3 episodar.

Joss Whedons sjølvfinansierte webserie blei sendt gratis på internett i ein begrensa periode, andre halvdel i juli. Fortvil derimot ikkje om du gjekk glipp av den, serien kan kjøpast frå iTunes og er såleis ikkje heilt fjerna frå vidare sjåing.

I hovudrollen som Dr. Horrible finn me Neil Patrick Harris, ein av mine favorittskodespelarar på tv-fronten for tiden som til vanleg gjer ei formidal rolle som Barney i «How I Met Your Mother». Dr. Horrible har som mål å bli med i The League of Evil og må bevise for gruppas onde leiar, Bad Horse, at han har det som skal til for dette. Samtidig er privatlivet hans prega av at han er forelska i søte Penny frå sjølvbeteningsvaskeriet. Å utføre Den Store Onde Gjerninga er ikkje så lett når Captain Hammer, byens superhelt og redningsmann, alltid står i vegen.

Dette er handlinga kort fortalt, i all enkelheit litt … enkel, men det skal ikkje mangle på sjarm og ikkje minst gode songnummer, for dette er ein musikal. Visse trekk leiar dette mot ein amatørproduksjon, men ved eit nærare blikk er det ingen tvil om at dette er gjort av profesjonelle. Gjennom det enkle plottet skin også ei meir alvorleg historie som utover serien blir det som held dette oppe.

I det minste artig for fans av Whedon og ev. skodespelarane Neil Patrick Harris og/eller Nathan Fillion, godeste Captain Malcom Reynolds frå «Firefly», men sikkert til glede for andre også.

14 episodar.

Så var det igjen på tide med eit gjensyn av denne altfor korte serien, som utruleg nok fekk ein film som oppfølgar og usannsynleg, men forhåpentleg får endå meir i framtida å vise til. Eg lever i håpet.

«Firefly» er «Buffy»-skaparen Joss Whedon sitt sci-fi/western-barn med stort potensiale der berre små bitar får sjansen til å bli utforska. Capt. Malcolm Reynolds (Nathan Fillion) med mannskap, eit fargerikt og fornøyeleg persongalleri med einaste til felles at dei er vanskeleg å sette i bås, valfartar frå planet til planet i romskipet Serenity - eit 03-K64-Firefly type romskip for å spesifisere. Dei ulike planetane har likheiter med små byar i ville vesten historiar og likheitene sluttar heller ikkje her. «Firefly» gir sci-fi ei brun jakke og framstiller eit folk med fantastiske teknologiske utvinningar som usivilisert og tøft å ferdast i blant, her ligg det sjølvsagt rom for mykje fart og spenning, men også humor og utradisjonelle vendingar.

I løpet av sine fjorten episodar klarar denne serien å skape utgongspunktet for ein eigen mytologi eller univers av planetar, folk og historiar. Til grunne for forholdet Malcolm Reynolds har til den mest siviliserte, men akk så mørke delen av universsamfunnet - Alliansen - ligg ein verdensromsleg borgarkrig mellom nettopp Alliansen og Dei Sjølvstendige som me berre får vite smakebitar frå. Nok igjen eit snev av western, med røter i fakta framfor fiksjon, eg tenker sjølvsagt på borgarkrigen i Nord-Amerika.

Romskipet Serenity får i byrjinga av serien to nye passasjerar viss historie måtte fortsette i filmen «Serenity» for å utspele seg vidare mot ei avslutting. At Simon og River, som passasjerane heiter, er rota til ein del trøbbel er ikkje å legge skjul på, men den største gleden av å følge serien ligg i at kvar enkelt episode enten leverar solid spenning, spenning og nye historiske spor, spenning og Simon/River-historie… ja, du ser mønsteret - det er alltid spennande uansett kva som måtte skje.

Det er lett å skryte av ein serie, gjerne fordi du helst ser ferdig dei seriane du likar og kuttar ut dei du ikkje likar og dermed har lite å sei om dei. Igjen blir fokuset dei ferdige og då med skryt for ikkje å dumme deg sjølv ut ved å innrømme at du har brukt tid på noko du eigentleg ikkje likar - kven vil finne på slikt? Skrytet til «Firefly» er velfortent, i lag med «Battlestar Galactica» er det min sci-fi favoritt, med ein knapp på «Firefly». Alt blir ikkje forklart så godt som eg skulle ønske, på grunn av den begrensa sesongen, men her ligg også litt av mystikken som gjer at dette blir sittande som ei så positiv oppleving med lysta på meir. Eg vil også nemne på tampen at eg har sett «Firefly» cirka to gonger før, noko eg nemner for å kunne uttrykke at eg ikkje berre synst dette er ein fin serie i rushet etter å ha fullført serien, men at denne overraskar ved å vere like solid ved eit gjensyn som den gav inntrykk av å vere forrige gongen ein såg den.

22 episodar.

Ny watcher; Wesley, ny slayer; Faith og ny, gammal borgarmeister; Richard. Tre viktige karakterar for den tredje sesongen av «Buffy», i tillegg til den faste gjengen som Oz (Seth Green) har fått æren av å bli medlem av.

I følge kjelder som Roz Kaveneys «Teen Dreams» er dette den siste av dei klassiske «Buffy»-sesongane, akkurat kva det inneber er eg vel nødt til å finne meir ut av etter kvart, men at det har noko å gjere med siste året på high school er ikkje vanskeleg å forstå. Visse forutsette endringar (for dei som oversikt over Joss Whedons rulleblad) er nære og det ligg ei større spenning opp mot sesongavslutninga.

Det som gjer at eg stadig set pris på denne serien kjem kanskje tydlegare fram enn tidlegare. Karakterane har blitt meir vaksne, med alder kjem alvor, endå er humor viktig som aldri før og denne blandinga er skumlare enn nokon gong, då det set nye krav til sjåaren. Whedon med manusforfattar har også gitt karakterane sjølvinnsikt nok til å vite kvar grensa går. Eigentleg så har ordet sjølvinnsikt ei mykje breiare meining i «Buffy» enn i dei fleste andre tenåringseriar (les: ikkje berre drama), dette er fantastisk gøy å legge merke og er også tydeleg nok innimellom slik at alle kan forstå; eg tenker på Oz’ dramatiske gestur ved ein av Willows bekjenningar, når han reiser seg frå sofaen og understrekar verbalt at dette er ein dramatisk gestur.

«Buffy» har tidlegare gjort seg god nytte av gjesterollar, i tredje sesong er dette vidareført og blandinga mellom dei vante småhistoriane som kan trekkast som parallellar med Buffys kvardagslege tenåringsproblem og dei større bryggande ondskapane er fin. Eg står fortsatt fast på at vampyrslakting ikkje er den ultimate sjangeren for meg, eg blir aldri oppslukt i dei mørke kreftene og synst dei mest alvorlege problema Buffy og vennene støyter på blir smått banale, med gledelege unntak sjølvsagt. Så det er veldig viktig å påpeike at serien har andre verdiar som kjem fram om den blir gitt litt tid heilt i starten.

Forresten, andre enn meg som la merke til Anthony Heads (Giles i «Buffy») cameo i «Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street»? Lyspunkt i ein elles monoton film!

Sideways (2004, Alexander Payne)

Mitt tredje møte med «Sideways» skil seg litt frå dei førre ved at eg er hakket meir oppdatert på vinsjargong og med handlinga vagt i minne kunne konsentrere meg meir om detaljar. Dette er fortsatt ein fantastisk film og ein eg gjerne kan sjå igjen, karakterane er humane og Paul Giamatti er perfekt som deprimert vinelskar og forfattar, sidekicket gestalta av Thomas Haden Church er vel så viktig som motstykke til Giamatti som han er den livlege i filmen. Plasseringa av filmen i California tilfører ein varme til ein film som like gjerne kunne ha blitt tragisk om satt til kalde austkysten. Anbefalt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Brick (2005, Rian Johnson)

«Brick» er ein ungdoms neo-noir med eigne vriar for å sleppe unna forhåndsdømming og samanlikning med klassisk film-noir. Som lågbudsjetts indiefilm ($500.000) kan den stolt konkurrere med kva som helst av dyrare film innan utføring. Gjensynet mitt var berikande og gav innsikt eg tidlegare mista. «Brick» kan sjåast på ulike måtar, personleg likar eg den som seriøs ungdomsfilm med kul slang, den har meir å by på for spesielt interesserte, som f.eks. om du skulle like å sjå likheiter til film-noir. Inntrykket eg har skapt i ettertid av første vising år tilbakes var vanskeleg å nå opp til, min logiske sans tilseier at eg kanskje ikkje likte den så godt som eg hugsa, og at eg difor likte den like godt denne gongen, puh. Eg anbefalar denne gjerne til dei som er på jakt etter noko friskt, smart og litt annleis.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

28 Days Later… (2002, Danny Boyle)

Cillian Murphy vakna opp splitter naken i ei sjukehusseng, lite veit han at England er folketomt etter virus har gjort menn til zombiar, elles hadde han brukt meir tid på å tenke tryggheit enn å sprade rundt i bar rompe og drikke Pepsi. Men no skal ikkje dette dreie seg for mykje om Murphy, sjølv om han etter kvart har utvikla seg til å bli ein personleg favoritt på andre grunnlag enn naturisttendensar i «28 Days Later…» Filmen er stilig utført, folketomme gater i stor skala som faktisk ser ekte ut, takka vere DV matcha bilde innhaldet. Rå zombiar blir aldri forsøkt gjort til anna enn rein ondskap her, friskt. For andre gong er dette ein film eg set stor pris på, med nok blod, nok historie og eit jamnt handlingsforløp. Eit av dei betre i sin sjanger etter årtusenskifte vil eg påstå.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Serenity (2005, Joss Whedon)

Ikkje alle filmar kan halde stand ved eit gjensyn, gudebilde av «Serenity» rakna smått for meg vel to år etter første møte. Den gongen kom eg rett frå «Firefly», men med tida har den brune frakken falma og det bar altså gjensynet med «Serenity» preg av. Tolk meg ikkje feil, eg synst fortsatt det er ein storarta film, men la merke at mange ting gjekk meg hus forbi rett og slett fordi hukommelsesenteret tidlegare via til «Firefly» var noko redusert. Dette bunna ut i at enkelte deler til fordel for «Serenity» som film kunne ha blitt kutta ut eller gjort tydlegare for «vanlege folk». Men nok om det, for utan pirket er dette ein storveges actionprega scifi-western med sabla god humor, originalitet som det held, Nathan Fillion er og blir eit forbilde. Det blir berre ørlite for langdryge for utanforståande og senile brunfrakkar. Sjå «Firefly» først du, om du ønske ei fin stund!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

22 episodar.

Å, det kriblar, andre sesong har så mykje å ta tak i at eg ikkje veit kor eg skal starte. Men det er vel berre å gjere eit forsøk, det kan umogleg skade.

Andre sesong er lengre og ikkje minst ei mykje betre heilheit enn den første, der personar og historiar går meir over fleire episodar enn første. Jo, det var «the master» tidlegare, men han var jo ei pingle i forhold til problema Buffy og vennene står ovanfor no. Episodisk monstertrøbbel står fortsatt på plass, i tillegg har du Spike, Drusilla og nokre andre «folk» me innerst inne elskar på grunn av ondskapet dei utstrålar.

Alt står ikkje på fiendane; Buffy, Xander, Willow og Cordelia er eit meir underhaldande fellesskap enn før. Xander kjem med kjappe replikkar som uansett serie vil bli ståande blant dei betre plasserte i handling med tanke på situasjonane dei kjem i, og på den humoristiske skalaen, på tvers av tv-seriar, tett fulgt av duoen han og og Cordelia utgjer. Også har du Rupert, «the Watcher», Spike som nemnt over, Miss Calender, alle er med på å gjere dette fornøyeleg. For i utgongspunktet er ikkje «Buffy» blant det mest fantastiske som har skjedd tv-verden på historiefronten, vil eg påstå, og sjekk tv-arkivet mitt her på bloggen - eg har sett litt (ikkje meining å virke overlegen her, eller utnemne meg sjølv som ekspert). Det er måten karakterane og eit utruleg vittig dialogrepertoar har blitt lagt inn i monsterdrepinga som er genialt, krydra av mengder med sjølvinnsikt og ikkje minst sarkasme, bevisst tilstades i alle små hjørne av serien.

For ikkje å villeie folk skal eg trekke entusiasmen min eit hakk ned igjen, «Buffy» manglar den ultimate drakrafta som får meg hekta, veldig lenge, ikkje før sesongen trår innpå siste tredjedel er dette spikra godt nok til at eg ser fleire episodar i slengen. Eg har ingen problem med å sjå episodane før dette, dei har ein samanheng og er ikkje kjedelege, men likevel, ingen djevelgnom sit i øyra mitt og overtalar meg til å pakke ned livet mitt i ein sokk for å sjå «Buffy».

No har eg vel eigentleg ikkje nemnt noko av det eg tenkte på mens eg endå såg serien, vingla litt mellom skjult anbefaling og åtvaring, greia er vel i bunn og grunn at så lenge ein er villig til å bruke tid på «Buffy» så vil ein sannsynlegvis vere innstilt på å få eit visst utbytte av det, og då er sjansen for at ein får det stor, eg har iallfall tankar om å sjå meir ein gong i framtida.

12 episodar.

«Buffy the Vampire Slayer» har lenge vore eit merkbart hol i min generelle kunnskap til tv-seriar. Forguda av nokon, elska blant andre og misforstått eller mislikt av andre igjen, ungdomsserien har sett spor med sine 7 sesongar.

Sarah Michelle Gellar spelar Buffy, ei tenåringsjente med trøbbel i bagasjen når ho kjem til ein ny skule. Tildelt rollen som “the vampire slayer” ved fødsel av er ho nødt til å stå ansikt mot ansikt med overnaturlege vesen av alle slag. Gitt i eit typisk highschoolmiljø, gjennomført på ein ikkje fullt så typisk måte. Samanlikna med andre ungdomsseriar gledar «Buffy» stadig med å styre unna klisjear, etter bevisst å ha bygd opp så publikum trur dei veit kva som vil skje. Utført på ein naturleg måte så ikkje hovudvekta endar på overraskingsmomentet, til fordel for flyten.

Budsjettet kan ikkje ha vore det største, samanlikna med dagens effektar og kulisser, miljøet blir i blant litt statisk, men kor mange seriar er ikkje slik? Det har sjølvsagt ingenting eller svært lite å sei, spenninga og dramaet forbetrar seg stadig utover sesongen og endar i ein forrykande sesongfinalen.

Det eg beit meg mest merke i var korleis stereotypane gjerne gjekk ut av skalet sitt, kor smart dette er skrive i forhold til forventingane, at manglar og halvgjorte gjennomføringar her og der ikkje har så mykje å sei. Eg reknar eigentleg med at det berre kan bli betre etter kvart som barnesjukdommane er kurert.

User Rating: 8.1/10 (27,191 votes)

Bra gjort, Whedon! Ein verdig fortsetting på TV-serien «Firefly» etter min smak. Den hadde alt som skulle til, og det var bra gjennomført. Nokre trist stunder innimellom for oss «Firefly» fans, men dei gjer kanskje filmen meir komplett, meir truverdig blant all science fictionen. Humoren er kjempe, og den passar godt til persongalleriet slik eg kjenner dei frå serien. Men viss det var westerndelen av serien som sjarmerte deg, så kan det godt vere du blir skuffa, for her er det andre saker som har blitt prioritert.

Ein anna ting eg elska med denne filmen er at dataanimasjonen har blitt godt skjult, og at historien ikkje er avhengig av spesialeffektar til å fylle bilde. Det er animasjon her, og sikkert nok av det, men når det gjeld slåssing til River så er det ikkje brukt. Det er meint å gi ei ekte stemning, og ikkje berre følge i fotspora til mange andre filmar i sjangeren.

Viss du har planar om å sjå filmen, noko eg sterkt vil anbefale, så vil eg også anbefale deg å sjå serien. Helst først. Den er kanskje ikkje heilt komplett, men det kan filmen bøte mykje på. «Firefly» er vel verdt 10 timar!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

15 episodar.

Det er berre ein ting å sei: Knallserie! Eg kan nesten ikkje vente til «Serenity» kjem. Om eg ser fram til den? Gjett for f!