IMDb: 7.2/10 (40,858 votes)

Martin Scorcese, remake, Nick Nolte. Tolk det som du vil, men her betyr ikkje Scorcese nødvendigvis høg kvalitet, remake tull eller Nolte dårleg skodespel. «Cape Fear» er omtrent så midt på treet som det går an å bli. Her vekslast det på rå kameraføring og tidleg 1990-talsklisjear, mykje hadde glidd godt inn i 1960-talsfilm, men blir feil her, utan at det er direkte dårleg. Stemningsskapande musikk av godt kaliber får aldri fram den forventa sitringa, eg torer sei at Robert De Niro sin karismatiske psykopatiske eks-fange blir meir morosam enn truande. Midt på treet halvveges gjennomført.

IMDb: 8.6/10 (105,146 votes)

Som sikkert ein av dei siste til å sjå denne filmen har eg brukt søndagen på å hente meg inn igjen. «The Departed» kom i fjor haust, gjorde publikum glad og Oscarjuryen gavmild.

Martin Scorcese har henta inspirasjon i Hong Kong thrilleren «Infernal Affairs». Teknisk sett er det vel ein remake, men til mi glede forskjellig nok til at eg vel å ikkje føre ei samanlikning.

Statspolitiet i Boston sender ein mann undercover i eit gangstermiljø som Frank Costello (Jack Nicholson) styrer. Costello har sjølv ein spion i politiet. I «The Departed» jagar katt mus, men det er ikkje heilt enkelt å slå fast kven som er kva.

Filmen var diverre ikkje så perfekt som eg håpa den skulle vere. Marty har brukt for mange folk, namn som Alec Baldwin og Mark Walhberg» blir meir for synsskuld. Sistnemnte er heller ikkje spesielt passande i rolla si. Både Leonardo DiCaprio og Matt Damon gjer store prestasjonar. Eg kan ikkje forstå korleis folk klarar å blande desse to, dei er enkle nok å skilje for min del. I motsetning til dei tilsvarande rollefigurane i «Infernal Affairs», (men eg skulle ikkje føre noko samanlikning).

Filmen har element eg ser som unødvendig tidsfyll, og ikkje heilt kan kople opp til verken historie eller stemningskaping. Det blir hakket for langt på grunn av dette. Kameraføringa er så som så, den er til tider uryddig og usamanhengande i forhold filmen elles. Dette er berre pirk, og gjer ikkje stort utslaget i ein elles veldig god film. Det kunne ha vore andre vegen, om Scorcese hadde hatt minimal makt og eit studio hadde fått klyppt i hel filmen. Litt meir klypping hadde då heller ikkje skada.

IMDb: 7.9/10 (3,702 votes)

Martin Scorsese har regissert denne konsertdokumentaren som bygg på The Band sin siste konsert. Og det er ikkje ein kva som helst slags konsert, med seg har dei fått songarar dei har spelt for gjennom dei 16 åra dei turnerte. Bob Dylan, Neil Young, Neil Diamond og Eric Clapton er noko av desse.

Musikken ligg nok utanfor mitt vanlege felt, men eg likte dette godt. Det gav ei god stemning, og intervjua innimellom songnummera er prega av ei lett og ledig tone som passar personlegheitene til musikarane bra. Så godt synst eg dette var at eg gjekk i butikken og kjøpte min første The Band CD to dagar etter. Så gjenstår det om det gjer seg like godt i det formatet.

IMDb: 8.4/10 (36,790 votes)

Hadde dette vore rein fiksjonsfilm så ville eg nok klaga litt over slutten. Det er ikkje kjekt å sjå på ein mann som sakte, men sikkert, bryt seg sjølv ned og øydelegg livet sitt. Men no er dette basert på den ekte boksestjerna Jake LaMotta, til kva grad veit eg ikkje, men det gjer at eg aksepterar utviklinga.

Robert DeNiro er i samarbeid med Martin Scorsese ein fryd å sjå, og eg har eit lite mål om å få sett alle filmane dei to har spelt inn i lag. Kanskje ikkje overraskande er Joe Pesci med, ein liten gnom, om eg må få kalle han det, som eg aldri har tykkt særleg om. Kvifor? Fordi eg har blitt introdusert for han via rollar der han har spelt ein galen, irriterande og gjerne farleg jækel. Kanskje ikkje det beste måten å vurdere folk på, men det har ingen ting å sei no, i denne filmen er han der oppe blant store gutta.

Marty har gjort filmen i svart-kvitt, med unntak av ein liten del av filmen der det blir vist ein farga bildesekvens som kom erstating for nokre år som blir hoppa over. Det svart-kvite bilde gjer blodet i boksescenene tilnærma svart og alt virka så mykje mørkare enn det er. Eg er i grunn glad det er i svart-kvitt, for etter den fargerike sekvensen med lykkelege år for familien LaMotta, blir det så mykje meir alvor når filmen igjen hoppar over til vanleg ‘farge’.

Av det eg kan hugse av andre Scorsesefilmar eg har sett, er denne rimeleg lik på utvikling av historien, det er ingen glansbilde, men ein liten tur opp før det ber i veg i nedoverbakke. Eit skikkeleg pangstart på nytt semester, som viser at eg er klart til kamp, men at eg etter kvart sikkert blir litt smålei av å lese. Raging Bull er ein god film å starte opp igjen med.

IMDb: 7.8/10 (31,763 votes)

Martin Scorsese og Robert De Niro er lik god film. Lang, men kjekk. God detaljert vald for alle og einkvar.

IMDb: 7.9/10 (4,362 votes)

Martin Scorsese film. Må seiast å vere ein spesiell film. I den meining at hovedrollekarakteren er ganske spesiell. Elles legg eg merke til den vanvittige fargebruken i filmen, som er ganske stilig. Ein liten samanlikning med Taxi Driver kan vise at me har med ein hovedperson som blir meir og meir spesiell utover i filmen, ganske gradvis, utan at ein heilt forstår kvifor.

IMDb: 8.4/10 (41,317 votes)

Ein veldig god film av Martin «Marty» Scorcese, med Robert De Niro, Harvey Keitel, Cybill Sheperd og ei ung Jodie Foster, som tek ein uventa vri mot slutten. Ein av dei betre vriane på film.