Tarantino er dyktig, utan tvil, men han er litt for glad i den lange samtalen. Eg er fan av god dialog, gleden eg får av Woody Allen-film bør vere bevis nok på det. Men «Inglourious Basterds» blir for mykje snakk utan sjel, mange av scenene er lengre enn gode, og det går ut over ein film som elles kunne ha vore ein sann fornøyelse frå start til slutt. Stykkvis er «Inglourious Basterds» ein filmatisk orgie av både vold og godt skodespel, og stadig innstikk av raritetar som hindrar ei landing i eit altfor trygt spor. Nær, men ikkje nok.
Eg stilte blank til «District 9», og enda opp med å bli positivt overraska. Ei velfungerande liksomdokumentarisk vinkling, heftig action, ukjente og difor «vanlege» menneske i rollane i eit stortslått scifi-eventyr med ei godt skapt historie i løpet av kort tid. «District 9» handlar om undertrykking og misforståingar, som gir grunnlag for å blande inn kamp mellom menneske og romvesen, sjølv om det føles feil. Helten vår er heller ingen moralsk voktar, noko som gjer han langt meir interessant, ettersom vala hans ikkje er gjort på human logikk. Samtidig er «District 9» enkel og lettfatteleg, og kanskje haustens kinovinnar.
Eg skriv semesteroppgåve om «The Matrix», med fokus på spektakulær estetikk, korleis det spektakulære i «The Matrix» er absolutt essensielt for å drive fram historien. Iallfall prøver eg. Filmen er ikkje den beste, skodespelet er i blant slett og det merkast. Men elles (eg ser bort i frå datert animasjon), er dette eit utmerka eksempel på Campbelliansk helteforteljing, få detaljar er tilfeldige, og det er mange detaljar. Måten det virtuelle og det ekte blir framstilt på er det beste med filmen, eg er mindre begeistra over actionsekvensane, men synst heller mytologien er det som er verdt å få med seg.
I «Sweet Smell of Success» gjeld det å henge med frå starten av, introduksjonen av karakterane og deira plass i den prega medieverda me møter er kort og presis. Eg kan sette pris på ein effektiv forteljarstil, men her hadde det faktisk ikkje gjort noko om dei brukte litt lengre tid.
Tony Curtis og Burt Lancaster spelar side om side, som henholdvis presseagent og spaltist. Curtis som Sidney Falco er ein sleip type som har byrja å merke at han utnyttar folk og ikkje held det han lovar, dvs. at han også skuldar ein haug med tenester. Lancaster som J.J. Hunsecker er ein av dei som ber nag ovanfor Falco, men når søstra til J.J. blir forelska i ein musikartype J.J. mislikar, har Falco løysinga og ser sitt snitt til å komme inn igjen i varmen hjå J.J. ved å tilby å hjelpe.
Etter mykje fram og tilbake i starten veks filmen stadig på meg når trådane byrjar å samle seg, ikkje berre kjem det fram at filmen er ei godt fortalt historie, men det er klart at Curtis og Lancaster passar som fot i hose i karakterane sine. Curtis er ein fryd å følge med på når Falco skodespelar framfor andre, Lancaster like så. Det blir nesten sånn etter kvart at ein ikkje anar om dei spelar eller om dei er den ekte Falco eller J.J. Spesielt i eit par opphissa scener då det er krangel på gang kjem verkeleg stjernene ut.
Problemet eg har med filmen er at den er for vag eit stort stykke i byrjinga, eg tvilar ikkje at den vil bli betre under eit gjensyn, men den korte og presise introduksjonen er litt tynn, og det tek både ei stund å sjå kor dette skal gå og kven me har med å gjere forutan Falco-karakteren i presseagentmiljøet.
Mange vil gå så langt som å kalle «The Dark Knight» årets film, enkelte vil nok også sette den på lista blant dei beste filmane dei har sett, uansett korleis eg vrir og vender på det får eg verken det eine eller det andre til å stemme sjølv.
Christopher Nolan er tilbake i regissørstolen og Christan Bale er igjen Bruce Wayne/Batman i oppfølgaren til nysatsinga av Batman som starta med «Batman Begins» i 2005. Som sluttminuttet i den filmen hinta til er det igjen The Joker, ein av Batmans største fiendar som også var skurken i Tim Burtons «Batman» med Michael Keaton frå 1989, som er superskurken her, ikkje heilt åleine, i ei innfløkt, men likevel ikkje innvikla blanding finn me både Two-Face, mafiaen og mindre problem.
Hypen som mange gav meg håp om at kunne ha noko for seg, hadde over tid bygd opp relativt store forventingar. Sidan det tok si tid før eg fekk sett «The Dark Knight» etter den dukka opp på kino roa forventingane seg eit par hakk ned, om det går an å uttale seg på den måten, men det er ikkje til å legge skjul på at eg blei skuffa over filmen, som tross skuffelsen eg vil karakterisere som ein god film.
Det gode med «The Dark Knight» er måten den framstille Batman på, som vigilanten han er og komplikasjonane hans posisjon, då her i Gotham City, fører til på godt og vondt. Her er det rikdom på gode skurkar og motstand som unngår klovnepreget spesielt 1990-talssatsingane av Batman hadde overflod av. Behandlinga av så mange større og mindre historiar side ved side er utført med stødig hand og ingenting gav meg ved første vising inntrykk av å vere ufullstendig. Denne variasjonen hentar «The Dark Knight» ut frå å bli ei avgrensa handling i livet til ein superhelt. Dessverre er også dette mangfaldet noko som resulterar i at filmen får ei ubehageleg lengde som gir aldri, aldri tek slutt, så eg stiller meg ikkje utelukka positivt til alle skurkane heller. Dei aller minste og mest ubetydelege som ikkje utgjer hovudtrådane filmen følger kunne for min del gjerne blitt kutta.
PÃ¥ skodespelarsida er det ingenting Ã¥ utsette, her passar alle som fot i hose. Christian Bale stÃ¥r som ein halvveges mystisk Bruce Wayne som avstÃ¥r frÃ¥ Ã¥ blotte sin person fordi det rett og slett ikkje er nødvendig for filmen, Heath Ledger forsvinn nok litt bak sminken, men The Joker her er den beste framstillinga av karakterens psykopatiske side eg har sett, ei side som igjen passar bra inn i tonen til resten av filmen. Den minst heldige karakteren er nok Harvey Dent, som tidvis er ganske anonym. Før Dent blir Two-Face (noko alle burde vite) blir det brukt mykje tid pÃ¥ han utan at det eigentleg er spesielt interessant, Aaron Eckhart gjer det beste han kan ut av rolla virkar det som, men det er Two-Face som er den interessante varianten av Harvey Dent — og det var ein skuffelse Ã¥ sjÃ¥ type «Terminator-teknologi» bli nytta sÃ¥ opplagt, det fall ikkje i smak her, her som Eckhart tok eit par steg opp i Ã¥ fÃ¥ ytre seg pÃ¥ skjermen forsvann litt av moroa bak ei upassande dataanimert maske.
Sett vekk frå mange små skuffelsar lot eg meg underhalde godt nok stort sett, i Batman-perspektiv deler denne plassen med «Batman Begins» i «live action»-samanheng (eg vel å utelate animasjonane som eg ser på som heilt andre filmopplevingar). På fleire måtar kan nok «The Dark Knight» vere betre enn «Batman Begins», men den store gleden i å oppleve ein mørkare superheltefilm (definisjonen av Batman som superhelt kan diskuterast ein anna gong) var ikkje så tilstades denne gongen og det var ein del forventingar knytt opp mot dette.
Etter grundig tenking hamnar eg på ein sterk sjuar.
Gjensynet med «Jaws» forrige helg vart like kjekt som eg håpte på, sjølv etter å ha sett han to gonger før er denne dønn stabil på gjensjåingsskalaen og stadig ein sterk film.
Filmen om ein stor kvithais invasjon av farvannet rundt den idylliske sommarferiestaden Amity Island er rekna for å vere den første store blockbusteren, i USA tente den inn budsjettet med heile 40 gonger og på verdsbasis med 67, etter Wikipedia å dømme. Andre stader er budsjettet opplyst å vere 12 millionar dollars istaden for 7 og inntektene andre, det som uansett er klart er at filmen som sprengte budsjettet og produksjonstiden med det dobbelte (friskt etter minnet frå boka «Easy Riders, Raging Bulls») tente sjukt med pengar.
Pengane satt til side, «Jaws» er ved sidan av å ha ei god historie tilknytta produksjonen ei godt fortalt historie på skjermen. Oppbygginga er i ein eigen klasse, men kan misforståast av den utålmodige og yngre generasjonen, som sagt i «Two and a Half Men» (fritt oversatt): «Kva er så fascinerande med ein film der haien ikkje dukkar opp før etter 40 minuttar?». For den som klarar å sjå forbi at det ikkje er action frå første sekund, at det er filmens styrke i å etablere Amity Island som den idylliske ferieplassen det skal vere for å gi større kontrast til grusomheitene monsteret av ein hai bringe, så er dette veldig mykje ein film som leverar det som trengs.
Det flotte med oppbygginga er at tida blir brukt til å tilfører filmen mykje til heilheita. Her er konfliktar i mengder, folk du ikkje likar som har rett og folk du likar som må ta avgjerlser for det betre utan å faktisk vite om dei gjer det rette likevel. I tillegg til å vere kompleks er den også veldig enkel å forstå, den blir spennande på ein enkel måte og gjer seg fortent til å vere ein annerkjent blockbuster. Utan å dvele meir på filmen for denne gong sler eg fast at den ved sidan av å vere blant Spielbergs topp 3 (vanskeleg å favorisere nokre av dei vidt ulike filmane hans) er ein av mine favorittar på tvers av alle sjangrar og år.
Den har blitt kalla prototypen på blockbusterfilm, stod ubeseira på Oscarfronten med 8 belønningar i 20 år, skal visstnok vere filmen med mest solgte billettar i USA og ligg på dei fleste prestisjetunge topplistene (AFIs mellom anna). «Gone with the Wind» har definitivt satt sine spor i filmhistorien.
På grunn av lengda er ikkje dette ein film som ein kan sette seg ned med ein kva som helst dag, eg måtte like greitt dele den på midten og ta delen etter intermission dagen etter, noko som kan ha virka inn i positiv eller negativ retning, men når eg lot meg forføre til den grad eg gjorde så spelar ikkje dette noko rolle.
«Gone with the Wind» fortel historia om den rike og bortskjemte sørstatsjenta Scarlett O’Hara (Vivien Leigh) som veks opp til Ã¥ bli ei kvinne under den amerikanske borgarkrigen. Filma i nydelege technicolor, sterke, klare fargar og sylskarpt bilde i denne samanhengen. Historien som blir fortalt over mange Ã¥r er drama av ypperste slag, det involverar veldig mykje kjærleik kombinert med kjærleik, satt tidsvis i eit krigsprega miljø forsterkast kjensla av hÃ¥plausheit.
Grunnen til at dette gjekk vel i hamn hjå meg var nok at eg er ein sucker etter drama med sterke karakterar, gjerne pene, og helst med ei form for kjærleikshistorie knytt til, iallfall når det er snakk om ein film som dette. At det finst mykje dårleg på område er ikkje til å komme utanom, men eg skal ikkje drøye meir på det her. Eg blei aldri dratt heilt inn i handlinga på den måten som kjenneteiknar dei ultimate filmopplevingane, men hang godt med heile vegen og synst det var ei interessant historie.
At eg ikkje har sett denne før no vitnar om at eg stygt slaurete, ein så stor rolle som «Frankenstein» har spelt for både science fiction og skrekk gjer den til obligatorisk i filmkanon, om eg skal få smøre tjukt på. Det held nok sikkert å lese boka også, men med denne klassikaren valgte eg filmen. Historien er så kjent at dei fleste må ha komme forbi den i ei eller anna tolkning, eg har f.eks. lese ei i Donald Pocket. Her har du professor Frankenstein som skapar liv frå dødt legeme, og der denne skapningen, kjent som Frankensteins monster, går i mot skaparen sin. Tematikken er sentral i uendelege mange filmar i ettertid, bl.a. «The Matrix», «Terminator» o.l. «Frankenstein» er rimlege rett fram, men svært effektfull og ein utruleg fin film på mange måtar. Den får i stor grad fram tragedien i det heile og blir aldri tom monsterskrekk.
Denne stillte eg heilt blank til, kanskje difor den overraska så positivt som den gjorde. Her er ei perfekt blanding av raseproblematikk, politi- og krimfilm og sterke rollefigurar. Samspelet (eller motspelet!) mellom Sidney Poitier som Det. Virgil Tibbs og Rod Steiger som Police Chief Bill Gillespie er i øverste klasse, her er samtidig ei utvikling med at spenninga desse to i mellom aldri dør ut. Solbrillene til Gillespie og den stadige tygginga av tyggis tilfører filmen noko udefinerbart, men tøft. At opphaldet til Tibbs alltid ligg på kanten til å opphøyre gjer at heller ikkje omstendigheitene føles kunstig forlenga. Måten kriminalforskinga blir utført på i små porsjonar som den blir gjer at eg heile tiden ønsker å følge med vidare. Alt klaffar med denne.
Eit gjensyn denne kvelden med ein av dei verkeleg gode filmane frå slutten av 1990-talet. Frå manus av Ben Affleck og Matt Damon har Gus Van Sant kokt i hop eit knakande godt drama der Matt Damon og Robin Williams briljerar i dei to viktigaste rollane, første som geni og andremann som psykolog. Kombinasjonen av Danny Elfman og Elliott Smith på lydsporet gjer dessutan opplevinga hakket sterkare.
Will Hunting (Damon) er vaktmeistar på MIT universitetet i Boston og driv elles dank med vennene sine, spelt av bl.a. brødreparet Ben og Casey Affleck. Ein av desse dagane då dei cruisar rundt i sør-delane av byen, også kjent som områda der arbeidarklassen held til, treff dei på gammalt bekjentskap. Lang historie kort, Will endar opp i fengsel. MEN, geni som han er har han før dette løyst eit matematisk problem på tavla i gongen ved MIT der han vaskar golvet om kveldane, professoren som var ansvarleg for matten reddar Will frå fengselsstraff i byte mot at han møter på universitetet ein gong i veka og går til psykolog.
Greia her er, som bråket har etablert, at Will ikkje er ein lett person å ha med å gjere. Møta med psykologen, spelt av Robin Williams, er blant filmens beste sider, men dei kunne ikkje blitt det forutan alle dei mange forteljingane og skildringane rundt miljøet Will ferdast i og oppførselen hans rundt menneske, dette er med på å skape grunnlag til det som skal avdekkast i større grad på psykologens kontor. Utan å bli til ei lang tidtrøyte klarar Gus Van Sant å gjere den heller kvardagslege tonen i manuset til ein film der ting går sin gong med mindre, men nok driv til å gi den framdrifta som trengs.
Eit par småting kan verke forhasta samanlikna med andre, geniet Will Hunting kan verke mindre truverdig for enkelte, eg stussa på det i fem minuttar sjølv, som var grunnen til at eg nemnte det no. Eg har likevel ingen problem med å komme forbi desse småtinga, for det som er greia er at «Good Will Hunting» har, for meg, den perfekte blandinga av det rette miljøet, dei rette karakterane og den rette historia. «Finding Forrester» som var Gus Van Sants andre film etter «Good Will Hunting» har mykje dei same grunnprinsippa som denne og er også ein god film, men her går eg regelrett inn i filmen når eg ser den og tenker ikkje over at Will er Matt Damon og psykologen er Robin Williams. Å bli trukke inn i så stor grad som her er det berre dei beste filmane som får til.