Larry David er ute av bilde som bakmann, noko som fører til at Jerry Seinfeld har meir å sei ovafor retninga episodane tek. Kort sagt betyr det at serien er blitt meir surrealistisk og komisk. Etter sju sesongar er dette akkurat det som trengs for å halde underholdninga frisk.

Sjølv om første episode gjorde meg skeptisk er denne sesongen ingenting å utsette på, men står heller for nokon av dei artigaste enkeltscenene. Deler av samanhengane er vanskeleg å sluke, men slik har det alltid vore, til ei viss grad. Greia er at «Seinfeld» forblir god, og eg ventar med glede på den siste sesongen (som kjem på dvd i november).

George forlovar seg, Kramer blir om mogleg endå meir sprø, Elaine skiftar tidvis hårsveis og Jerry, Jerry er seg sjølv meir enn normalt.

«Seinfeld» har aldri vore kjent for å vere det mest realistiske av tv-seriar, med sine overdrevne, tilfeldige, samanfletta plotlines. Likevel kan ein, samanlikna med tidlege sesongar, sjå at alt blir satt endå meir spissen utover. For sjåaren si store glede!

Det tok tre-fire episodar å komme i gong nok til å verkeleg få utbytte av serien igjen. Når det skjedde var sjuande sesong vel så bra som dei førre, med litt større fokus på gjennomgåande plotlines, som blant anna forlovelsen til George.

Vitsane her blir sittande i hjernebarken, for i ettertida å dukka opp igjen når tankane står på standby. Slik sett har eg hatt veldig stor glede av «Seinfeld», «problemet» er at ikkje alle andre har sett alle episodane.

Mange av vitsane baserar seg naturleg nok på det etablerte persongalleriet i serien, og om ein ikkje har det faste forholdet til dette som folk med sesongboksane, så seier det seg sjølv at enkle vitsar ikkje alltid blir morosame, og soleis umogleg å gjenfortelje.

Sesong åtte kjem til sommaren og er den nest siste i rekka, eg gledar meg!

«Seinfeld» blir berre betre og betre. Den sjette sesongen klarar fint å blande nye vitsar med korte med effektive referansar til tidlegare episodar. Kramer ser ut til å spele ei større rolle, og det same med Elaine. Kan dette stemme eller er det berre noko eg innbillar meg?

For ein som ikkje fekk med seg at George var/er eit alter ego for manusforfattar og produsent Larry David, har det gått opp eit lys om at denne serien har eit mykje større potensiale enn å berre bli sett på som vanleg sit-com, om ein kobimnerar det med ekstra lesestoff og kanskje ein serie som «Curb Your Enthusiasm», viss underteikna har til gode å sjå meir enn ein enkel episode av.

Etter å ha sett i underkant av 110 episodar av denne serien ser eg framleis fram til å sjå meir. Sett opp mot «That ’70s Show» som hoppa over haien etter den femte sesong, så augna eg håp her. Rykter skal ha det til at dei har gått litt for langt i sesongfinalen til sesong sju av Seinfeld, men det gjenstår å sjå, eg er ikkje den hardaste kritikaren når det kjem til TV-seriar. Eg er derimot meir spent på om eg vil merke ein kvalitetsforskjell i henholdsvis den 8. og 9. sesongen, men det er endå langt fram i tid til dei kjem på DVD.

Det er vel eigentleg ikkje så mykje nytt å skrive om Seinfeld, for serier durar og går i same bane som før. Med unntak av eit par episodar som eg er 100% sikker på at eg har sett i første eller andre, så er eg fornøgd.

Historiar som går igjen her, for dei som ikkje hugsar tilbake, eller eventuelt ikkje har sett episodane før, er som følgande: Kramer er i gong med ei bok om kaffibord, som kan brukast som kaffibord, ein ide som Elaine ikkje er så glad i, sidan ho må jobbe med Kramer via Pendant Publishing. George er som alltid arbeidslaus, og har nådd så djupt at han bur hjå foreldra sine. Jerry, vel, han får ny dame heile vegen, og gjer det han pleier å gjere. Vegen mot ein TV-karriere går ikkje vidare i denne sesongen.

Her begynnar Seinfeld å ta litt meir form. Eg har ingenting å utsette på dei tidlegare episodane, men denne sesongen har tilført meir samanheng enn tidlegare. Gjesterollar blir introdusert i ein episode, for så å dukke opp igjen i fleire utover. For dei som er kjent med serien, så kan eg nemne rollefigurar som Susan, Russell og Crazy Joe Davola. Dette er og sesongen der George og Jerry jobbar for å få TV-serien på lufta, og resultatet blir elegant vist fram i den siste (dobbel)episoden av sesongen.

Tredje sesong synte teikn til å verte meir samanhengande, men i denne sesongen har dei komme så langt at det blir vanskeleg å stoppe å følge med på. Likevel har dei bevart sjarmen og enkeltheiten ved kvar episode som ein eigen einheit. Ein perfekt balanse vil eg påstå.

Ikkje noko særleg annleis enn andre sesong i kvalitet. Fleire episodar. Litt fleire episodar ute av leiligheita til Jerry, noko som sikkert har med å gjere at serien har fått fleire midlar etter kvart. Elles veldig morosamt.

Akkurat lang nok sesong, med stort sett gode episodar. Har sett ein del av dei før, men komedie går som regel ganske greitt å sjå om igjen. La merke til at kvaliteten på skodespelinga ikkje alltid er like seriøs, noko som eigentleg gjorde det heile meir truverdig morosamt. Det er jo ein latterbokskomedie, eller multi-kamera komedie som det også blir kalla. Om ikkje det blir brukt latterboks, så er det iallfall latter i bakgrunnen, noko som verka inn på din eigen oppfatting av situasjonane. Noko eg ikkje er særleg fan av, men gjer unntak for likevel.

Fordelen med ein kort sesong er at den kan bli gjort unna veldig fort, to dagar tok dette, kunne fått det til på ein sjølvsagt. Men får meir glede av det når det får tid til å synke inn. Vurdert i eit, er Seinfeld sesong 2 absolutt underhaldande, og friskt.

Ein veldig kort sesong. Men det er nokre morosame episodar her, så eg vil mest sannsynleg sette i gong med sesong 2 veldig snart.