IMDb: 7.0/10 (11,803 votes)

Lenge før Twilight, True Blood og andre hippe vampyrgreier, på eit tidspunkt då Angela Sommer-Bodenburg framleis gav ut bøker om Den vesle vampyren og Peter Cushing levde, lykkast Kathryn Bigelow med den vanskelege andrefilmen.

Near Dark er ein film som er ein film. Den er verken for lite til å bli god, heller ikkje meir enn god underholdning på halvannan time. Men den held seg innanfor rammene sine og prøver aldri å bli meir enn ein film. Bill Paxton (Twister, Big Love) stikk av med gullmedaljen etter sin beste prestasjon hittil, rett nok som eg har vore vitne til, og kaprar ein plass på lista over dei kulaste fyrane frå 1980-talsfilm som vampyren Severen.

Det er ikkje Paxton, med Adrian Pasdar som har hovudrolla, ein fyr fleire kan ha sett som Nathan Petrelli i TV-serien Heroes. Her er Pasdar omtrent like uheldig som i møte med Sylar i Heroes, då rollefiguren hans, Caleb, blir biten av ei søt vampyrjente. Oppfølginga med å bli kidnappa av ei sprø gruppe med vampyrar ho held i lag med, og tvinga til leve nattelivet med dreping og faenskap, er ikkje dårlegare.

For vampyrane i Near Dark er det ikkje berre innstinktet som driv dei, men ei rein og skjer drapslyst som ferskingen Caleb har problem med å tilpasse seg. I så måte er det ein gjeng psykopatar me følgjer, der ritualet i drepinga er like mykje vekta med god fantasi og poetisk brutalitet som å skaffe nødvendig føde.

Mangel på original historie og eit ikkje fullt så fantastisk skodespel betyr lite når alt kjem til alt. Near Dark er verkeleg skiten og blodig, og dette står i god stil med den mørke humoren. Eg vil i til slutt få anbefalt filmen til vampyrinteresserte.

IMDb: 7.0/10 (21,334 votes)

Denne sci-fi thrilleren av ei perle med ein yngre Ralph Fiennes i hovudrolla kom som ei lita overrasking på meg, forutan å ha sett namnet på eit par lengre topplister har eg aldri bite meg merke i verken kva den handlar om, kven som er med eller noko anna om filmen.

Regissøren er godeste Kathryn Bigalow, dama som stod for regien pÃ¥ «Point Break», surfefilmen der hÃ¥rsveisen til Patrick Swayze kjempar mot havbølger om Ã¥ vere størst. No skal det ikkje handle om den her, men eg vil pÃ¥ sett og vis pÃ¥peike at samanhengen her er lovens lange arm i ulike kontekstar. Ralph Fiennes spelar ein eks-politimann, eit faktum som blir lite pÃ¥peika, men tydeleg er med pÃ¥ Ã¥ forme han som person. For tiden driv han, Lenny Nero, med langing av «minnediskar». Heile historien bygg rundt desse diskane, ein (mest sannsynleg) fiksjonell FBI-finansiert teknologi med moglegheit for opptak av hjerneaktivitet ved Ã¥ plassere ein kippa-liknande mÃ¥lar pÃ¥ hovudet. Desse opptaka kan igjen avspelast av andre som soleis fÃ¥r gjenoppleve handlingar som om dei var der sjølv, med sansing, syn — heile pakken.

Teknologien som er forbeholdt FBI har blitt attraktiv på svartebørsen, Lenny Nero (Fiennes) si salsvare er utfordrande opptak, porno, kriminalitet, o.l. Dei mange lugubre kontaktane til Lenny gjer at han etter kvart sansar at eks-dama er i fare, og ein disk han får i fanget innheld farleg informasjon som skaffar han folk på nakken.

James Cameron har hatt mange fingrar med i spelet, både som produsent og manusforfattar, dette har satt sine spor. Cameron veit stort sett kva han driv med og har sikkert vore med å styre produksjonen nærgåande, med mange gode trådar, idear og spenning som alt heng saman, blir sci-fi-debuten til Bigelow av det betre.

Filmens handling er satt til ei nær framtid, 1999, fire år fram i tid, dei vesentlege forskjellane i samfunnet ligg i eit kaosprega Los Angeles og for oss blir det «minnediskane» som skapar sci-fien. Dei mange forseggjorte ideane fanga meg frå starten av, stemninga som delvis kan samanliknast med «Blade Runner» er til å ta på, men ting eg ikkje heilt klarar å sette fingeren på gjorde sitt til at eg utover mista litt fokus. Nær slutten blir trådane samla, ikkje alle på vellykka vis, men nok til at eg blei med på notane igjen og gjorde sitt til at 2t 22min ikkje blei bortkasta på nokon måte.

IMDb: 6.5/10 (15,921 votes)

Surfethriller med godeste Patrick Swayze og Keanu Reeves, førstemann som steintøff surfeguru og andremann som fersk FBI-agent.

Bankranarar er på ferde, og dei kallar seg Ekspresidentane, noko som sjølvsagt inneber at dei brukar masker som skal likne både Nixon og Reagan og køyrer eit vrak av ein Lincoln. FBI sender Utah (Reeves) undercover i surfemiljøet for å spore opp ranarane.

«Point Break» er ingenting nytt, og eg lurar på korleis dette blei motteke i 1991 og. Filmen byr på ingen eller svært få overraskelsar, både handling og dialog kan brettast ut og forutsjåast etter 5 minutt. MEN, eg synst det gjekk unna likevel. Ein får seg eit par latterkuler av kor macho alt skal vere, og det blir trukke på smilebånda når Reeves viser kvifor standup-komikarar synst det er morosamt å parodiere han. Surfing og fallskjermhoppinga er derimot meisterleg festa til film, og eit fint syn.