I forbindelse av eit planlagt gjensyn med «Chicken Run» fann eg det like greitt å kombinere med ein anna animasjonsfilm som har lurt i bakgrunnen ei stund, «Chicken Little med Zach Braff som stemma til den vesle kyllingen.

«Chicken Little» blei første film ut, mest fordi eg var småskeptisk til kor vidt den faktisk kunne underholde godt nok. Disney sin første eigne animasjonsproduksjon er ei historie basert på ein eldre forteljing om ein kylling som trur himmelen dett i hovudet på han. I filmen skapar han panikk i byen ved å ringe alarmklokkene, men blir fort hengt ut då det einaste logiske kan vere at det var ei nøtt som traff han. Eit år seinare skjer det same igjen, og det som kunne ha vore ei koseleg historie blir gjort om til ein invasjon av romvesen. «Chicken Little» er ikkje noko nytt, og klarar seg mest på grunn av nokon artige referansar her og der, eit dansenummer med Spice Girls’ «Wannabe» (nostalgi slår dårleg kvalitet her!) og kule romvesen. Men sidan dette er Disney så ligg det jo ein moral i filmen, som i historia, og oppbygginga til denne er gjennomsyra i heile filmen på ein ukjekk måte for eit vakse publikum. Det blir ei middels filmopplevelse alt i alt.

Så var det duka for eit gjensyn med «Chicken Run», Aardman Animations sin stop motion film før «Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit». Her er det snakk om ein gjeng med høner som prøver å rømme frå hønsefarmen sin. Filmen er lagt opp som om me befinn oss i eit krigsfengsel, der rugekassane befinn seg i noko som liknar svært mykje på militærbunkersar. På den andre sida av dei rømningslystne hønene har me mannen og dama som driv farmen og er på jakt etter ein metode for å tene meir pengar på hønene. Når dei finn eit alternativ så blir rømninga eit kappløp mot tiden. Aardman Animations har alltid ein særeigen stil på det dei lagar, og dette er heller ingen unntak. Det er nydeleg å sjå på, men det blir diverre for lite humor og for mykje velkjent drama. Eg saknar dei store drivkreftene her, og endar opp med å småkjede meg litt. Eg kan hugse at forrige gong var betre, noko som kanskje har med at eg var yngre og ikkje hadde dei same krava som etter å ha sett dei to siste storproduksjonane til selskapet.

Ingen av filmane serverte altså dei heilt store opplevelsane, men hamnar på eit ganske middels nivå. «Chicken Run» kjem ut av det med eit stort pluss for animasjonsteknikk og særpreg, men «Chicken Little» ligg heller ikkje langt bak på animasjonssida, og har den sprø vrien som gjer at den blir best av desse to. Men om eg kan anbefale noko av dei sånn? Tvilsomt.