Kurant sommar-tv med fin blanding av mystikk, varmt klima og menneske som ser perfekt ut, men alle har tunge problem og lyg som pokker. I opphavet blir det som er heilt greitt etter kvart for lite på papiret til å ro i land ideen, og endar opp med å bli ein leik fram og tilbake der skaparane av serien stadig må overbevise sjåaren om at meiningsendringa til folka som får usanningar slengt i ansiktet skal vere, i det minste, litt truverdig. Serien får ikkje spesielt god hjelp av rollebestningane, ei gruppe unge som tidlegare har fått skjermtid som gjesterollar i både «The O.C.» og «Veronica Mars». Springbrett til ei større karriere i enkelte tilfelle, ikkje alltid til ei betre.

Men så er då «Hidden Palms» ein kort serie med berre 8 episodar, og når The CW gjorde den unna på 6 veker så går det akkurat an å vere så tålmodig at det er mogleg å fullføre. Verdt å sjå? Eigentleg ikkje.

Eg hadde alt klart om kva eg skulle skrive her, men det var før eg såg dei nest siste to episodane og den doble sesongfinalen. Uansett er det tåpeleg å starte ved slutten, så la meg vurdere sesongen frå starten av.

All good things… must come to an end.

Sesong 6 følger i fotspora til sesong 5, det fleirtalet styrer på i Boston mens Dawson hoppar litt fram og tilbake mellom bønnebyen og solfyllte California. Utgangspunktet er sådan greitt, men det som pregar serien er at dei fleste ideane som koplar serien er oppbrukt. Dette har skaparane prøvd å bøte på ved å bruke meir tid på gjesterollar, nokon som gir inntrykk av at «Dawson’s Creek» ikkje har noko å knytte seg rundt. Episodane finn av og til på å utelate nokon av stjernene i serien, som eit par episodar her då Dawson er borte vekk, og eit par episodar der då Jack er på ferie i Europa. Det gir eit inntrykk av at serien ikkje er ei prioritet, og eg blir utålmodig.

Min faktiske meining om serien er at den kunne ha vore kutta ned til kanskje 3.5 sesong i staden for 6 heile. For å sitere Bo Kaspers Orkester (!!!) på ein litt cheesy måte: «Mycket smakar godt, mindre smakar mär». På ei anna side har serien gitt meir enn nok tid til å bli kjent med karakterane på ein slik måte at serien har skapt inntrykk hjå meg i 2006. Å sjå dei avsluttande episodane frå den vanlege tidsepoken og den doble sesongfinalen som foregår 5 etter er vemodig, men på ei anna side greitt å få overstått. Tolk meg ikkje feil, hadde eg mislikt serien så hadde eg forkasta den for lengst. Men å bli ferdig med ein serie som over lengre tid har vore ein serie å komme tilbake til når ingenting anna har venta, det vil merkast.

Så skal det føyast til i likninga at eg er ein sucker for teen soaps, tykkte «The O.C.» sesong 1 var storslagen og framleis følger med på «Smallville». Og eg avsluttar innlegget stilfullt: Er du som meg, er dette serien for deg!

«Dawson’s Creek» er ikkje ein presis tittel lengre, som forrige sesong bygde opp til så er får kjære gjeng frå Capeside starta på College. Boston såg ut til å bli hovudsetet, og det kom ingen overraskelsar på dette område. Capeside er eit nesten dødt kapittel, men blir aktuelt i små deler av sesongen, og av naturlege årsaker ikkje heilt avskrevent. Det ville vore kunstig om serien droppa dette heilt. Med Capeside som mindre viktig er fleire rollar flytta over til den periodiske gjestelista.

Katie Holmes var malplassert i «Batman Begins», men gjorde ei god rolle i indiefilmen «Pieces of April». I denne sesongen av «Dawson’s Creek» får ho endeleg lov til å vekse opp litt og utfolde seg på ein måte ho ikkje har fått gjort før. For å sei det på ein enkel måte: Ho er ikkje eit irritasjonsmoment lengre.

Noko eg set høgt med denne sesongen er utviklinga heile filmkarriera til Dawson Leery tek. Det er inspirerande å følge med på filminga av studentfilmen, miljøet på filmskulen og heile den pakka.

Inntrykket av å ha sett denne serien før har berre blitt sterkare og sterkare. Dette er heilt klart ein ting eg burde hugse, og viss det viser seg at same kjensla besøker meg gjennom sesong 6, så skulle det teknisk sett ikkje vere meir 3.5 år sidan eg såg den. Frustrerande å ikkje hugse det.

«Dawson’s Creek» er ei suppe av teite ungdommar som av og til balanserar på grensa til å irritere livet av meg eller servere meg skikkeleg flaue situasjonar, som er meir vaksne og ansvarsfulle enn foreldra sine, dummare og gjer større feil enn ein unge i barnehagen, som kan innsjå det vanskelegaste, men også fortrenge det enkle. Eg likar denne serien!

Spørsmålet blir då naturleg nok kvifor. Kvifor likar eg denne serien? Svaret på det siste ligg i «Dawson’s Creek», for det er slik dei kunne finne på å stille spørsmål om seg sjølv på. Svaret på kvifor eg likar denne serien ligg djupare. Skal eg prøve å sei det enkelt blir det noko som: ««Dawson’s Creek» tek opp store spørsmål på ein god og tydeleg måte som ikkje prøver å skjule noko og som, viss ein aksepterar denne ofte unaturlege enkelheiten, er veldig effektiv».

Eg kan sei mykje om den religøse delen av serien, innplotting av moral, dårleg skodespel (spesielt Katie Holmes er det innimellom vondt å sjå på), osv. Men det blir med dette, du anar nok at det alt går mot det negative. Når eg har komme så langt som til sesong 4 er ikkje lengre dårleg skodespel det eg bryr meg mest med, folka har fått eit grunnlag for lengst, og er som dei alltid har vore i serien, middels.

For ikkje å henge meg opp i slikt som eg kan sei om stort sett alle sesongane, så går eg eit hakk vidare. Handlinga i sesong 4, var det noko nytt å hente? Ikkje med det første. Det tok si tid før dramaet her faktisk slo an, men når det først gjorde det gjekk resten av sesongen unna som olja lyn. Og alt i alt er det ein god sesong, og så sant ein slik kvalitet blir opprettholdt ser eg ingen problem i å skulle fortsette. College nærmar seg jo, og forandring er alltid spennande i ein slik samanheng. Kan ein typisk ungdomsserie klare den overgangen er alltid eit vanskeleg spørsmål. «Smallville» har klart det, og så langt har «Veronica Mars» klart det. Det gjenstår å sjå om «Dawson’s Creek» klarar det.

No har eg vore ganske hard på «Dawson’s Creek» i dette innlegget. Det har nok mykje å gjere med at det er veldig enkelt å finne negative ting, likevel om ein kanskje ikkje bryr seg så mykje om det sjølv. Såleis trekk eg faktisk tilbake mykje av det som står innleiingsvis, og om dårleg skodespel og slikt. For det bryr meg slettes ikkje. Denne fjerde sesongen er kanskje den beste hittil i serien, og har gitt så gode intrigar og drama at eg rett og slett på eit visst punkt ikkje klarte å stoppe å sjå på, men måtte fullføre løpet. Eg ser med stor glede fram til å ta fatt på neste sesong, og anbefalar serien vidare til dei som føler seg i målgruppa.

Så, der var nok ein sesong av «Dawson’s Creek» ferdig. Eg har delte meiningar om dette. Og det går i retning av det eg tykkte om både første og andre sesong. Her er altfor mange tilfeldigheitar, altfor mange sorry, og ei vel vaksent vokabular. Men serien er også gripande og hektande. Så eg er ikkje redd for å sei at eg faktisk tykkje dette er god underhalding. Serien har ein tendens til å repetere seg, om igjen og om igjen, men det er likevel nok forandring til at det blir interessant. Og dei kristne verdiane frå sesong 1 har heldigvis forsvunne.

Nok ein sesong med «Dawson’s Creek» har blitt sett, den første heilårssesongen faktisk. Det tok meg litt lengre tid enn eg hadde trudd å sjå den ferdig, for eg hadde ein del pausar innimellom. Men 22 episodar er mykje, og eg blei litt lei etter kvart. Så det vil ta ei stund før eg kjem meg i gong med neste sesong.

Sesongen fortset naturleg nok der den forrige slutta, og episodane er like på kvalitet, innhaldsmessig. Kanskje denne sesongen har litt fleire tragediar enn forrige? Midt ut i sesongen fekk eg ei sterk kjensle av å ha sett dette før, og eg klarte ikkje riste denne av meg. Eg kan aldri hugse å ha sett serien på TV, for me har aldri hatt anna enn NRK1 og TV2 heime. Og eg tvilar på at eg har eigd DVDane heller. Rart!

Sett bort frå at ungdommen her snakkar på altfor vidtgåande måte, og er hakket for veslevaksne for alderen etter den måten eg tolkar 15 og 16 år gamle for å vere, så er serien ein samleboks av intelligente meiningar, miksa med dumme avgjersler, alt frå dei same folka. Ikkje akkurat det mest trulege scenarioet frå mitt synspunkt. Men det er dennee, som med min TV-historie i betrakning, nye måten å behandle dramaet på som trekkje til seg merksemda mi, og gjorde meg interessert i å halde fram serien etter å ha sett pilotepisoden.

Etter kvar som serien går sin gang, og trass at altfor mange av hendingane etterkvart får meg til å riste irriterande på hovudet, for å få vekk dei hjernecellene som har plukka opp det som skjedde, så fengslar utviklinga i rollefigurane meg så eg blei hekta. Ironisk nok. Tingen er med denne type tenåringsdrama, som med «The O.C.» og «Smallville», og ikkje minst «The Mountain», eg blir hekta!

Så heilt til slutt, mange vil sjå på «Dawson’s Creek» som nok eit typisk, tullete tenåringsdrama, med elendige handlingstrådar og måteleg skodespel. Men eg vel å sjå forbi dette når eg dukkar ned i ei hav av metaforar og filmreferansar, og ser fram til å sjå meir i denne sjangeren som byr på det same som det «The O.C.» kan. Kanskje neste prosjektet mitt blir «Beverly Hills, 90210» eller «One Tree Hill»?

Men seriøst, som konklusjon, «Dawson’s Creek» er ikkje verst. Eg hadde 10 godt underhaldande timar forrige veke. Vel, faktisk fleire, men berre 10 med «Dawson’s Creek».