harry Potter and the Goblet of Fire» har tre store magiskular samla seg for å delta i Triwizard Tournament: Durmstrang, Beauxbatons og turnerningshaldaren Hogwarts. Som det ligg i namnet skal tre deltakarar kjempe om ein av magiverda sin gjevaste pokalar, men mystiske omstendigheiter fører til at Harry Potter blir med som ein fjerde ufrivillig deltakar. Eit godt grunnlag for ein film, som kanskje er den filmen til no som heng best saman. Ulempa er at bøkene etter kvart har blitt så tjukke at meir har gått tapt, noko som merkast for min del, ettersom det ikkje er så altfor lenge sidan eg las denne boka. Ser eg bort i frå dette så er dette ein god film, som grip solid tak i alvoret rundt interessante menneskeskjebnar. Hat, kjærleik, sorgar og gledar kjem tydeleg fram og gir ein film som eg kan leve meg godt inn i. Den siste regissøren inne i bilde, Mike Newell, får betre enn godkjent, kanskje nærare O for outstanding.
«Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» introduserar ein ny regissør i serien, Alfonso Cuarón, som nyleg stod for sci-fi thrilleren «Children of Men». SmÃ¥ungane har no blitt 13 Ã¥r, og den enkle hugseregelen med Ã¥ ta siste siffer i alderen Ã¥ bruke det som klassesteget pÃ¥ Hogwarts fortel oss at det er tredje Ã¥ret me skal utforske. EndÃ¥ ein gong blir historia eit hakk mørkare enn forrige, og med det kjem dei heftige trylleorda som Expecto Patronum og Expelliarmus. Handlinga spinn rundt Sirius Black si rømning frÃ¥ Azkaban, og restriksjonane som blir innført av Ministry of Magic i den forbindinga, som at eit hav av dementors (skapningar som sug ut gleda av folk tett opptil) oppheld seg rundt Hogwarts. Med «Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» er eg tilbake der eg starta: mitt første møte med Harry Potter var via denne filmen i 2004, og eg hugsa godt at eg blei positivt overraska etter Ã¥ ha forventa det verste (den gongen eg tenkte at alt som var populært var dÃ¥rleg, akkurat som god kunst ikkje er for «hoi polloi»). Filmen stÃ¥r framleis sterkt, men gÃ¥r diverre sÃ¥ altfor fort over, og lid kanskje litt meir over at den mÃ¥ utelate sÃ¥ mange detaljar som gjer bokversjonen god. God underhaldning er det likevel, rollebesetninga har klatra eit steg pÃ¥ stigen (dei unge), og Sirius Black blir spela av ingen ringare enn o’ store Gary Oldman.
«Harry Potter and the Chamber of Secrets» er andre filmen i rekka, og baserar seg på Harry sitt andre år på Hogwarts. Mørkare, meir spennande og betre gjennomført er passande stikkord. Detaljnivået i forhold til boka er derimot ei heilt anna side, for her blir filmen litt overfladisk i forhold. Eg klagar likevel ikkje, for sjølv om «Harry Potter and the Chamber of Secrets» er i overkant på lengda av det eg ser på som optimalt for film, så køyrer Chris Columbus løpet fullt ut i sin andre (og siste) Potterfilm som regissør. Som tittelen hinta til er det snakk om eit hemmeleg (eller mystisk) kammer, på Hogwarts, med eit grusomt monster i. Kammeret får ikkje all merksemd her, med den delen av historia åleine kunne filmen klart seg på betrakteleg kortare tid. Her blir det brukt tid på å utdjupe og opne for fleire sider av trollmannverda, som seinare kjem til å spele ei viktigare rolle, og som absolutt er til å drøyme seg vekk i.
«Harry Potter and the Sorcerer’s Stone» var først ute pÃ¥ lista, som ein av dei to filmane eg ikkje hadde sett tidlegare. Ettersom det var ei god stund sidan eg sÃ¥g ein Harry Potter film i heile teke, sÃ¥ var eg mildt sagt veldig spent pÃ¥ Ã¥ møte unge Potter og vennene hans igjen, etter Ã¥ ha brukt dei siste mÃ¥nadane pÃ¥ Ã¥ roleg lese meg gjennom dei seks publiserte bøkene (pÃ¥ engelsk sjølvsagt!). «Harry Potter and the Sorcerer’s Stone» handlar om Harry sitt første Ã¥r pÃ¥ Hogwarts (ingen Galtvort her i gÃ¥rden!), og er rimeleg lys i forhold til seinare filmar. Sentralt i handlinga er altsÃ¥ denne «de vises stein», som blant anna er etterlengta av mørke krefter. Filmen ber preg av at dei unge sentrale skodespelarane er rimeleg ferske framfor kamera, og heller ikkje spesialeffektane er noko Ã¥ skryte av. Det gjer ikkje sÃ¥ mykje, magien er bevart godt nok til Ã¥ gjere det kjekt. 2t 30min blir heller ikkje for mykje i ein slik samanheng.
Definitivt den beste Harry Potter filmen eg har sett. Men så har eg berre sett to, så kva veit vel eg? Historien startar ganske fort i forhold til boka, men det har eg ingen problem med. Boka er jo ein stor murstein i seg sjølv, så å få den inn på 2.5 time som det er gjort her har eg full respekt for.
Ikkje så gale som ein skulle tru. Bra setting og morosame folk. Lite skummel.