Pierre Boulle, mannen bak romanen som la grunnlaget for filmen «The Bridge over the River Kwai », har og skrive romanen som seinare har blitt både spel, tv-serie, grafisk roman og ikkje minst filmserien om «Planet of the Apes». Dei siste dagane har eg tatt meg tid til å sjå først og fremst dei fem første filmane frå 1968, 1970, 1971, 1972 og 1973. I tillegg har eg sett opp igjen den moderne versjonen frå 2001, som verka å ha tolka boka på ein anna måte.

Dei gamle filmane har ei god blanding av psykologi og eventyr, og stiller mange aktuelle samfunnsspørsmål frå perioden romanen blei skriven, og som fortsatt er aktuelle i dag. Ting som eg kjenner igjen, men mi endå magre utdanning, er blant anna rasisme, undertrykking, krig som våpen for fred og redsel for det framande. Dei kan fungere godt som underhalding likevel om ein ikkje tenker på dette, men har også ei djupare meining. Om Tim Burton sin moderne versjon frå 2001 er like eins, så er det iallfall mykje vanskelegare å legge merke til dette der. Eg klarte ikkje å sjå den anna enn som rein underhalding, og tykkte den var veldig knapp på å få fram noko djupare historie.

Sidan «Planet of the Apes» (2001) var den første filmen eg såg, kan eg kort oppsummere den først. Filmen tek ei anna retning frå første minutt enn det romanen til Pierre Boulle handlar om. I ein romstasjon nær eit elektromagnetisk felt blir apekattar opplært til å flyge romskip, ein av apekattane forsvinn under ein prøvetur inn i feltet og protagonisten, Leo (Mark Walhberg), reiser etter for å finne apekatten. Han blir slynga inn i framtida og landar på ein planet der apekattane viser seg å vere overlegne menneska.

Historien bak «Planet of the Apes» (1968) er ganske så annleis. Eg reknar med dei fleste er kjente med iallfall den første filmen i serien, og kjem difor med nokre spoilers. Mannskapet på eit romskip, inkludert Charles Heston som Taylor, tek rundturen i verdsrommet og landar på jorda igjen cirka 2000 år etter. Det viser seg at apekattar er den herskande rasen, og menneska er redusert til tause, ville «dyr». Bak dette ligg ei betre detaljert historie, som dei 3 siste filmane i serien grunngir betre. Satt på spissen kan ein forklare «Planet of the Apes» (2001) med at filmen har brukt det som passar seg best frå alle dei fem gamle filmane, bygd det opp rundt ei historie som har visse likheiter med 1968-versjonen, og elles justert resten alt etter som det passar seg.

Eg skulle gjerne ha skrive meir rundt romanen og tv-seriane, men førstnemnte har eg ikkje lese, og tv-seriane har eg tilgode å få tak i. Så snart dei er sette, så vil denne posten bli oppdatert. Inntil då er anbefalinga mi iallfall å sjå dei to første filmane, og etter det vurdere vidare om interessa er stor nok til å sjå dei tre neste. Av dei gamle.

Liste over filmane:
Planet of the Apes (2001)
Planet of the Apes (1968)
Beneath the Planet of the Apes (1970)
Escape from the Planet of the Apes (1971)
Conquest of the Planet of the Apes (1972)
Battle for the Planet of the Apes (1973)

Hjelp:
Planet of the Apes: The Forbidden Zone
Planet of the Apes - Wikipedia

User Rating: 4.8/10 (2,905 votes)

Den siste filmen i serien er og den svakaste. Filmen sluttar stort sett der han startar, noko som gjer den nesten meiningslaus. Det har gått 10 år sidan revolusjonen, menneske og apekattar lever i fred, men er ikkje fullstendig likeverdige. Apekattane går med ein skepsis til at menneska ikkje har anna for seg enn vald og krig i sin natur.

I sin søken etter å vite meir om foreldra sine, reiser Cæsar til The Forbidden City, som naturleg nok ligg i The Forbidden Zone. Eg hugsa avstanden gjennom ørkenen å vere lengre i Planet of the Apes (1968), men den har vel rett nok vakse ein del på 600 år. I The Forbidden City møter dei på overlevande menneske, som ikkje visste at det var fleire overlevande enn dei igjen, visa versa. Og det er ikkje eit vennleg møte.

Filmen gav meg ingenting nytt, og kunne like godt vore unngått. Med dette meinar eg i forhold til interssant informasjon og historie i forbindelse med Planet of the Apes sagaen. Det blir sagt at denne filmen eigentleg gir eit betre bilde av kva den eine TV-serien står for enn å vere ein verdig fortsetting på filmserien.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.6/10 (2,827 votes)

I ein av dei tidlegare filmane var det snakk om ei historie frå den gongen alle kattar og hundar på jorda var smitta og døydde av eit dødeleg virus. I savnet etter tapet av kjæledyra blei det etter kvart vanleg å ta til seg apekattar som kjæledyr, som gradvis viste seg å vere intelligente nok til å brukast til fleire ting. Levevillkåra til apekattane blei etter kvart lik slavar sitt liv, og det var ikkje lagt skjul på mishandling dersom dei ikkje lystra ordre. Men ein dag var det nok, ei ape stod fram og nekta å følge ordren, og revolusjonen var eit faktum.

Dette er grunnlaget for den 4. filmen i serien, og me følger Cæsar, barnet til Cornelius og Dr. Zira som kom til ei menneskedominert jord i 1973. Året no er 1991, og Cæsar har vokse opp i skjul under beskyttelse av sirkuseigaren Ricardo Montalban sidan forrige film. Ingen har fatta mistanke om forvekslinga som skjedde i forrige film, før Cæsar opnar munnen offentleg.

Filmen vart eit steg i rett retning igjen etter Escape from the Planet of the Apes (1971). Det kjennes meir sci-fi ut, ettersom me har forflytta oss til eit 1991 sett frå 1972. Handlinga går for seg i ein moderne, pen og ryddig by, som diverre føles litt vel lite og studioaktig. Revolusjon er ofte forbunde med konfliktar, våpen og vald. Noko denne filmen har nok av, balansen blant opptøyer og prat er skeiv, men i motsatt retning enn forrige film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.9/10 (3,614 votes)

Me flyttar oss tilbake til jorda, året er 1973. To år etter Taylor sitt romskip blei sendt ut på den lange ferda. Eit romskip blir oppdaga ved kysten av California, og ut stig tre intelligente sjimpansar. Folk tek desse skapningane til seg, og dei blir umiddelbart nye mediefavorittar. Men alt er ikkje berre fryd og gammen, for det som har skjedd dei i underkant av 2000 åra i mellom 1973 og 3955 kan verke som ein trussel på menneska.

Settingen er ein av dei største forandringane i denne filmen i forhold til sine forgjengarar. I staden for ei meir primitiv og eksotisk framtid med ruinar og apelandsbyar får me det typiske USA på starten av 1970-talet. Dette er ikkje noko nytt og spennande, og gjer sitt til at resten må sette større inntrykk. Historien minnar meg veldig om den frå Planet of the Apes (1968). Forskjellen er at her kjem apekattane til ei menneskeverd, og at menneska ikkje umiddelbart går til angrep på apekattane.

Det blei litt for mykje politikk og meir ein slags rømningsthriller enn eg hadde satt pris på. Eg vart litt utålmodig etter kvart, men hadde likevel ingen problem med å sjå ferdig filmen. Så det var ikkje dårleg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.9/10 (4,431 votes)

Med unntak av eit par detaljar er eg godt fornøgd med denne filmen. Filmen fortset der Planet of the Apes (1968), og introduserar veldig kjapt ein ny karakter, Brent, som sammen med Nova prøver å finne Taylor. Brent kom til planeten på same måte som Taylor, for å finne ut kva som skjedde med det romskipet, og krasjlanda så hardt at den andre astronauten døydde.

Fokuset til denne filmen ligg meir på bruk av våpen for bevaring eller til å oppnå fred, og kor dumt dette er. Filmen er sånn sett endå veldig aktuell. Elles bygg den og på ein del av dei same tinga som forrige film. Den er ikkje så nyskapande som forrige, og er tvilsomt ein film som gir nokon særleg god oppleving viss ein ikkje har sett den forrige. Har ein derimot det, så er dette absolutt god tidtrøyte, i ordets positive forstand. Og eg kan elles røpe så mykje som at slutten var godt overraskande.

Planet of the Apes har hittil appellerert ein del til meg, og eg satt oppslukt store deler av filmen i spenning av korleis det heile skulle utvikle seg vidare. Halve filmen gjekk unna som dugg for solen, og resten som .. hmm .. dugg for solen den og.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (25,521 votes)

For ein opptur etter å ha sett Planet of the Apes (2001). Denne filmen er ribba for dei banale vitsane og humoristiske karakterane som var med i 2001-versjonen for å gjere filmen meir publikumsvennleg. Filmen hoppar ikkje for fort framover, men tek seg tid til å underbygge framgangen. Av og til brukar den så mykje tid at eg nesten blir utålmodig, men berre nesten. Som når Taylor har mista stemma og ikkje kan vise apekattane at han faktisk kan snakke, og tenke. Det tok si tid, men var ein fornøyelse.

Historien bak filmen er ganske enkel. Eit romskip med nokre folk blir sendt i veg ut i verdsrommet. Etter månader i søvn, og fleire tusen år fram i tid styrtar romskipet på ein planet. Hovudpersonen Col. George Taylor (Charles Heston) og dei to andre overlevande frå romskipet kjem seg ut av det før det synk, dei går ei stund i ein ørken før dei oppdagar mennesker og blir fanga av apekattar. Under kampen for å unngå å bli fanga blir Taylor skoten og mistar stemma.

Filmen er i tillegg til å vere god underholding, meir samfunnskritisk enn sin remake. Gjennomsyra med skepsisme til, og det å nekte å godta noko totalt framand, blir det indirekte kritikk til både rasisme og krigsføring. Meir om dette kan forsåvidt lesast her. No gjenstår det å sjå kva dei neste filmane i serien vil bringe.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.6/10 (35,325 votes)

For dei som ikkje har fått med seg historien tidlegare, så er det som skjer følgande: Leo Davidson er på eit romskip som forskar på elektromagnetiske stormar. For å utforske dei brukar dei spesialtrena apekattar for å finne ut om det er trygt å fly inn i stormane. Slik forsvinn ein apekatt, og Leo reiser utmiddelbart etter for å finne den, utan tillatelse frå sin overordna på romskipet. Han går også tapt i stormen, og blir sendt fram i tid der han hamnar på ein planet som apekattane er overordna menneske.

Ein av Tim Burton sine svakare regisserte filmar har likevel mange likheiter med fleire av dei andre filmane hans. Musikk av Danny Elfman, og opptreden i ein eller anna form, her som apekatt, av Helena Bonham Carter. Men dette har ingenting å sei når filmen er overfyllt av halvmorsomme one-liners, uskuldige kampscener (les: sverdkutt utan blod), og ein film som ser ut til å ta mykje for gitt. Filmen kunne gjerne vart 20 minuttar ekstra for å forklare bakgrunnen for alle vala som blir tatt. Nokon val derimot er det ikkje mogleg å forklare kvifor blir brukt. Forklaring: Ein ung gut får gjentakande beskjedar om at han ikkje får vere med å sloss, han trassar likevel beskjedane og følger med. Det er ikkje til å unngå at han kjem i trøbbel. Når eg skriv det her blir det ikkje ein spoiler eingong, for det luktar forutsigbart tvers igjennom når ein ser det uansett.

Grunnen til at eg ser filmen igjen, når den ikkje er så altfor god, er at eg sit med eit bilde av den som ikkje blir endra av det eg har nemnt over (og meir til). Planet of the Apes verkar som ei spennande moglegheit, som diverre har blitt misbrukt her. Dessutan har eg planar om å sjå dei fem første filmane, ettersom eg berre har sett denne versjonen og den originale Planet of the Apes (1968) før, s eg tenkte å starte med ein dårleg først.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10