IMDb: 7.5/10 (226 votes)

Dette innlegget er òg publisert på FUS! Eit nytt norsk samarbeidsprosjekt med kulturelle innlegg.

Det finst dei som er opptekne av at ein film basert på ei sann hending er så korrekt som mogleg, og dei som ikkje bryr seg så mykje. Eg høyrer til den siste gruppa.

For meg har det meste av snakket om Nokas gÃ¥tt meg hus forbi, eg har verken engasjert meg i saka i avisene eller brydd meg særleg mykje om prosessen rundt filmen. Eg er av den oppfatninga at ein film skal kunne bli forstÃ¥tt av alle. Det inneber ikkje nødvendigvis at filmen skal oppramse all informasjon frÃ¥ det verkelege Nokas-ranet, men den skal tilpasse seg filmformatet. For meg betyr ei filmatisering av noko at filmen skal kunne ta seg friheiter som gjer filmen betre — som film. Likevel om det endrar hendinga filmen er basert pÃ¥. Det sagt, ein god film kan òg vere ei tilnærma korrekt framstilling av røynda.

Det eg hadde høyrt om Nokas, var at den hadde fått kritikk frå enkelte hald fordi den overdreiv bruken av action. Forventingane mine steig nokre hakk grunna dette, og eg såg for meg Nokas som meir enn ei traus gjenforteljing.

For å komme til poenget, så er Nokas ein spennande film. Det er høgt tempo, den heng seg ikkje opp i detaljar, det er skyting og dramatikk. Om alt er sant betyr ingen ting, for dette er område filmen lykkast på.

Går ein nøyare innpå ser ein fort at filmen manglar dei gode karakterane. Den har heller ekte menneske, og for å unngå mistforståing, ikkje dårlege prestasjonar av dei mange ukjente ansikta. Filmen støttar seg på hendinga. Bruken av tekstplakatar i byrjinga og på slutten for å pakke inn hendinga er om enn litt for enkelt utført etter min smak, effektiv nok til sitt formål.

Det Nokas først og fremst er, er ein spenningsfilm og ei forenkling av ei skildring av ranet. Av det eg forventar av ein fullverdig spelefilm manglar noko for å gjere dette til ei fullkommen filmoppleving. Men eg har lite å utsetje på det som er gjort.

IMDb: 6.0/10 (736 votes)

Norsk skrekkfilm, eit kapittel for seg sjølv. Det same må bli sagt om Kristoffer Joner. Og nok ein gong, seks år etter Villmark, er desse to gjenforent i tilsynet av Pål Øie.

Ei dyster lita bygd med ei tragisk historie, eit gammalt hus på ein bakketopp og ein mann som kjem heim igjen for å gravleggje si avdøde mor. På sitt beste har Skjult litt av den trolske stemninga frå Twin Peaks og den pressande atmosfæren frå The Shining. Mørke granskogar, fossefall, personar med uvisse motivasjonar og eit mørkt hotell er med på å framheve dette rundt mannen.

Mannen (Joner) er som dei fleste andre rollefigurane i filmen, ein person som er vrien å få heilt tak på. Han har ei fortid som blir halde delvis tilbake, og trass i at bygda er ei lita ei, er historia og sambandet hans med dei andre på staden, vag på sitt beste. Alt dette er gode ting, ein god skrekkfilm er ofte ein som skjuler informasjon i staden for å blottlegge.

Lenge er Skjult med på å gi gåsehud, med pirrande sekvensar som involverer den tradisjonell knirkinga og dei lange skuggane. Få av rollefigurane er irriterande idiotar som er skapt for å tulle ting til, og fleire av dei gir minimale innsyn i historiene sine. Men igjen kan tilbakehaldinga av detaljar vere ein fordel, både for å avgrense avstikkarane og potensielt utvide universet til filmen med uvissa.

Eg har vore raus med godorda. Dessutan har eg gitt filmen ein høg karakter. Det betyr ikkje at Skjult er fri frå feil. Kanskje har eg vore for raus, for bak det som til sjuande og sist berre er eit tal, er ein film som trass i rik stemning dør litt ut når innspurten nærmar seg. Dette har ikkje med at filmen manglar fart og spenning, noko du ikkje bør vente deg mykje av, men andre ting. Ting eg sjølvsagt ikkje har tenkt å nemne.

Sluttresultatet blir likevel ein av dei betre norske skrekkfilmane til dags dato. Ein som har gått inn for å dyrke gåsehud og spare inn på blodbudsjettet. Rollefigurane og prestasjonane bak desse er kanskje ikkje det mest sentrale ved filmen, men dei er då heller ikkje svake.

IMDb: 4.2/10 (106 votes)

Hotel St. Pauli er ein av dei mest hata norske filmane nokon sinne. Det er òg ein av dei norske filmane som er vanskelegast å få tak i, i lag med den andre kalkunen Dis. Ja, det er i grunn dei fleste andre norske filmar som er laga. At Norsk filminstitutt er nær udugelege når det gjeld å få ut den norske filmarven til folket, er diverre ei mild underdriving. Kvaliteten på filmar som har kome ut, mellom anna gjennom samlinga Norske klassikere, er svært variert.

Det er mykje negativt å sei om Hotel St. Pauli, noko eit handlingsreferat ikkje kan fange. For i denne filmen skjer det så vanvittig lite i løpet av dei 105 minuttane den varer, at ei oppsummering heller latterleggjer filmen enn å kritisere den.

Filmane til Svend Wam og Petter Vennerød er godt kjent for ufrivillig humor, og heldigvis er ikkje Hotel St. Pauli eit unntak. Herleg dårleg skodespel og det drygaste av kinky sex du får på norsk film er stikkorda. Ja, òg så kjem hasjrøyking og kastrering like i ryggen.

Det einaste som er bra i Hotel St. Pauli, og då utelukkar eg den ufrivillige humoren, er musikken i brorparten av filmen og stemninga bruken av god musikk oppnår i ei skogsscene. Det er forresten i nemnde scene at Morgan (eine hovudrolla) spring rundt og ropar at han vil pule Gerda, før Gerda kappar av kuken hans og stikk til St. Pauli og blir sprøytenarkoman. Det er iallfall teorien min, for i forhold til tid heng dette tynt saman. Men i forhold til tidsbruk er filmen generøs. Litt som i 2001: A Space Odyssey er det mange og lange scener utan dialog her, hadde berre gleda av å sjå desse vore like stor.

Konklusjonen er at Hotel St. Pauli var betre enn forventa, men framleis er ein av dei verste norske filmane eg har sett. Den er så gjennomført elendig at det nesten har si sjarm. Få replikkar gjer at den legg opp til å kunne prate undervegs, og å kunne kommentere dårlege ting kan jo i og for seg vere artig nok. Men viss du ikkje har ei sann glede for dårleg film, har behov for å sjå Hotel St. Pauli i nokon samanheng, eller vil oppleve golden showers og ein bonde frå Nedre Eiker som onanerer på togstasjonen i Oslo, då kan du styre unna.

IMDb: 7.7/10 (12 votes)

Hartvig Riibe har invitert Joakim Bris på besøk for å overraske si kjære Ester. Mora til Hartvig, Margrethe, verkar ikkje vidare begeistra for Ester, og set ikkje større pris på vennene til Hartvig, som òg involverer slabbedasken Preben. Dette blir forsterka når Joakim dukkar opp. Søstra til Hartvig, Wenche, har ei fortid med Joakim frå ein ferie i Paris. Og skulle ikkje dette vere forvirrande nok, vil iallfall rollefigurane skape liv og røre.

Livet «pÃ¥ solsiden» er ikkje rein idyll, men nære, det er meir eit «lystspill» enn eit drama nÃ¥r det kjem til forviklingane. Skodespelet er teatralsk, ingen overrasking dÃ¥ filmen er basert pÃ¥ eit teaterstykke. Dette blir eit verkemiddel som tek brodden av dei dramatiske sekvensane, og fÃ¥r fram komedien. Likevel blir dette ein fin film om kjærleik, og det fungerer godt med komedie dÃ¥ den stort sett er drive av dialog.

Det tek aldri av, men blir aldri keisamt. Edith og Otto Carlmar har laga nok ein solid film med På Solsiden, men eg ventar framleis på å sjå filmen som vil vippe meg av stolen, då seks av seks av ti titlar i filmografien til Edith Carlmar som regissør gjenstår.

IMDb: 5.6/10 (120 votes)

Import-eksport var ein skuffelse, og viss det er alt du treng vite om filmen, så er jo det heilt greitt. Viss du vil vite litt ekstra, så les eit par avsnitt til.

To scener gjorde meg begeistra når eg såg filmen, som omhandlar eit problematisk forhold mellom ei pakistansk kvinne og ein norsk mann. Det er bestemt at kvinna skal gifte seg med ein fyr frå Pakistan, og den norske mannen set i gong med ein plan om å overbevise foreldra til kvinna at ho bør gifte seg med han, utan å vanære dei ved å avsløre forholdet.

Det eg skreiv tidlegare, i innlegget om Line og norsk skodespel, at det ikkje alltid har så mykje å sei, gjeld ikkje her. Import-eksport har direkte platt skodespel, og tek stor skade av det. Faktisk er filmen rett ut flau å sjå på til tider, og det er i grunn dumt, for sjølv om handlinga ikkje er direkte original, kunne det i beste fall blitt ein fin og romantisk komedie.

IMDb: 6.3/10 (149 votes)

Vegas er noko så friskt som ein ungdomsfilm sett til Bergen, ikkje Oslo. Det er eit stort pluss. Det finst altfor mange filmar som er sett til Oslo, og sjølv om fleire av dei er gode, så er det fint med forandring.

Dette handlar i all hovudsak om tre ungdommar som ikkje har det så greitt, og som hamnar i lag på ein barneheim der dei ventar på fosterfamilie og sånne greier. Med andre ord er det litt alvor inne i bilde, men Vegas, ein film der tittelen er sånn passe bak mål, er kul på grunn av andre ting. Ein av dei er Helge Jordal, som etter ein lengre pause har gjort eit comeback i denne filmen. Om han har andre filmar i vente har eg ingen peiling på, og eg var i grunn ikkje klar over at det var 10 år sidan sist han var med i ein film, då eg aldri har følgd så godt med på norsk film. Men her er altså Jordal, og han gjer ein framifrå prestasjon i ein lite krevjande rolle. Kudos til Helge!

Så kva med dei andre tinga, som gjer Vegas kul. Jo, det er ein ungdomsfilm som unngår å bli tåpeleg, trass i nokre klisjear her og der. No vil vel enkelte kalle dei for tåpelege, men i mine augo skal det gå eit stykkje før det ikkje er snakk om sjarm. Vegas har sjarm, og den har humor. Ungdommen finn på sprø ting, og eg blir gledeleg overraska over kor godt filmen bygg opp om enkelte scener, før den slår meg i magen med ein vanvittig twist. Folk som har sett den vil moglegvis nikke når eg nemner fotograferinga på danskebåten, eller fødselsdagen i fosterfamilien til Marianne.

Sjølv om Vegas har sine flotte sider, står den seg ikkje spesielt ut når det kjem til handlinga. Filmen har lite å sei, og der den prøver å vere alvorleg, blir den framleis litt for idyllisk, og tek for lett på andre sider som burde ha blitt problematisert. Dette trekk filmen ned til eit greit nivå, betre blir den ikkje.

IMDb: 6.2/10 (37 votes)

Jacob (Maurstad) kjem heim etter mange år i utlandet som sjømann. Ein lege har anbefalt han å reise heim igjen, og snakke ut med faren om eit anstrengt forhold desse i mellom, som kan ha ført til at Jacob reiste til utlandet i første omgang.

Heime i Noreg prioriterer han tida annleis, han skaffar seg heller ein hybel, seier ikkje frå at han er komme heim. Og møter også ei ung, pen jente som heiter Line, før familie legg merke til at han er i Oslo. Me følgjer Jacob, ein person som har personlege problem, og Line, over ein sommar.

Filmen har god musikk, og er veldig god på å skape stemning. Dette og handlinga kombinert gjorde at eg følte det var eldre, fransk film eg såg. Litt som i det eg har sett av tidleg Godard, er det ein person utan særleg mål og meining som driftar rundt, møter på andre unge menneske, innleiar eit forhold, og elles vankar litt rundt, som om han ikkje høyrer heime nokon spesiell stad.

Skodespelet er kanskje ikkje heilt topp, men for Ã¥ kunne ha glede av mange, norske filmar, bør ein kunne sjÃ¥ forbi litt pÃ¥ dette omrÃ¥de. Det er ein anna stil, ei anna tid, og difor kan det vere annleis enn me forventar i dag. Det er nokre dialogar i filmen som er meir av typen «eg har sagt mitt, no sluttar eg Ã¥ snakke fordi du skal avbryte meg», enn ein skikkeleg samtale. Men pÃ¥ andre omrÃ¥de gÃ¥r bÃ¥de Toralv Maurstad og Margarete Robsahm godt inn i rollane sine, og Henki Kolstad er truverdig som ein sleip og innpÃ¥sliten hybelvert.

Line er ein god, eldre norsk film, om ein er interessert i norsk film, og filmar som handlar meir om personar enn kva som skjer rundt dei.

IMDb: 6.6/10 (182 votes)

Då Espen Skjønberg spela i lag med Bjørn Sundquist i En håndfull tid, kunne eg ha vore begeistra. Møte desse to i mellom, i Secondløitnanten, er nettopp det eg den gongen kunne ha tenkt meg.

Hans Petter Moland har samla fleire solide skodespelarar til denne norske krigsfilmen. Me flyttar oss til tilbake i tid, til tyskarane sin invasjon av Noreg, og følgjer ein eldre sjømann som vervar seg til dei norske forsvarsstyrkane. Espedal (Skjønberg) blir sett ned på grunna alder og bruken av ei datert rang, men beviser seg sjølv som ein ekte fridomskjempar.

Espedal er ein person som er lett å like i ei hovudrolle. Han er ein helt, men har sine feil, utan at han må oppføre seg som ein idiot for å vise ei slik side. Filmen består i all heilskap av veldig få episodar ein stille spørsmål til, og får fram både realitetane i ei enkelt motstandsgruppe og situasjonen i landet. At me veit utfallet betyr ikkje noko i negativ forstand, men gjer heller at historia kan forteljast på ein lysare måte, då mørke uansett lurer i bakgrunnen. Nettopp dette gjer Secondløitnanten til ei tidvis lystig, ikkje useriøs, forteljing.

IMDb: 7.4/10 (86 votes)

Gjennom den siste perioden har det gått i norsk film, og eg har no komme til Engelen. Dette er den første spelefilmen til Margreth Olin, og var eigentleg meint å vere ein dokumentarfilm. Meir om årsakene til dette finn sjølv.

At Engelen er ein god film, er det viktigaste å få fram først. Når eg såg filmen, var eg derimot ukonsentrert og hadde berbare maskina på fanget, i håp om å kunne minske sjansane for å smelle tilfeldige kjennskap på tjukken. Eg fekk difor ikkje levd meg så godt inn i karakterane som eg nok burde, men synst likevel dette var ein god film. Direkte sterk blei aldri.

Forventingane til filmen var ein dyster, kald sak. Men sjølv om dette er ei tragisk historie, blir den fortalt på ein vakker måte, med omtanke for karakterane, og fokus på urettferdigheit framfor giving av skuld.

Så sjølv om eg ikkje var hundre prosent konsentrert, var Engelen verdt å få med seg.

IMDb: 5.3/10 (164 votes)

Forventingane til Snarveien var låge. Plakaten er billeg og kritikkane er varierande. Men krava mine til skrekkfilm er ikkje så høge, og eg sat meg ned i god tru på at filmen kunne underhalde.

Dette er den type skrekkfilm der oppbygginga ofte blir noko kjapt og enkelt, og fleire filmar knapt klarar å skape sympati for karakterane. Dette var det største problemet til Rovdyr, men Snarveien unngår det fint. Oppbygginga her er ein av dei betre eg har sett på ei stund innanfor sjangeren. Det er sitrande spenning tilstades, og filmen undervurderer heller ikkje publikum med overtydelege hint undervegs. Det ligg i korta korleis dette går, og kva rollar folk har, så Snarveien kjem ikkje med nokon store overraskingar, men det var heller ikkje forventa.

Det er nÃ¥r filmen nærmar seg klimaks at det byrjar Ã¥ rakne. Heile greia rundt direktesending av «din siste time» pÃ¥ nett, som plakaten reklamerer med, blir for teit. Hadde det vore snakk om ein god, gammaldags, familie av psykopatar, hadde det blitt sÃ¥ mykje betre. Trass i at dette ikkje ville ha vore noko originalt trekk. Dessutan er det ikkje spesielt spennande lengre, etter at korta blir lagt pÃ¥ bordet. Folk tek for mange snodige avgjersler til at eg kan la det gÃ¥, og har ein først starte Ã¥ irritere seg, sÃ¥ fungerer slettes ikkje ein skrekkfilm.

Synd, men sånn er det. Ei oppbygging av denne typen kunne det godt ha vore meir av, men avsluttingar som her vil eg helst sjå mindre av.