I løpet av den siste tida har eg sett dei to første «Alien»-filmane av fem, om ein tel med «Alien vs. Predator». Om den høyrer til i serien kunne eg diskutert om eg hadde sett alle, men for denne gong slepp eg unna. For det var nok med dei to første i denne omgang. Det kjem eg tilbake til lengre nede.

Tidlegare har eg berre sett delar av «Alien» frå 1979, så det var på høg tide eg fekk sett heile, for eg har fått inntrykk av at den var både skremmande og god. Inntrykket stemte, den var skremmande god. Filmen klarar å halde ei nervøs stemning gjennom store delar utan å overdrive på spenninga. Mykje av dette er takka vere den minimale blottinga av romvesenet. Det er vel ingen tvil om at det usette er skumlare enn ein hær av romvesen som flyg over skjermen. Fantasien er meir effektiv enn spesialeffektar. Slik er «Alien». Den har óg sine begrensingar på spesialeffektar, sjølv om det er litt, så er det horroren og thrilleren som blir vektlagt. I motsetning til nummer to i rekka?

James Cameron tok over spakane når «Alien» blei til «Aliens» i 1986. Dette merkast tydeleg når det gjeld actionbiten. Militære i jakt på fleire romvesen har erstatta eit forsvarslaust mannskap i kampen mot eit enkelt. Pengar er pøsa på spesialeffektar utan at det har så mykje å sei for min del. Eg blei skuffa over den store forskjellen mellom desse to filmane, for eg hadde nok forventa meir pirking i nervetrådar enn det blei her. Litt er det altså, men det kjem sjelden i mellom dårlege punchlines og ein unødvendig skrikarunge som alt er med på å gjere filmen meir kommersiell. Som rein actionfilm er det vel ikkje det dummaste. Det fine med påkosta filmar frå denne tida er eit forfriskande fråver av dataanimasjon som me er vant med i dag. Her er det bøtter og spann med slim og sveitte, ingen steril sminkeromsaction eller pixelskapt dataspelmonster

Skal eg i heile tatt prøve å felle ein dom over det eg har sett så langt, må det bli som følgande: «Alien» tronar på toppen som ein film ein absolutt bør (må?) sjå, den har det som skal til for å bli klistra til stolen. Sin dose ekle saker, ei pressande stemning, og det ukjente som lurer. «Aliens» er ikkje dum den heller, men føles for lang. Her er det meir action, utan at det er fullstendig fråver av ekle eller nervøse scener. Plakatane talar i grunn godt for seg sjølv. På den første står det «In space no one can hear you scream», på den andre står det «This time it’s war». Eg har ikkje spesielt lyst til å sjå vidare i fare for at det fortset meir i den retninga.

User Rating: 8.3/10 (119,973 votes)

Ny runde med Rundbordsanmeldelse, denne gongen er tema Oppfølgere bedre enn originale. Spørsmålet er korleis betre, generelt eller på ein bestemt måte? «Terminator 2: Judgment Day» var filmen eg såg meg ut, utan at eg eigentleg visste om den var betre enn «T1». Her måtte eg håpe at folk flest var å stole på.

«T2» er ein naturleg oppfølgar. Grunnlaget er i stor grad likt som i den første filmen, der cyborgs frå framtida dukkar opp for å henholdsvis utrydde og redde John Connor, ein framtidig menneskeforkjempar.

Med større budsjett og meir moderne teknikkar har James Cameron klart laga ein teknisk betre film. Spenningssekvensane tek pusten i frå deg i større grad enn «T1», og er tilogmed i dag, 16 år etter, ganske ville. På denne måten er det klart at filmen er betre enn originalen.

Kva så med historia og slikt? Her stiller eg meg litt i tvil. Utan å vite kva som har skjedd tidlegare er dette litt tynt, på ei anna side utfyller «T2» ein ikkje fullt så informasjonsrik einar. Utfylling blir utdjuping, så historien kan virke meir gjennomtenkt, men eg klarar aldri heilt å riste av meg at det er nokså likt.

Ei side som eg har klarare formeingingar om at gjorde seg betre i den første filmen, var plasseringa til vår viktige venn, John Connor. Der var han nemleg ikkje født, iallfall ikkje i dengongens no-tid. Her er han ungdom i trassalder og står mykje i vegen ved å prøve å vere helt. Skodespel og ikkje minst rollar er ikkje slikt eg legg mest vekt på i ein film lik denne, men det skadar heller ikkje å ha uforutsigbare reaksjonar. Også er det jo ein enkel og tøff Arnie som i rette stunder seier ting som «Get down!» og «Hasta la vista, baby!».

Når filmen til slutt skal oppsummerast blir det spenninga som avgjer for meg, den første filmen var tøff og alt det der, men «T2» er meir pumpa, og det funkar faktisk ganske bra.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (78,401 votes)

Faktisk første gong eg ser denne filmen, kanskje på tide vil noko sei. Sjølv tykkte eg ikkje filmen verken imponerte eller skuffa. Den er grei som spenningsfilm og den rettar som vanleg for nyare filmar eit negativt blikk mot cyborgs. Men den blir for forutsigbar til å vere verkeleg spennande, oppbygginga gir tydelege hint om når ting vil skje, og kva som vil skje. Greitt i mitt tilfelle, ettersom 5.1 lydsporet på den Special Edition eg var innehavar av var utruleg ujamnt.

Utanom dette sit eg ikkje igjen med noko eg føler å måtte sei. Arnold er jo morosam i seg sjølv, men dei andre folka skil seg ut verken i eine eller andre retninga. Andre deler av filmen blir i overkant prega av 80-talets populærkultur og motar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10