IMDb: 8.6/10 (39,896 votes)

Den nyaste frå Pixar var ein fin film, som ikkje innfridde heilt. Deler av ei god kinooppleving forsvann i eit hav av småsurr frå neste generasjon med djevelungdommar. Det som kan skuldast på filmen var den meiningslause 3D-en som heller resulterte i eit plastikkmonster i trynet og smalare widescreen, meir enn glede. Mitt første møte med 3D-kino skuffa litt. Men den vaksne tonen og at filmen til tider var hysterisk skygga over eit par for mange sløve bitar. Ein trist og urettferdig start danna eit godt grunnlag. Vippekarakter til denne strebaren etter perfeksjon, men Pixar har litt igjen.

IMDb: 8.1/10 (135,452 votes)

Før: Ein desemberdag for tre år sidan var dette ein passe god animert film, ikkje alfa omega. Eg kjente igjen musikktypen (litt «James Bond»?) og forskjellige element frå superheltehistoriar, ei viss old school feeling og glimrande animasjon. Parodieringa på superheltfilm var noko eg meinte i ettertid var svært viktig i filmen, og det mest morosame. I lyset av «Shrek 2» synst eg derimot den låg eit hakk under på det humoristiske. Ca. dette var å lese i Filmdagbokinnlegget frå den gong.

No: Å kalle det ein parodi er feil ordbruk, «The Incredibles» er ein hyllest til superheltfilm og brukar flittig mange kjente trekk. Ved å bruke animasjon kan det heile gjerast ganske vilt i forhold til vanleg film med spesialeffektar utan at ein reagerar på det, endå nærmare teiknefilmsjangeren. Alle referansane til superhelt- og agentfilmar er til å sette pris på. Handlingsforløpet er forutsigbart så det held, men filmen er flott utført og køyrer løpet godt. Disney/Pixar har laga ein film for (store deler av) familien, så nokre moralske preikenar må ein tåle ved sidan av lykkeleg slutt og samla familie. Dette er på si side det som trekk filmen ned eit hakk for min del sjølv om eg forventa det. Viktig å nemne er at spenninga ikkje går på bekostning av dette, The Incredibles har noko flotte høgdepunkt som aktiverar smilebandet, litt mør er den i botnen med dei godt skjulte drapa sine og fiendtleg destruktivitet.

IMDb: 8.1/10 (2,838 votes)

«Lifted», «Lifted», «Lifted». Ein av dei beste i samlinga. Me følger eit lite romvesen som tek praktisk eksamen i bortføring av menneske, noko som ikkje går spesielt bra. Nydeleg på alle måtar.

IMDb: 6.9/10 (1,131 votes)

«Mater and the Ghostlight» skremmer ikkje meg, og importerar ikkje spesielt heller. Mater er tauebilen frå «Cars» og han har veldig aktiv fantasi. Stemmene er av skodespelarane frå «Cars», animasjonen er på same nivå.

IMDb: 8.0/10 (2,479 votes)

«One Man Band» tek oss med til ein duell mellom to eitmannsband om mynten til ei lita jente. Dette resulterar i eit musikalsk meisterverk av ein animasjonskortfilm.

IMDb: 7.8/10 (2,105 votes)

«Jack-Jack Attack» er den andre kortfilmen med karakterar frå langfilm, nemeleg babyen frå The Incredibles (som eg har liggande for gjensyn), ein vill baby som er umogleg å vere barnepassar for, som filmen handlar om. Tøff!

IMDb: 7.1/10 (2,740 votes)

«Boundin’» er ei lyrisk forteljing om ein steppeglad sau som blir barbert og mistar sjølvtillita, bortkasta å nemne at animasjonen er absolutt nydeleg. Musikken og rima slår aldri heilt an, men resten er fint.

IMDb: 7.2/10 (2,229 votes)

«Mike’s New Car» tek dei to hovudpersonane frå «Monsters, Inc.», og gir ingen gladkjensle av å få med seg noko nytt frå Pixar. Kortfilmen spelar på enkel moro og går greitt ned.

IMDb: 8.2/10 (5,580 votes)

«For the Birds» går endå meir i retning av dei nyare og på alle måtar meir komplette kortfilmane. Småfuglar på ein telefonwire får besøk av ein større, dum fugl. Nydelege figurar og utruleg morosam.

IMDb: 7.8/10 (3,703 votes)

«Geri’s Game» handlar om ein gammal mann som spelar sjakk mot seg sjølv. Opnar langsomt før den blir skikkeleg artig, ein av godfilmane dette. Åra etter forrige kortfilm er merkbare i betre animasjonskvalitet.