8 episodar.
Kurant sommar-tv med fin blanding av mystikk, varmt klima og menneske som ser perfekt ut, men alle har tunge problem og lyg som pokker. I opphavet blir det som er heilt greitt etter kvart for lite på papiret til å ro i land ideen, og endar opp med å bli ein leik fram og tilbake der skaparane av serien stadig må overbevise sjåaren om at meiningsendringa til folka som får usanningar slengt i ansiktet skal vere, i det minste, litt truverdig. Serien får ikkje spesielt god hjelp av rollebestningane, ei gruppe unge som tidlegare har fått skjermtid som gjesterollar i både «The O.C.» og «Veronica Mars». Springbrett til ei større karriere i enkelte tilfelle, ikkje alltid til ei betre.
Men så er då «Hidden Palms» ein kort serie med berre 8 episodar, og når The CW gjorde den unna på 6 veker så går det akkurat an å vere så tålmodig at det er mogleg å fullføre. Verdt å sjå? Eigentleg ikkje.
Eg hadde alt klart om kva eg skulle skrive her, men det var før eg såg dei nest siste to episodane og den doble sesongfinalen. Uansett er det tåpeleg å starte ved slutten, så la meg vurdere sesongen frå starten av.
«Dawson’s Creek» er ikkje ein presis tittel lengre, som forrige sesong bygde opp til sÃ¥ er fÃ¥r kjære gjeng frÃ¥ Capeside starta pÃ¥ College. Boston sÃ¥g ut til Ã¥ bli hovudsetet, og det kom ingen overraskelsar pÃ¥ dette omrÃ¥de. Capeside er eit nesten dødt kapittel, men blir aktuelt i smÃ¥ deler av sesongen, og av naturlege Ã¥rsaker ikkje heilt avskrevent. Det ville vore kunstig om serien droppa dette heilt. Med Capeside som mindre viktig er fleire rollar flytta over til den periodiske gjestelista.
«Dawson’s Creek» er ei suppe av teite ungdommar som av og til balanserar pÃ¥ grensa til Ã¥ irritere livet av meg eller servere meg skikkeleg flaue situasjonar, som er meir vaksne og ansvarsfulle enn foreldra sine, dummare og gjer større feil enn ein unge i barnehagen, som kan innsjÃ¥ det vanskelegaste, men ogsÃ¥ fortrenge det enkle. Eg likar denne serien!
SÃ¥, der var nok ein sesong av «Dawson’s Creek» ferdig. Eg har delte meiningar om dette. Og det gÃ¥r i retning av det eg tykkte om bÃ¥de første og andre sesong. Her er altfor mange tilfeldigheitar, altfor mange sorry, og ei vel vaksent vokabular. Men serien er ogsÃ¥ gripande og hektande. SÃ¥ eg er ikkje redd for Ã¥ sei at eg faktisk tykkje dette er god underhalding. Serien har ein tendens til Ã¥ repetere seg, om igjen og om igjen, men det er likevel nok forandring til at det blir interessant. Og dei kristne verdiane frÃ¥ sesong 1 har heldigvis forsvunne.
Nok ein sesong med «Dawson’s Creek» har blitt sett, den første heilÃ¥rssesongen faktisk. Det tok meg litt lengre tid enn eg hadde trudd Ã¥ sjÃ¥ den ferdig, for eg hadde ein del pausar innimellom. Men 22 episodar er mykje, og eg blei litt lei etter kvart. SÃ¥ det vil ta ei stund før eg kjem meg i gong med neste sesong.
Sett bort frå at ungdommen her snakkar på altfor vidtgåande måte, og er hakket for veslevaksne for alderen etter den måten eg tolkar 15 og 16 år gamle for å vere, så er serien ein samleboks av intelligente meiningar, miksa med dumme avgjersler, alt frå dei same folka. Ikkje akkurat det mest trulege scenarioet frå mitt synspunkt. Men det er dennee, som med min TV-historie i betrakning, nye måten å behandle dramaet på som trekkje til seg merksemda mi, og gjorde meg interessert i å halde fram serien etter å ha sett pilotepisoden.