Diamonds Are Forever markerte Sean Connery sitt første av to tilbakekomstar i rolla som James Bond, den andre var som ein middelaldrande Bond i filmen Never Say Never Again i 1983. Avbrekket som var George Lazenby i On Her Majesty’s Secret Service fekk opprinneleg kontrakt sju filmar, men blei overtala av agenten sin til å trekke seg ut av franchisen. Agenten meinte at serien aldri ville overleve 1970-talet, og det blei med ein opptreden for Lazenby som Bond.

Før Roger Moore tok over spelte altså Connery inn endå ein Bond-film. Diamonds Are Forever handlar om diamantsmugling og har ei handling som flyttar seg rundt heile verda før me hamnar i USA. Drivkrafta til filmen er målet, og målet er for oss å finne ut kven som er skurken og kva som gjer diamantane viktige. For å unngå avsløringar får dette halde. Filmen er ikkje spesielt komplisert og ein skjønnar raskt kva som lurer bak. At det er rotete og mange stopp undervegs trekk heilskapen ned, men det er nok av humor i det dårlege til at eg ikkje kjedar meg.

Ein anna ting som manglar er iveren og energien. Sean Connery går på autopilot og få av dei typisk kjappe Bond-bemerkningane hans sit spesielt godt. Det kan ha med å gjere at Connery sa han var lei av å spele Bond etter You Only Live Twice. Eller det kan vere at manus ikkje sat heilt stødig. Regissør Guy Hamilton har eg mine tvil om at skal lastast for resultatet, mannen stod bak ein av dei beste filmane, Goldfinger.

Det er sjeldan eg diskuterar karakterar her, men Diamonds Are Forever har eg vanskeleg med å plassere. 6/10 er litt for bra, mens 5/10 blir for midt på treet då den har ein del småting som fungerer godt innimellom. Eg let ikkje tvilen komme til gode og gir ein 5/10 denne gongen, i hovudsak grunna Sean Connery.

Eg har sett lite film i det siste, men har rukke å få med meg «Quantum of Solace» på kino. Elles har det stort sett gått i bøker.

Daniel Craig er tilbake som James Bond i det som denne gongen er ein Marc Forster-regissert film der mellom anna Paul Haggis har skrive manus. Eit røft preg, mykje vald og ein litt kald og kynisk Bond har i lag med det nokon kallar mangelen på vante James Bond-kjenneteikn fått enkelte til å reagere. Men her er det nok fleire som ikkje har sett godt nok etter.

Personen James Bond er langt nede etter tapet av Vesper i forrige film, han kan framstå som brutal og oppslukt i ei hemnjakt, men er bak maska stadig like kalkulert og det kjem etter kvart nok spor til ein leiken agent som er glade i det kvinnelege selskap. Craig held maska med stil i den tidlege delen av filmen, men den som følgjer godt med kan legge merke til ei endring i personen hans, om ikkje stor så iallfall nok til å kunne oppdagast.

Av fart og spenning byr «Quantum of Solace» på alt i frå sprø biljakt, til båtjakt til fotjakt og eksplosjonar. Her er det meste, det går hardt for seg, men det er ein variasjon å setje pris på. Dessutan har lengda blitt klart å halde nede på 1t 46min, ca 40 minuttar kortare enn forrige film. Nokre veit å setje pris på lengre filmar, eg er av oppfatting at fleire Bond-filmar er for lange og synst denne var perfekt med tanke på historia.

At skurken ikkje er ute etter å øydelegge jorda, men at han er ein utspekulert menneskeforbrytar gir meg ein større grunn til å mislike han, men også å like han som skurk.

Eigentleg var det ingenting eg beit meg merke i som dårleg med denne, sjølvsagt kunne eg gått inn for å samanlikne den med ein av dei første filmane med Connery og komme med at Bond er ein glattare og meir kvinnebedårande person der, men eg ser heller ikkje poenget i at alle filmane skal vere heilt like, og denne har meir enn nok til å vere ein Bond-film.

Ein ting eg har lagt merke til i dei fire første James Bond-filmane (den neste i rekka inkludert) er ein tendens til å ut av det blå føle trangen til å køyre ting i rask kino, noko som virka både billeg og unaturleg. Andre stader er det brukt kreativ klypping, ein variant eg er meir for, men det beste er jo sjølvsagt å få servert gode, lange tagningar — her er vel prislappen og teknologien ein viktig faktor.

Frå den noko upassande måten å opne mine ord om «Goldfinger» på, kritisk, hoppar eg rett på sak: Dette er ein god film. Plotet sit som støypt, litt enkelt er det, men det tek ikkje inn vatn over hovudet, planane til skurken blir gradvis avslørt, og før den tid er det nok av spionleiking og anstrengte møter mellom James Bond og forskjellige kriminelt involverte. Så kjem sjølvsagt alle kvinnemøta i tillegg, det er jo ikkje å legge skjul på at «Goldfinger» er gjennomført på den måten heller.

Q får sin mest fullkomne framsyning hittil ved presentasjonen av det som kanskje er blant tidenes mest kjente Bond-bil, Aston Martin DB5, ein vakker liten sak fullpakka av teknologi og våpen. Alle desse bitane gjer at «Goldfinger» av mange blir kalla den definerande Bond-filmen, der dei fleste kjenneteikna for resten av serien er på plass i lag.

Dessutan får me servert ein flott opningsmelodi som fengar umiddelbart, eg kosar meg. Når det gjeld karakteren her er dette altså ein betre 7-ar enn «Dr. No», på ei anna side synst eg filmane er passe forskjellige til at det blir litt problematisk å vurdere dei på same skala. Dei er begge underholdande, begge på James Bond vis, men likevel på ulike måte. Slik blir det også med «Goldfinger» mot den neste i rekka, «Thunderball», som igjen bevegar seg litt til sides. Slik det skal vere.

Når det kjem til dei eldre James Bond-filmane har eg så dårleg oversikt at eg ikkje eingong veit om eg har sett «Goldfinger», dette har eg tenkt å gjere noko med, og sidan ingenting av det eg har sett har vore dårleg, eller kanskje kjedeleg er eit betre ordval, så har eg bestemt meg for å starte frå starten først som sist og heller ta filmane etter utgivelesesår når eg har lyst.

Først ute er «Dr. No», med Sean Connery i råvelde av retten til å drepe. Å dømme denne på grunnlag av kor god den er på å introdusere oss for James Bond har eg ikkje via ein tanke på, eg veit kven Bond er, har ein idé om kva filmar som ventar meg og likar det godt nok til å ha starta frå starten.

Connery er ein fyr med glimt i auget og eg set pris på hans Bond-framtoning. Filmen er ikkje i overmåte oppstasa med høgteknologiske instrument, men den har ein spiss som gjer at det ikkje er blir ein etterforskingsthriller. Humor og spenning er to viktige stikkord og eg har ingenting å utsette på valet av eit fargerikt miljø. Deler av filmen er spelt inn på Jamaica.

For å halde det gåande med litt om kvar filmen etter kvart som dei blir sette blir det ikkje fleire ord om denne, eg la karakteren tale for seg, og desse par orda: Stort sett ein god film, eit par småting her og der, som litt lange sekvensar, men den skal ha for ikkje å haste avgårde og eg kan ikkje trekke fram noko som nemneverdig negativt.

Sjølv om denne er god fall den ikkje så godt i smak som «Dr. No», til det er den litt for roleg, det er ikkje så mykje spenning, og det ser også ut til å mangle ein del på innhaldet for å fylle ut filmen på det eg vil kalle verdig måte. Eg skal ikkje gå meir innpå det spesifikke.

Det som gjorde meg litt interessert var at me møter Q for første gong her, eit steg i retning av James Bond eg kjenner. Eg satte meg ikkje godt nok inn i detaljane undervegs til å finne ut kva det var, men dette virkar på meg meir som den typiske Bond-filmen.

Opningssekvensen er relativt skuffande med orkestermusikk istaden for Bond-song, musikken er forsåvidt fin den, men det var ikkje før ved rulleteksten det dukka opp ein «From Russia With Love»-song.

For å sei det på ein god måte, dette er ein bra nok film det, Sean Connery, damer, spenning og reising. Skurkane er spesielt interessante og eg håpar og trur me får sjå meir til mannen som ikkje viser ansikt seinare. Eg føler på ein måte at denne filmen bygg meir opp rundt eit eller anna som kan ha med Bond-universet å gjere enn å stå seg fram som den aller beste filmen.

James Bond franchisen har nådd 21 filmar med «Casino Royale», om ein då ser bort i frå forrige «Casino Royale» og «Never Say Never Again». Av desse har eg sett ein her og ein der, og aldri vore så med på det at eg har måtte sett alle. For meg står Bond som lett underholdning med ein kjent karakter, enkelt og greitt på to måtar altså.

For å hoppe til saken, med denne filmen blei eg faktisk engasjert. Det var akkurat passe bra med action og thriller, og dramadelen kjøper eg med tanke på kva den legg opp til. Filmen byr ikkje på dei største overraskelsane, og heller ingen stor skurk med blikket retta mot å ta over verden. Mads Mikkelsen si skurkerolle er velbalansert og mykje lettare å godta enn det dei forrige storskurkane har vore. At filmen ikkje har nokre twistar er å lyge, den har også eit par småting som er vanskeleg å plassere med det same, og som kanskje kunne ha vore gjort annleis. Men det er berre snakk om flisespikkeri, Daniel Craig gir meir djubde til Bond enn eg har sett nokon gjere tidlegare.

«Casino Royale» er blitt samanlikna med «Batman Begins» i konseptet om å starte på starten. Heilt på starten er ikkje dette, for James Bond går ikkje frå å vere ingenting til å bli Bond, det er ei historie der som ikkje blir sett nærmare på, og som strengt tatt ikkje vil vere nødvendig å fordjupe seg i heller. Ein del av det typiske ved Bond blir forklart, og det er nok det Bond treng i vår tid. Det er lettare å akseptere ein person som har ein grunn til å vere slik han er, enn å berre vere slik. Det blir kjekkare å følge denne personen og.

Eg føler eg ikkje heilt fekk taket på filmen i denne oppsummeringa, så for å unngå meir tullball. «Casino Royale» er ein god film, uansett Bond. Filmen er i passe lengde, velbalansert, har litt av alt. Eva Green er nydeleg. Daniel Craig er tøff. Tilogmed M er eit menneske. Q er fråverande, utan problem, gadgets har aldri vore min ting med Bond-filmane. Produktplasseringa er velplassert, litt nedtona i forhold til før, med visse unntak. Det må vel bli godtatt.

Inga overrasking, dette var heller ikkje den beste James Bond-filmen der ute. Viss du vil ha middels spenningsfilm, tallause eksplosjonar iblanda reklamefilm, så er dette filmen! Mangelen på stil trekk ned, humoren er heilt grei, men kunne ha vore betre med tanke på alle vitseforfattarane der ute.

Produksjonen må det også trekkast ned på, mange feil, som blant anna tydelege spor av at eksplosjonar kjem ut frå objektet det blir krasja i, les: steinvegg eksploderar før bilen!

Døll, men akseptabel underholding, Brosnan reddar nok litt av filmen, men eg saknar likevel gode dialogar til å underbygge handlinga her. Når tilogmed eg kan hugse det meste som blir sagt, så er det eit teikn på det dårlege.

Morosam James Bond film fullspekka av overdreven, men underhaldande action. Ingen kjedelege periodar i filmen, faktisk ganske så oppslukande. Det som trekk ned er dei urealistiske haldningane til Bond når han snik seg inn overalt, May Day og ein middelmådig skodespelarprestasjon av Roger Moore. Han virka rett og slett altfor tam og likegyldig gjennom store deler av filmen.

Klassisk James Bond. Agentfilm slik det skal vere. Morosam og spennande.