For tredje år på rad kom eg meg ikkje til Skien, på det eg ser på som eit av høgdepunkta på filmbloggarfronten og ein av godene ved å starte filmblogg for 6 år sidan. Det er snakk om Katakombene, den femte i rekkja, ein knøttliten filmfestival som i år byrja laurdag 18. september kl. 12.00 og blei avslutta natt til søndag kl. 02.00.
Sidan ingen unnskyldningar er gode, som mangel på bil, stor avstand og ny jobb, så håpar eg på ny festival til neste år og forhåpentleg deltaking frå mi side. Som tidlegare har vist, så har eg komme meg til Skien over store avstandar utan bil i travle studiedagar utan problem.
For å kompensere litt kjem eg med ei lenkjeliste til dei som var tilstades på Katakombene 2010 og har delt opplevingane sine i ettertid. Og satsar på å leggje til eit par til etter kvart.
«The Sword Bearer» frå 2006. Ein mørk og dyster russisk film om ein mann med spesielle emner. Emner som lett kunne ha skapt ein superhelt i ei anna samanheng. Her møter me ein forstyrra mann på flukt frå politiet. Som med noko eldre russisk film er handlinga tydeleggjort med bilda. Men djubde manglar, både karakterar og historie føles litt platt. Trass i dette var «The Sword Bearer» ein fin start på dagen. Vurdering: 6/10.
Kanskje min favorittfilm for dagen. Indiske «Kabul Express» handlar om to journalistar i Afghanistan, spela av to Bollywoodstjerner. Ingen typisk Bollywoodfilm. Fråver av dei tradisjonelle songnummer og ei lengde på halvannan time. Filmen klarar på ein fin måte å ta opp seriøs problematikk utan at det går på bekostning av ei god stemning, eller at det blir noko einsretta syn mot USA, Taliban eller andre. Vurdering: 8/10.
«The Ninth Configuration» var tredje langfilm, klokka var allereie blitt 17.45. Men så gjekk tida seinare. Filmen har kvalitetar; eit godt behandla tydeleg tema og mange gode enkeltprestasjonar. Det startar lett med humoristiske innslag i den militære psykriatiske institusjonen handlinga er lagt til, for så å flytte seg gradvis meir mot å vere alvorleg på eit semifilosofisk nivå. Gode vriar og hyggelege referansar bidreg til å heve kvaliteten. Problemet er at filmen tek seg altfor god tid til det meste og blir ei tålmodigheitsprøve utan like i Katakombenesamanheng. Vurdering: 6/10.
«Teenagers from Outer Space» er ein av dei «verkeleg klassiske B-kalkunane» (sitert Fred Ut frå programmet). Simpelt handlingsforløp, dårlege skodespelarar, elendige effektar. Ingenting er på plass her, noko som sjølvsagt gjer det til strålandes underholding. Årets «Diabolik» blei det sagt. «Teenagers from Outer Space» ligg trygt nærare morosam dårleg enn kjedeleg dårleg. Greia med at romvesen utsjåandemessig lik menneske kjem til jorda for å oppdra dyr identisk utsjåande med hummer er god. Det er likevel skodespelarane si håndtering av dei som skapar mest latter. Til å vere ein film frå ein 50-pack som i tillegg innheld ein veldig grusom film om aliens og julenisse som Fred Ut viste meg deler av i fjor er eg fornøgd! Vurdering: 6/10.
Kort pause før «Running On Karma», som alle pausane denne dagen. Johnnie To gir oss ei sjangerblanding av ein film utan like. Kampsport, politifilm, overnaturlege krefter, horror, romantikk, religion, komedie. Utan klare skilje. Den gode skodespelaren Andy Lau gjer hovudrolla i ei utruleg teit muskeldrakt. Så seint på dagen vart «Running On Karma» i overkant av blanding, mot slutten heller slitsomt. Men den har kule slossecener og er på ingen måtar einsformig. Berre litt rotete. Greia er at eg veit Johnnie To kan lage betre, langt betre, film. «Exiled» hadde eg stor glede av tidlegare i år. Vurdering: 6/10.
«Faster, Pussycat! Kill! Kill!» kl. 00.40 var avslutningsfilmen og hadde overraskande god oppslutning, tross tidspunkt og mange firkanta auge. Sjølv har eg sett filmen før, utan å blitt overbevist om noko. Denne gongen fungerte den litt betre. Gjort merksam på det tekniske blei eg sittande å fokusere mykje på det, som fint kameraarbeid og stødig klypping. Bilkøyringa er kul, damene er tøffe, mennene er i blant undertrykkte, men aldri utelatt. Unekteleg trøytt kan vere litt av grunnen, men filmen nådde ikkje toppen på skalaen denne gongen heller. Vurdering: 7/10.
Katakombefilm nr. 6 var siste på programmet, og litt verre å følge med på sånn sett. Fleire sovna, og eg var ikkje langt i frå heller, men det seier seg sjølv at etter 12-13 timar film så vil kroppen gjerne finne på litt anna, som å sove!
Katakombefilm nummer 5 var nok den største overraskinga på laurdagen. Den veldig banale historien og dei slagkraftige replikkane klarte å heve latternivået til eit kjempenivå. Eit av favorittsitata frå filmen er, men utan musikken får den naturleg nok ikkje same schwung her:
Katakombefilm nr. 4 var indisk drama basert på Shakespeares Othello, eit verk eg aldri har vore borti, men berre høyrt namnet på. Med historia flytta til den indiske landsbygda er det duka for nok av løgner.
Katakombefilm nr. 3 var laurdagens andre listejag (les: IMDb top 250) og ein screwballkomedie med Cary Grant og Rosalind Russell, m.fl.
Katakombefilm nr. 2 kom frå Japan, og var på mange måtar veldig japansk. Den engelske tittelen er «The Great Yokai War», og plottet går ut på at ein ung gut som er kåra til årets «Kirin Rider», må bekjempe onde krefter med litt hjelp frå sine yokai venner.
Katakombefilm nr. 1 var denne franske kupp-filmen, der 4 gentlemen skal rane ein gullsmedbutikk for nokre dyrebare smykker. Det som imponerte mest i filmen var den halvtimen sjølve kuppet vart utført, det var veldig spennande og utan dialog i heile tatt.