IMDb: 7.5/10 (20,043 votes)

I «Charlie Wilson’s War» følger me kongressmannen Charles Wilson frå Texas frå den behagelege rollen som «ja-stemmar» i nasjonalpolitikken til engasjert kommunistforkjempar via indirekte krig ved å gi midlar til afghanske fredsforkjemparar som ligg i strid med Sovjetunioen.

Tom Hanks spelar Charlie i historien som er basert på ei bok som er basert på ei sann historie, Charlie er ein karismatisk og godt likt politikar, som igjen er glad i livet, alkohol og kvinner. Det ømme punktet for sistnemnte gjer at han blir overtala av høgreflankekvinna Joanna Herring til å aktivt auke støtten til covert-ops. som støttar afghanarane mot Sovjetunioen.

«Charlie Wilson’s War» er ein svært politisk film som sikkert er gjort langt lettare enn den faktiske historien, men framleis har nok budsjettsnakk, snakk om politiske og religiøse ringverknader og lobbysnakk til å skremme einkvar med sansen for ein enkel film om ein karismatisk person. Personleg er eg mest overraska over at det aldri blei kjedeleg trass i at det tok si tid før ein får grep på det som knyttar filmen i lag, her er mange viktige personar og fleire bi-historiar blanda inn, så det er nok å halde styr på. Utan å vite det på forhånd ante eg eit Aaron Sorkin preg over dette, mannen som laga «The West Wing», og ved å finne ut at Sorkin har vore med på manuset i ettertid nikka eg annerkjennande til det.

Gradvis bygg filmen seg opp til å bli meir enn ei historie om ein mann med makt som får for seg å gjere noko fordi han kan, når filmen igjen når tilbake til utgongspunktet, opningsscena der Charlie Wilson blir utdelt ein ærespris, er det mange tankar ein sit igjen med, då filmen dreia seg om ein ting, men samtidig får fram at det alltid vil vere andre sider ved politikken som umogleg kan nåast alle på ein gong.

«Charlie Wilson’s War» er ingen høgdpunkt på filmlista mi, men viser seg å vere ein sterk politisk film med ein bodskap (eller fleire), og den gir ein del å tenke på. Hanks, Philip Seymour Hoffman, Julia Roberts, det er ingenting å utsette på desse. Om eg skulle finne eit problem er det at filmen kunne ha vore meir fokusert og kanskje gjort det litt enklare for å nå ei større målgruppe med bodskapen sin. På ei anna side kunne filmen fort blitt ein heilt anna og ikkje nemneverdig i heile tatt om dette hadde skjedd.

Eg konkluderar med at dette var bra nok, berre ikkje heilt min kopp med te.

IMDb: 7.9/10 (9,995 votes)

Debutfilmen til ein heller kjent regissør, Mike Nichols, som også står bak den godt kjente «The Graduate» (med Dustin Hoffman, «Manndomsprøven» på norsk).

«Who’s Afraid of Virgina Woolf?» er ein adapsjon av Broadwayoppsettet frå 1963 med same namn. Sjølve manuset skal visstnok vere rimeleg likt skodespelet sitt. Visse endringar er sjølvsagt gjort, utan at eg skal gå meir innpå det.

Heile filmen består av ei rekke med fyllekranglingar, manipulering og liknande. Med Elizabeth Taylor og Richard Burton er det ganske festleg ei stund, for dei overbevisar skikkeleg i spelet sitt. Men etter ein time begynnar det å bli slitsomt, og då hjelp det ikkje at filmen er over to.

Etter kvart blir det faktisk så kjedeleg at eg var nær ved å gi opp, og i skrivande stund går dei siste minuttane på skjermen ved sidan av meg. Så mykje potensiale, men akk så keisamt det utviklar seg til å bli.

Før det heile floppar er den sjuke, mørke humoren så absolutt festleg, og filmen skil seg ut frå det mykje anna i sin utfordrande dialog.

IMDb: 7.3/10 (4,768 votes)

Fram og tilbake gjennom heile filmen. Filmen fekk meg ikkje til å tenke så mykje, så eg sit eigentleg ikkje igjen med nokon spesielle tankar om den. Føler ikkje at det er noko viktig som må seiast.