Lat oss ta rollebestninga først, den seier mykje: Her har me Julia Roberts og Hugh Grant, sjangeren er romantisk komedie og me befinn oss endå på 90-talet. Allereie her vil mange stoppe opp, rygge litt tilbake, før dei snur seg og spring vekk — eg var lenge blant desse, men for nokre dagar sidan fekk eg likevel lyst til å sjå filmen. Før mislikte eg både Roberts og Grant, over dei siste par åra har eg derimot sett begge gjort gode nok rollar, og såg ingen grunn til å styre unna «Notting Hill».

Handlinga er grei, Grant spelar bokbutikkeigar og Roberst skodespelarinna som kjem innom for å handle, dei er bunde til å ha vidare interaksjon — noko me som publikum sjølvsagt veit. Det viktige blir difor måten heile greia er lagt opp på og korleis Grant, Roberts og ikkje minst kombinasjonen av desse to fungerar. Og det er vel ingen grunn til å komme med noko negativt her, for sjølv om det meste luktar klisjé er det gjort med varme og resultatet blir ein koseleg film som får meg til å smile — om ikkje så mykje som Julia Roberts har ein tendens til.