Roger Ebert kåra «Juno» til årets beste film for 2007. Den respekterte, amerikansk filmkritikaren har tidvis skrytt hemningslaust over filmar eg ikkje har hatt den største gleda med, men når det gjeld «Juno» har han eit poeng. Hadde eg sett denne før det nye året satte inn hadde den sanneleg skulle fått ein plass på mi toppliste likedan. Om ikkje dette luktar skryteinnlegg nok så kan eg godt stadfeste at det er, først som sist.

«Juno» er ein dramakomedie om ei 16 år gammal jente som blir gravid, ufrivillig. I hovudrolla finn me kanadiske Ellen Page — den vesle tøffe jenta frå «Hard Candy», på overflata er ho ganske henslengt til tanken om at ho over 9 månader vil bli større og større, ho er då likevel ikkje av typen som gir faen i alt, sjølv om ho gjerne vil framstå slik, for spesielt interesserte kan eg trekke parallellar til personlegheita Lindsay i «Freaks and Geeks» innehar. Page er intet mindre enn perfekt, verken for slapp eller anspent i spelestilen, ho får hjelp frå ansikt som bl.a. Michael Cera («Superbad»), Jason Bateman («Arrested Development»), Jennifer Garner («Alias») og J. K. Simmons til å komplettere skodespelsida av filmen. Dei tre siste har ikkje alltid overbevist i tidlegare filmar, her er det tydeleg gjort ein god jobb i å tilpasse manuset eller finne dei rette folka.

Jason Reitman, regi og Diablo Cody, manus, har laga ein film som er smårar og koseleg, tilgjengeleg og lettfordøyeleg, alvorleg og veldig aktuell, utruleg morosam og rørande. Fjorårets «Knocked Up» tok også for seg uønska graviditet og blei ein av årets beste komediar, «Juno» klarar å berøre mange fleire sider på halvtimen mindre og framstår som ei perfeksjonering av typen seriøst vinkla komedien.

Dessutan, det er alltid eit godt teikn når ein har lyst å sjå filmen igjen før den er ferdig. Når daglegdagse gjeremål frukostlaging i microbølgeomnen får ein til å smile av pur glede for måten kamera og klypping jobbar i lag på. Når du tenker at Michael Cera er den nye helten fordi han går med oransje pannebånd og eigentleg aldri utfører store heltebragder. Når du kan lese tankane til ei jente gjennom at ho løftar tungt, røyker pipe og syklar, utan at filmen gjer eit stort nummer av å gjere dette eksplisitt (Slik går mykje av filmen, der bilde og tale gjerne jobbar på eiga hånd når dei ikkje går direkte i lag). Når ein har lyst å sei ALT om filmen, men innser at det aldri vil vere mogleg å gi ei beskrivelse verdig, der berre ei sterk anbefaling er godt nok.

Premieredatoen er satt til fredag 8. februar (endringar kan skje, då sist eg sjekka denne var 1. februar).

Dette blir det første innlegget som omfattar ein kortfilm i Filmdagboka. Kategorien har alltid vore her, men eg har sjelden sett ein heil kortfilm og tenkt over at det har vore nettopp ein kortfilm. Det som fanga meg med denne var derimot namnet Jason Reitman, som har hatt «Thank You For Smoking» på lerretet for ikkje lenge sidan.

Også er filmen godt gjennomført, den har gode skodespelarar, er godt teknisk gjennomført og har ei morosam historie som ein om ønskeleg kan legge meir i. Kort fortalt handlar den om to unge mennesker som skal ha sex, men må ordne med eit skriftleg samtykke før dei gjennomfører akta.

Er dette verkeleg meint som ironisk underhalding, eller står faktisk tobakksindustrien bak? I filmen blir eit samarbeid mellom ‘big tobacco’ og Hollywood omtalt, på eit mykje tydelegare nivå sjølvsagt, men det kan jo og bli sett på som at filmen gjer narr av sjåaren, som blir proppa full med, ikkje akkurat direkte, men likevel, godsnakk om sigarettar.

Dette tek meg over på filmens djubde. Eg synst filmen gjer seg godt både som enkel humor og det at den har ein djupare, meir tankekrevande, humor. Det er flust med ironi, sarkasme i denne tobakksrelaterte satiren. Nok av organisasjonar får smake av kritikken her, på eit underholdande grunnlag. Dette er med på å løfte filmen over mykje av Hollywoods PR-kåte komediemateriale, og gjer at eg trur filmen vil klare seg betre hjå dei som set pris på ein meir intelligent sak.

No skal eg ikkje skryte filmen opp i skyene, for det finst mange element som er tatt med for å gjere denne filmen publikumsvennleg, og eg set pris på det. Ta Adam Brody, stjerne frå The O.C.. Visst passar han inn i filmen i og med at sarkasme er hans beste innspel i den nemnte serien, men gjer han så mykje meir her enn å appellere til nettopp den typiske ungdommen som ser The O.C.? Eg kan godt skyte inn at eg sjølv har sett alt som er av The O.C., og har ingenting i mot at han dukkar opp her, for morosam er han.

Andre kan godt finne grunnar til å ikkje sjå denne filmen, men til sjuande og sist er det underholdingsverdien som tel for min del, og eg hadde stor glede av å følge enkle ting som sceneskifte som danna ei tredje meining, lese ironien i episodane som oppstår, og notere meg alle dei triksa og den informasjonen (som ikkje nødvendigvis er sann, men likevel artig) som blei gitt.

Har eg skifta syn på tobakk? Nei, filmen er både balansert nok, og det skal meir til enn dette for å endre synet mitt på eit så omfattande område.