Voldemort, Voldemort, Vold…
Kva er betre enn å ha som overskrift på ein Harry Potter samlepost enn namnet til Han-viss-namn-må-vere-usagt, den mørke fyrsten sjølv? Eg torer å påstå at alle kjenner til Harry Potter på eit eller anan vis, bokserien av J.K. Rowling som har blitt filmatisert til mange si glede. Til no har det komme fire filmar, og ein ny er i vente til sommaren. Vår unge venn Harry blir spelt av den etter kvart rike Daniel Radcliffe. Rupert Grint og Emma Watson må heller ikkje gløymast, ettersom dei er med i den heilage treeininga me følger gjennom desse filmane. Eg har nyleg sett dei fire som har komen til kino og digitaldisk, så vidare her følger litt summing rundt desse titlane.
«Harry Potter and the Sorcerer’s Stone» var først ute på lista, som ein av dei to filmane eg ikkje hadde sett tidlegare. Ettersom det var ei god stund sidan eg såg ein Harry Potter film i heile teke, så var eg mildt sagt veldig spent på å møte unge Potter og vennene hans igjen, etter å ha brukt dei siste månadane på å roleg lese meg gjennom dei seks publiserte bøkene (på engelsk sjølvsagt!). «Harry Potter and the Sorcerer’s Stone» handlar om Harry sitt første år på Hogwarts (ingen Galtvort her i gården!), og er rimeleg lys i forhold til seinare filmar. Sentralt i handlinga er altså denne “de vises stein”, som blant anna er etterlengta av mørke krefter. Filmen ber preg av at dei unge sentrale skodespelarane er rimeleg ferske framfor kamera, og heller ikkje spesialeffektane er noko å skryte av. Det gjer ikkje så mykje, magien er bevart godt nok til å gjere det kjekt. 2t 30min blir heller ikkje for mykje i ein slik samanheng.
«Harry Potter and the Chamber of Secrets» er andre film ut, og baserar seg på Harry sitt andre år på Hogwarts. Mørkare, meir spennande og betre gjennomført er passande stikkord. Detaljnivået i forhold til boka er derimot ei heilt anna side, for her blir filmen litt overfladisk i forhold. Eg klagar likevel ikkje, for sjølv om «Harry Potter and the Chamber of Secrets» er i overkant på lengda av det eg ser på som optimalt for film, så køyrer Chris Columbus løpet fullt ut i sin andre (og siste) Potterfilm som regissør. Som tittelen hinta til er det snakk om eit hemmeleg (eller mystisk) kammer, på Hogwarts, med eit grusomt monster i. Kammeret får ikkje all merksemd her, med den delen av historia åleine kunne filmen klart seg på betrakteleg kortare tid. Her blir det brukt tid på å utdjupe og opne for fleire sider av trollmannverda, som seinare kjem til å spele ei viktigare rolle, og som absolutt er til å drøyme seg vekk i.
«Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» introduserar ein ny regissør i serien, Alfonso Cuarón, som nyleg stod for sci-fi thrilleren «Children of Men». Småungane har no blitt 13 år, og den enkle hugseregelen med å ta siste siffer i alderen å bruke det som klassesteget på Hogwarts fortel oss at det er tredje året me skal utforske. Endå ein gong blir historia eit hakk mørkare enn forrige, og med det kjem dei heftige trylleorda som Expecto Patronum og Expelliarmus. Handlinga spinn rundt Sirius Black si rømning frå Azkaban, og restriksjonane som blir innført av Ministry of Magic i den forbindinga, som at eit hav av dementors (skapningar som sug ut gleda av folk tett opptil) oppheld seg rundt Hogwarts. Med «Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» er eg tilbake der eg starta: mitt første møte med Harry Potter var via denne filmen i 2004, og eg hugsa godt at eg blei positivt overraska etter å ha forventa det verste (den gongen eg tenkte at alt som var populært var dårleg, akkurat som god kunst ikkje er for «hoi polloi»). Filmen står fortsatt sterkt, men går diverre så altfor fort over, og lid kanskje litt meir over at den må utelate så mange detaljar som gjer bokversjonen god. God underhaldning er det likevel, rollebesetninga har klatra eit steg på stigen (dei unge), og Sirius Black blir spela av ingen ringare enn o’ store Gary Oldman.
I «Harry Potter and the Goblet of Fire» har tre store magiskular samla seg for å delta i Triwizard Tournament: Durmstrang, Beauxbatons og turnerningshaldaren Hogwarts. Som det ligg i namnet skal tre deltakarar kjempe om ein av magiverda sin gjevaste pokalar, men mystiske omstendigheiter fører til at Harry Potter blir med som ein fjerde ufrivillig deltakar. Eit godt grunnlag for ein film, som kanskje er den filmen til no som heng best saman. Ulempa er at bøkene etter kvart har blitt så tjukke at meir har gått tapt, noko som merkast for min del, ettersom det ikkje er så altfor lenge sidan eg las denne boka. Ser eg bort i frå dette så er dette ein god film, som grip solid tak i alvoret rundt interessante menneskeskjebnar. Hat, kjærleik, sorgar og gledar kjem tydeleg fram og gir ein film som eg kan leve meg godt inn i. Den siste regissøren inne i bilde, Mike Newell, får betre enn godkjent, kanskje nærare O for outstanding.
Vidare gjenstår det å vente. Vente på den neste filmen, «The Order of the Phoenix», basert på det som etter mi meining er den svakast boka i serien hittil. Og vente på den neste boka, som er den siste i serien: «The Deathly Hallows». Begge to kjem i juli. Mange timar med film kan forventast dei neste 3-4 åra frå denne kanten, og eg har trua på at det vil bli bra!
Viss det var opp til meg, så ville ikkje dette ha vore den første ekte filmen eg satte meg ned med i år, men så er det slik at det ikkje er opp til meg å bestemme kva som går på TV når eg ikkje har betre å finne på.
Eg må sei at etter å sett «Love Actually», så har eg skifta syn på Hugh Grant, og tykkje faktisk han er ganske morosam. Denne romantiske komedie er ikkje meir enn heilt grei, men Grant er fortsatt artig. Historien er ikkje spesielt spennande, men følger i det minste ein typisk britisk stil. Og så er Andie MacDowell her, det er dumt, ho er ein av 1990-talets verste.
(0 hittil)