Eg skal sjå alle «Halloween»-filmane, eit gjensyn med den første var på plass. Det som funkar med «Halloween» er at den ser på seg sjølv som eit seriøst skrekkfilmbidrag, og det smittar over på meg under visninga. Den spelar meir på frykten for det ukjente, som publikum tek det f.eks. lang tid før me får sjå Michael, enn på blod og drap — noko det er imponerande lite av. Sjølv om den er forutsigbar i oppbygginga og aldri vil bli nominert for Oscar i godt skodespel, er det ein habil halvannan time den resulterar i. Men kanskje litt langsom.

John Carpenter og Kurt Russell i kombinasjon har etter kvart blitt vanskeleg for meg å styre unna, «The Thing» og «Escape from New York» er begge flotte eksempel på kva samarbeidet dei to i mellom kan leie til. I «Big Trouble in Little China» har Carpenter i tillegg fått med seg James Hong frå «Blade Runner», i rolla den 2000 år gamle, skrekkelege Lo Pan, som herskar i ei magisk verd, eksisterande bak eit meir typisk Chinatown. Jack Burton (Russell) og følgesvennen Wang Chi (Dennis Dun) forvillar seg inn livsfare når forlovaden til Wang Chi blir kidnappa av Lo Pan, for å bli brukt til å gi han fast menneskeleg form.

Roger Ebert skreiv, for over 21 år sidan, at ufattelege spesialeffektar ikkje var nok for å gjere «Big Trouble» god. Per dags dato er ikkje effektane ufattelege lengre, dei er heller ikkje noko å gjere narr av, det som opptek meg mest er eit anna synspunkt Ebert hadde: «Big Trouble» startar bra, introduserar eit spennande Chinatownmiljø med enormt potensiale og eit solid team beståande av Russell og Dun, ein meir vellykka og nedtona variant av Chris Tucker/Jackie Chan. Spenninga bygg seg gradvis opp, før den når punktet der ting startar å reptere seg og filmen endar med å bli ein kopi av sitt tidlegare seg. Dette er det største problemet til filmen.

Forutan repetisjonen var «Big Trouble in Little China» festleg, ei blanding av humor, action og mystikk, spesielt rik på mørke miljø. Carpenter har eit breidt spekter av ulike filmar, «Big Trouble» er ein av som ligg nærast enkelt fortalt underholdningsfilm, den er bygd på noko som tilsynelatande skal gi meining, fortalt med bruk av eit veletablert univers av ulike kung fu mytologiar. På handlingsforløpet, Russell sin prestasjon eller karakterane generelt når den diverre ikkje heilt opp.

«Dark Star» er langfilmdebuten til John Carpenter, ein romskipskomedie med mannskapet ombord i bombaren Dark Star, viss oppgåve er å øydelegge ustabile planetar.

Ombord i romskipet skjer det ikkje mykje. Eine astronauten opplever litt trøbbel med eit badeballiknande romvesenkjæledyr dei har ombord, men det er stort sett høgdepunktet, ved sidan av ein eksistensdiskusjon med ei bombe.

«Dark Star» har nokon gode vitsar innimellom, så det er ikkje fullstendig borkasta tid. Men samanlikna med anna John Carpenter er eg skuffa. At det vart laga på lågt budsjett forandrar ingenting i mine auge denne gongen.

Ein av grunnane til at eg stadig kjem tilbake til John Carpenter er emna filmane hans har til å vere meir enn berre god eller dårleg. Dei er gjerne profetiar eller kritikkar som er lette å legge merke til. Framført i drakta av lett likelege historiar.

I «They Live», som er basert på Ray Nelson si novelle «Eight O’Clock in the Morning», kjem det ekstra tydeleg fram at Carpenter har lyst til å kritisere. Historia startar med at Nada kjem til byen, får snusen i noko muffens og endar opp med eit par solbriller som avslører romvesen si pågåande hjernevasking av menneske med skjulte bodskapar i media. Media står altså i fokus, og romvesena blir bilde på kapitalistar.

Den delen av filmen er fin, synd mykje anna er halvgjort. Oppbygginga går i rykk og napp, forsøket på å vere elgant og stilig bukkar under med upassande skodespelarar. Karakterane føretek fleire ulogiske val som etter kvart blir altfor irriterande. Dei køyrer på rett fram og blir aldri hindra nok til at det blir skikkeleg spennande heller.

Ein film eg gjerne skulle ha likt, som blir for rufsete i kantane rundt ei solid kjerne. Underhaldingsverdien blir sånn passe.

Jau, jau. «Christine» er nok langt i frå det beste John Carpenter har laga. Men den er ikkje heilt blåst for positive sider. For å ta det som gjer at «Christine» går an å sjå først. Den har god musikk, då først og fremst Carpenter sin eigen filmmusikk. Med denslags som grunnlag kan det meste bli spennande.

«Christine» er litt spennande, men først og fremst veldig frusterande. Det handlar om jyplingen Arnie som får pes både på skulen og heime. Så skaffar han seg ein gammal bil som han pussar opp igjen. Bilen heiter Christine og har ei voldeleg fortid, fleire har døydd i seta på grusomt vis. Her er det tydeleg snakk om noko overnaturleg. Ikkje så overraskande når filmen er basert på Stephen King skribleri.

Heile greia med at Christine blir truande er ganske så på trynet. Hadde dei bytta det ut med ein robot og gjort sci-fi ut av dette hadde det kunne blitt ein glimrande film, viss dei hadde fått skodespelarar med talent med. Ikkje at det er fullstendig mangel på det, Harry Dean Stanton har talent, men fekk ikkje gjere så mykje ut av seg.

Så det som først og fremst er «Christine» sitt punkterte dekk er at grunnlaget for filmen, ein bil med mystiske krefter, er teit. At grunnlaget er blåst er jo ganske dramatisk. Og at menneska i konfrontasjon med bilen blir forvandla til idiotar. High-school dramaet er ei stund heilt ok å følge med på. Pluss ei uforklarleg kraft i filmen som gjer at eg berre måtte få med meg slutten.

Snake Plissken er tilbake igjen i statens teneste. Denne gongen med nokre ekstra kilo bagasje, men med sterkare personlegheit enn sist.

John Carpenter har laga ein oppfølgar som på idénivå er akkurat fersk nok til å kunne fungere. Budsjettet er nok ikkje det største, noko som gir filmen eit særpreg på effektsida. Med nok fantasi kan dette oversjåast, eg synst det gir filmen ein eigen sjarm, sjølv om eg aldri vil benekte at resultatet kunne ha blitt langt betre om Carpenter ikkje hadde lagt vekt på scenene som brukar datagrafikk her. Ei scene der Kurt Russell på surfeboard i ei tsunamibølge kappkøyrer med Steve Buscemi i ein Cadillac (side om side ja!) er hysterisk, men utruleg teit. Prikken over i-en er når Russell hoppar over på bilen!

Sjølv om filmen er tøff slit den under å vere meir ein actionexploitation enn forgjengaren som la litt meir vekt på karakterane og handlinga si. Mange kjente (og mindre allment kjente) skodespelarnamn er med på å trekke interessenivået til «Escape from L.A.» opp.

«Escape from New York». Tittelen åleine er svært spennande. Den gir oss eit innblikk i kva filmen handlar om, og får oss til å stille spørsmålet: Kvifor skulle nokon ville flykte frå New York?

Spørsmålet blir belysa ganske tidleg i filmen, då det blir gjort klart at Manhattan, etter ei massiv kriminalauke i 1988, blei avsegla og gjort om til eit «opent» fengsel.

9 år etter. Snake (Kurt Russell) er på veg inn i fengselet, men får eit ultimatum i siste liten. Ein redningsaksjon som omfattar å komme seg usett inn og ut igjen på 23 timar.

Så er det berre for meg å liste opp fleire namn. John Carpenter leverar god regi og musikk. Framstillinga av 1997 er ikkje så ulik framtidsvisjonen i «The Warriors», men me slepp dei fargesprakande kostyma. Isaac Hayes er bandeleiar i fengselet, ein person tilpassa den einaste spelestilen Hayes har. Harry Dean Stanton, Ernest Borgnine og Lee Van Cleef er andre namn som er med.

Carpenter har klart å skape eit mørkt og skittent Manhattan i ein elles spennande film. Forvent ingen spektakulære spesialeffektar, men eit veldig komplett miljø.

«Starman» er ein Carpenterfilm som går i ein litt anna retning enn det andre eg hittil har sett av mannen. Tydeleg retta mot eit større publikum med fokus på romanse og komedie, men likevel nokre av kjenneteikna som gjer Carpenter til ein god regissør.

Jenny Hayden (Karen Allen) sørgar over den avdøde ektemannen då Starman — eit romvesen — (Jeff Bridges) ei natt dukkar opp og lagar seg ein kropp nærast identisk til ektemannen. Ikkje heilt tilpassa i menneskekroppen Starman og Jenny Hayden ut på roadtrip til Arizona med politiet i hælane.

Starman minnar sterkt om Mr. Bean i sosial tilpasning, og prøver heller ikkje vere meir seriøs. Humoren nådde meg mest via den banale og på-trynet oppførselen til Starman, eller kanskje det at Jeff Bridges spelar utruleg dårleg i filmen. Men Carpenter har gjort det han kan med det han har, samt med eit godt soundtrack nok ein gong, og som sci-fi komedien dette er dette morosamt nok.

Den romantiske delen av filmen er svak og trekk saman med mange dumme one-liners filmen ned på jorda.

I rekka med filmar av John Carpenter var det denne gongen duka for «Assault on Precinct 13». Her er det ikkje snakk om 2005-versjonen med Ethan Hawke, men den gode gamle frå 1976 laga på eit relativt lågt budsjett.

Med 100.000 dollars, ein nabo på rollelista og ei kjent stjerne innan blaxploitationsjangeren blei altså denne politithrilleren laga. Me befinn oss i eit kriminelt belasta område av Los Angeles, viss politistasjon i distriktet er under nedlegging.

Det startar roleg, med musikk komponert av John Carpenter sjølv på lydsporet — som tydeleg bygg opp til noko. I løpet av den første delen av filmen blir me introdusert for personar som enten vil utløyse eller avverge angrepet på politistasjonen seinare.

Under angrepet blir det servert mange heftige skytescener. Inntrykket av at ofra ikkje har kontroll på stasjonen gjer dette delvis uforutsigbart og spennande, trass enkle verkemiddel. Samanlikna med det eg hugsa frå 2005-versjonen, som eg såg for halvanna år sidan, er det her større fokus på situasjon framfor heltar. Kan hende eg tek feil?

Fornøyeleg var det iallfall. Eg skal ikkje legge skjul på at eg har blitt biten av ei Carpenter-bastill den siste tida Sansen min for måten han lagar film på er nok med på å trekke dette opp. Har det noko å sei? Nei, det er jo slik det bør vere!

«Halloween» er blitt eit ikon innan grøssarsjangeren etter den kom ut og gjorde stor suksess i 1978. Med eit budsjett på knappe 325,000 amerikanske dollar skapte John Carpenter ein film som ikkje berre tente inn 47 millionar dollars (box office), men som óg har blitt inspirasjon for ei lang rekke slasherfilmar i ettertid.

Mange idear til filmen kjem frå Alfred Hitchcocks «Psycho». Både med tanke på måten Michael Myers blir framstilt som voyeur i kamerabruken, uvissheita rundt det som faktisk skjer (mykje er overlate til fantasien her) og den minimalistiske bruken av blod og gørr. Det reddar filmen i mine auge.

Michael Myers, drapsmannen her, rømmer frå eit sinnsjukehus. I tankane sine har han berre ein ting: drap. Eller har han meir? Det er ikkje lett å forstå motivet til maskemannen, nok ein del av filmen som blir overlate til fantasien. Laurie (Jamie Lee Curtis) er den uskuldige barnevakta som hamnar i radaren til Myers.

Musikksporet som med hard pianoklimpring trykker på nervane gjennom heile filmen er med på å skape ei småekkel stemning som eg sakna i nyare grøssarar (frå statane), likevel om det er svært lite som skjer før slutten nærmar seg.

Eg har med dette prøvd å danne eit grovt bilde av kva slags type film dette er, og kva som kan forventast. Det er ein likandes film, sjølv om den ikkje når opp til John Carpenters «The Thing», om ein så skulle velje. «Halloween» er óg eit absolutt must som referansefilm til seinare slasherfilmar.