IMDb: 4.9/10 (5,521 votes)

Etter Ã¥ ha trÃ¥la gjennom forslaga Itunes gir meg nÃ¥r eg besøker sidene til filmar eg likar i Itunes Store, sler det meg at grensa mellom kva filmar eg likar og kva som er søppel er tynn. Det er dÃ¥ først og fremst snakk om komediesjangeren og den amerikanske butikken — som tilbyr utleige og kjøp av filmar.

Etter å ha tråla gjennom butikken eit par gonger til, vippar eg over mot at Itunes gir blaffen i kva samanheng det er mellom filmar, så lenge dei ligg i kategorien komedie. Eller at dei er sortert etter utforminga av plakaten.

Vanlegvis er det lett å styre unna det verste, etter å ha sett min del film veit eg kva eg skal sjå etter for å få noko betre, og silingsprosessen startar gjerne ved synet av plakaten eller eit par sekundar inn i ein filmtrailer. No skal det òg seiast at eg gir mange filmane ein rettferdig sjanse, som har ført til eit par bortkasta timar i løpet av dei seinare åra.

Poenget mitt er, for i dette innlegget er poenget viktigare enn filmen eg skal komme til, at i blant så vil forsvarsverket rakne. Under desperat lyst på å sjå ein komedie i går kveld, utan å ha nokon liggande, og utan å ha lyst til å bruke så altfor lang tid på og finne noko, blei eg villeia av ein tittel som Itunes anbefalte meg. Ein tittel som Itunes har anbefalt meg sidan første dag eg tok butikken i bruk, og som eg lett har styrt unna tidlegare, men som i går tok meg med grepet til ei tradisjonell marknadsføring; den gjentakande påminninga av eit produkt. Eit produkt eg eigentleg ikkje har bruk for, men når eg stod der denne dagen og skulle velje, så tok eg det som verka kjent. Fordi det var så lett.

«Miss March» er filmen eg skal fram til. Og viss du ikkje trur pÃ¥ noko av det eg har skrive over, sÃ¥ har eg òg tenkt ut ei anna Ã¥rsak for deg til at eg sÃ¥g filmen, assosiasjonar til Playboy, ordet Unrated bak tittelen og ei halvnaken kvinne. Dette er det einaste filmen kan skilte med som korrekt av kva den pÃ¥stÃ¥r Ã¥ vere, for den oppfyller fÃ¥ av krava til Ã¥ bli ein kjekk film, men er heller som altfor mange middelmÃ¥tige komediar; to morosame scener og resten eit godt alternativ til Pzizz — programmet for PC/Mac/Iphone som skal hjelpe deg til Ã¥ sove. Eg kan ikkje pÃ¥stÃ¥ Ã¥ ha prøvd Pzizz og vite at det verkar, sÃ¥ eg ser ikkje pÃ¥ metaforen som snikreklame.

Eit søk etter «Miss March» pÃ¥ Rotten Tomatoes avslører ei rating pÃ¥ grusame 4%, og brukarane pÃ¥ IMDb har stemt den fram til heldige 4.9/10 — ein lur karakter som kan vippe i begge retningar, dÃ¥ 5000 stemmer som filmen har per i dag kan bety ei titals ulike meiningar av kva ein karakter stÃ¥r for. Personleg hamna eg godt under dette, «Miss March» er dÃ¥rleg pÃ¥ sÃ¥ mange felt at eg fort kunne ha gitt den 3/10. Det som fekk meg til Ã¥ revurdere var i hovudsak dei morosame scenene, som viss eg tenkjer meg om ein gong til, var meir enn to. Det var nokre stader eg blei sittande og le lenge etter scena var ferdig, det mÃ¥ bli nemnt.

NÃ¥r filmen nærma seg slutten og eg var sovna, sÃ¥ vil eg best skildre den som ei brødskive loff med syltetøy nok til ein einaste bit — nÃ¥r du nærmar deg ferdig med brødskiva (du brukar lang tid!) er sukkernivÃ¥et i kroppen din sÃ¥ lÃ¥gt igjen at du kjenner deg meir sliten enn nÃ¥r du starta.

IMDb: 8.0/10 (3,008 votes)

Polen, 1984. Det er lov å stille seg litt skeptisk, nordmenn flest verka å ha ei innebygd tvil til landet, som berre blir forsterka dess lengre tilbake i tid ein dreg. «Seksmisja» er ein polsk science-fictionkomedie som i løpet av åra skal ha bygd seg opp ein dedisert kultfilmbase, noko som det kan vere vanskeleg å fatte før ein ser filmen. For utanforståande er det som regel den internasjonale tittelen «Sexmission» som møter ein, fylgt opp av det enkle handlingsreferatet: to menn i ei feministisk, fri for menn, framtid.

Den herlege kinoplakatane var det som fanga merksemda mi, i lag med ein tittel som ikkje kan gjere anna enn å vekke nysgjerrigheita kring kor vidt dette er ein seriøs film eller erotica som har snike seg til kinoen. Etter ein kort tur innom ymse nettsider går heller tankane mot ein dystopisk komedie.

To menn, Max og Albert, meld seg frivillig til å bli frosne ned i eit Professor Wiktor Kuppelweiser-eksperiment. Planen er å bli tint opp tre år seinare, men sånn går det altså ikkje. Max og Albert vaknar opp til ei verd utan menn, ein sivilisasjon under bakken med kvinner og atter kvinner som einaste menneske.

Andre ingrediensar i «Seksmisja» er billege spesialeffektar og sprø, elektronisk filmmusikk. Ideane er mange og fantasien er rik, og kulissene imponerande nok å sjå på. Gjennom alt dette lyser det ein humor som fungerer tilfredsstillande både frivillig og ufrivillig, samt ei historie du vil følgje utviklinga til. To essensielle sider for å gjere ei tilsynelatande simpelt setting berekraftig.

Det beste med filmen er at du heller ikkje treng å gå hardt inn for å like den, frå første minutt anar du at dette går den rette vegen. Du treng verken alkohol eller feststemning i taket for å le av den. No skal eg heller ikkje skryte for mykje av ein film som på mange måtar er litt enkel. Overbevisande skodespel og teknisk overlegeheit er ikkje-eksisterande. Men under komedien ligg det ei politisk stemme frå filmskaparen Juliusz Machulski, ein mann som blei svært så populær i Polen på 1980-talet med politisk satire og komedie.

«Seksmisja» har sin definitive sjarm og må seiast å vere ei positiv overrasking frå ein periode og geografi eg har lite kjennskap til. Det skadar ikkje å like science-fiction og ha låge forventingar til realisme for å sjå «Seksmisja», reint bortsett frå det er filmen verken spesielt einsretta mot nerden eller mot menn, trass i flommen av kvinner over skjermen.

IMDb: 6.3/10 (2,719 votes)

«Dead Like Me» fekk to sesongar når serien gjekk på Showtime i 2003-2004, den andre blei brått avslutta då sjåartala svikta, så serien fekk aldri ei skikkeleg avslutning. Dette er noko filmen «Dead Like Me: Life After Death», som nyleg kom rett-på-video, har hatt som mål å endre på.

Å samle gjengen fem år etter har tydelegvis vore ei vrien oppgåve, Mandy Patinkin som Rube og Laura Harris som Daisy Adair uteblir, og det merkast. Karakteren Daisy har blitt beholdt, men for hardbarka fans av serien blir det aldri det same med Sarah Wynter i denne rolla.

Utan Ellen Muth som George Lass ville dette aldri fungert, for å komplettere seriens univers hjelp det på at rollar som mora, søstera, jobbkollegaer og reaperkollegaer forutan dei to nemnte over alle er på plass med dei same skodespelarane som før.

Introduksjonen av karakterane og den raude tråden til serien er enkelt og effektiv. Målgruppa er nok gamle fans, men dei viktigaste poenga er oppsummert innleiingsvis, så nye skal også kunne få glede av dette. Sant glede er å ta litt i, som film er dette svakt, historien som går over halvannan time føles som den er frå ein litt for lang episode, og det sagt av ein som likte serien og kunne ta den som ein episode framfor ein film.

Dei store høgdepunkta uteblir. Det blir ikkje lagt skjul på at det viktigaste her er å styre det mot ein slutt for George (og familien hennar), iallfall blir det lite anna som betyr noko særleg utover i filmen. Caset, eller hovudhistorien, handlar om kaoset i reapergjengen etter bytte til ny sjef, og dette har blitt gått innpå tidlegare i serien, så noko nytt skjer det ikkje.

Som film eller episode er dette på sitt beste rundt middels. Men det ligg ei tilfredsstilling i å endeleg få ein slutt, og når den i tillegg er litt fin, samt gir rom for fleire meiningar, er det eigentleg heilt greitt å ha sett «Dead Like Me: Life After Death». Dog som film utan samanheng med resten av serien har den lite å stå for.

I år har eg ingen planar om å få med meg kva alt det ny er, slik som føregåande år. Eg har gitt «True Blood», den nye serien til Alan Ball på HBO ein sjanse og det same med J.J. Abrams nye FOX-sendte «Fringe», men det ser ut til å bli alt inntil Whedon dukkar opp over nyttår med «Dollhouse». Tråden her er altså godt etablerte tv-produsentar, ev. creators.

Streiken i fjor vinter har vore, for å overdrive litt, katastrofal for pilotsesongen, trass i nye seriar er det langt i frå som vanleg denne hausten. Usikre seriar frå i fjor fekk større sjanse til å overleve byrjinga av nok ein sesong, «Terminator: The Sarah Connor Chronicles» er utvilsomt ein av dei seriane som streiken har vore ein positiv faktor for, ikkje fordi det er ein dårleg serie, men fordi det er ein av dei seriane som ikkje når ut til så mange som FOX vil.

I haust har eg tenkt å følge med på følgande seriar:

«Fringe». Anna Torv, Joshua Jackson og John Noble blir teamet som skal forske på uforklarlege fenomen, litt «X-Files», litt «Lost». Eg håpar denne serien vil kunne løyse trådar undervegs og bli ein håndterleg serie der enkeltepisodane vil vere fullkomne pluss at me følger ein større tråd som ikkje slit under tidspress frå sjåaren si side om å bli løyst, eg håpar kanskje først og fremst på at karakterane etterkvart vil komme under huda, og synst eigentleg første episode lover bra alt i alt.

«Terminator: The Sarah Connor Chronicles». Uansett kor gøy denne serien i blant kan vere er eg smått skeptisk til framtida, inntil vidare har eg ingenting i mot å følge Thomas Dekker, Lena Headey og Summer Glau i kampen mot den framtidige krigen. Ikkje alle episodane gir så mykje, men i det lange er det ei spennande utvikling som skjer her.

«True Blood». Alan Balls nye HBO-serie, mannen bak «Six Feet Under» veit kva han driv med og har laga ein ufatteleg stilig serie om eit samfunn der vampyrar har stått fram og stadfesta sin eksistens. Eg kallar serien stilig på grunnlag av at første episode i HBO-samanheng ofte gir eit veldig godt bilde av kva serien vil bli. Anna Paquin har fått det ultrasexy namnet Sookie Stackhouse og jobbar som servitrise på ei kro, ho har emne til å lese tankane til folk. Kombinasjonen overnaturlege element og tilsynelatande enkelt miljø bunnar ut i ein spissfindig serie med mørk undertone. Gav meg tidvis frysningar.

«How I Met Your Mother». Denne går etterkvart på autopilot, synst den stadig er morosam, den er ikkje heilt på topp, men ser fram til å bruke litt tid på den no og då.

«Smallville». Er skeptisk til denne, serien har aldri vore noko vinnar, men det er serien eg har fulgt lengst med på ved sidan av avslutta «The Sopranos», har difor eit anna forhold til «Smallville» og stille ikkje så høge krav, men no har dei drive på veldig lenge og Michael Rosenbaum, kjent som Lex Luhtor, har bestemt seg for å slutte, det er ikkje bra.

«Gossip Girl». Har allereie starta opp, to episodar er gått og det ser ut til å halde linja frå første sesong utan å kjempe hardt for å bli noko det ikkje er, eg er alltid på ekstra vakt med denne serien ettersom Josh Scwhartz dreit ut «The O.C.». Finfint tenåringsdrama i grunn, den virka å ha mange trådar å bygge på utover, og einaste kravet eg stiller er at det er litt fart i serien, utvikling kan ein sei.

«Entourage». What to say? Heile første episode av femte sesong blei brukt for å køyre i gong igjen det som virka å bli det vanlege «Entourage», ser fram til denne.

«The Office». Eg er glad i karakterane på kontoret, Steve Carell har blitt eit namn eg følger ekstra godt med på, men alle seriar har si levetid og det er kanskje på tide at «The Office» stenger for dagen. Litt av skepsismen rundt kva framtida har å bringe kan grunnast i den ujamne forrige sesongen, med nokre lange episodar som ikkje passa konseptet og stoppen streiken satte for flyten. Når NBC køyrer på med ein lang episode som hausten sin første må eg ha lov til å stille meg kritisk. Framleis morosamt altså, men stordomstida er definitivt forbi.

«Burn Notice». Nokre episodar ut i andre sesong gir eg opp denne. Det er altfor standardisert blitt. Kanskje den aldri var noko betre, i sofall er det mengden som har satt sine stoppar for min del.

22 episodar.

Utvalet av seriar om ungdom i highschool-alderet har generelt vore stort, tenÃ¥ringssÃ¥per har det med Ã¥ starte mens hovudrollane skal vere rundt 16 Ã¥r. For dei lengstlevande seriane har college ofte blitt ein vag ting, der mange seriar vel Ã¥ utvide med eit friÃ¥r og liknande («The O.C.») eller rett og slett gjere college til ein nærmast ikkje-eksisterande del av kvardagen («Smallville»). Her finst sjølvsagt unntak, «Dawson’s Creek» for eksempel forkasta i stor grad heile miljøet og flesteparten av dei vaksne karakterane nÃ¥r gjengen samla seg rundt Boston. «GRΣΣK» har valgt ein anna strategi enn desse seriane og tek utgongspunkt i college.

Søskenparet Rusty og Casey Cartwright er dei personane me møter først, Rusty som den ferske collegestudenten med lysta til Ã¥ «rushe» eit fratenity og Casey som den allereie sororityetablerte eldre søstra. Ut frÃ¥ desse blir me kjente med enkelte folk i stort sett tre ulike «hus», Kappa Tau Gamma (ΚΤΓ), Omega Chi Delta (ΩΧΔ) og Zeta Beta Zeta (ΖΒΖ) — alle oppdikta studenterforeningar pÃ¥ det oppdikta Cyprus-Rhodes University.

«GRΣΣK» sitt utgongspunkt byr pÃ¥ mengder med lettare drama, mykje ungdommeleg humor og stort sett fullt køyr. Det som gjorde meg vidare interessert i Ã¥ følge med pÃ¥ dette var dei stadige feidane mellom fraternityhusa ΚΤΓ og ΩΧΔ, framstillinga av dei fleste som karakterar framfor urealistiske stereotypar og den eine og andre godt plasserte spøken som dukkar opp undervegs. Skal eg trekke fram ei yndlingskarakter blir det utan tvil sjefen for «Purity Pledge», den sterkt kristne Dale med sørstatsflagget hengande over senga. Dale, spelt av Clark Duke — eit heller ukjent namn for mange, god venn av Michael Cera (dei laga blant anna ein webserie i lag) og cameo/birolle i Cera-filmen «Superbad». Michael Cera er forresten han tynne i «Superbad», eller George Michael frÃ¥ «Arrested Development» — eg gir meg der med forklaringa. Uansett, Dale er nok seriens friskaste karakter ettersom han stÃ¥r ganske Ã¥leine som motsetning til alle dei andre, han er derimot ikkje forbi truverdig og fÃ¥r fram mange gode poeng. Cappie (Scott M. Foster) er nok blant serien sine friskaste festmenneske, men skil seg ikkje sÃ¥ ut frÃ¥ fleirtalet.

Det er klart ganske tidleg at «GRΣΣK» ikkje nødvendigvis vil noko stad, det er ein dramaserie av typen som kan holde på i 3-4 år, kanskje meir viss den kosta lite og sel seg sjølv godt nok. Å vite at «GRΣΣK» handla om enkel moro og kvardagsdramatikk (av typen amerikansk tv-drama er kjent for) er på mange måtar nok i denne samanhengen.

IMDb: 7.6/10 (13,241 votes)

Då eg skulle sjå «In the Valley of Elah» på kino tidlegare denne månaden hadde eg ingen forventingar eller tankar til kva den skulle vere. Den faktiske grunnen til at kinobesøket fall på akkurat denne filmen var at ingen av dei andre filmane freista. Men kva gjorde det når Paul Haggis skulle stige opp i så måte frå holet han grov seg sjølv ned i med «Crash» i 2004.

I det som er ein av to filmar i det som må vere Tommy Lee Jones sine betre år, den andre var «No Country for Old Men», er det ei forsvinningssak som involverar Jones rollekarakter Hank Deerfields son som står i sentrum. Sonen er i militæret og har akkurat komme heim frå Irak då han brått blir borte, noko som resulterar i at Hank får ein telefon om at sonen mest sannsynleg har teke tjuvperm og må melde seg snarast. Når sonen ikkje let seg spore vel Hank å ta saka i eigne hender og spore han opp, som tidlegare yrkesmilitære sjølv har han eit blikk som vitnar om at han er klar for å møte sanninga uansett kva den skulle vere.

Det som skjer vidare er vanskeleg å forklare i detalj utan å røpe filmen, og utan detaljfokus er det vanskeleg å forklare kvifor dette er ein så knallsterk film som det er. «In the Valley of Elah» er gjennomført med stødig hand, etterforskinga som blir gjort er lagt opp slik at den er interessant heile vegen, Tommy Lee Jones er ytterst perfekt i hovudrolla og har også med seg stødige motspelarar som verken trekk ned eller stel fokus. Dette smakar heller ikkje som anti-militær propaganda, då det med dei ulike karakterane er ulike sider av militære me møter. Tross motviljen Hank Deerfields møter i mange av brikkene som skal føre han vidare er han sjølv eks-militære og smittar forståelsen sin over på publikum til ei viss grad, balansen er nøyaktig og det er også ein underliggande frustrasjon på plass som kjem fram i augo hans i blant.

Måten filmen seier så utruleg mykje på utan å ta for sterke standpunkt, rote det til eller køyre seg fast på eit spesifikk punkt gjer at dette aldri blir nokon kjedeleg film på dei 2 timane den varer. Den er eigentleg eit veldig godt eksempel på korleis fleire filmar skulle ha vore laga, for det er ingenting som tilseier at ei forsvinningssak er det mest originale plottet, men når det er gjennomført på denne måten er det lite å halde i mot den på.

IMDb: 7.8/10 (69,616 votes)

Med «O Brother, Where Art Thou?» bak meg er eg ajour med eit prosjekt eg har hatt i bakhovudet i lengre tid no, nemleg alle Coenbrødre-filmane. Grunnen er enkel, dei eg hadde sett allereie før innspurten som bestod av fire filmar for tre dagar sidan, var gode og gav meg lyst til å sjå resten som var blant dei mest rosa i filmografien deira.

«O Brother, Where Art Thou?» er basert på sjølvaste Odysseen av Homer, ei historie eg aldri har lese originalen til, men fått fortalt i eigne versjonar både via Donald Pocket og anna nok til at eg kjenner til grunntrekka. Her handlar det om tre fengselsfuglar på flukt i Coens favorittmiljø, ein stad i sørstatane, spelt av George Clooney, John Turturro og Tim Blake Nelson. Den litt komiske flukta deira er krydra av eventyrlege møter og spirituell musikk og resultatet blir ein spelefilm av det fullkomne slaget.

Definitivt ein av Coens betre filmar. Frå før av var det vanskeleg nok å skilje ut ein favoritt i filmografien, det blei ikkje lettare no.

IMDb: 8.0/10 (104,165 votes)

Eit gjensyn denne kvelden med ein av dei verkeleg gode filmane frå slutten av 1990-talet. Frå manus av Ben Affleck og Matt Damon har Gus Van Sant kokt i hop eit knakande godt drama der Matt Damon og Robin Williams briljerar i dei to viktigaste rollane, første som geni og andremann som psykolog. Kombinasjonen av Danny Elfman og Elliott Smith på lydsporet gjer dessutan opplevinga hakket sterkare.

Will Hunting (Damon) er vaktmeistar på MIT universitetet i Boston og driv elles dank med vennene sine, spelt av bl.a. brødreparet Ben og Casey Affleck. Ein av desse dagane då dei cruisar rundt i sør-delane av byen, også kjent som områda der arbeidarklassen held til, treff dei på gammalt bekjentskap. Lang historie kort, Will endar opp i fengsel. MEN, geni som han er har han før dette løyst eit matematisk problem på tavla i gongen ved MIT der han vaskar golvet om kveldane, professoren som var ansvarleg for matten reddar Will frå fengselsstraff i byte mot at han møter på universitetet ein gong i veka og går til psykolog.

Greia her er, som bråket har etablert, at Will ikkje er ein lett person å ha med å gjere. Møta med psykologen, spelt av Robin Williams, er blant filmens beste sider, men dei kunne ikkje blitt det forutan alle dei mange forteljingane og skildringane rundt miljøet Will ferdast i og oppførselen hans rundt menneske, dette er med på å skape grunnlag til det som skal avdekkast i større grad på psykologens kontor. Utan å bli til ei lang tidtrøyte klarar Gus Van Sant å gjere den heller kvardagslege tonen i manuset til ein film der ting går sin gong med mindre, men nok driv til å gi den framdrifta som trengs.

Eit par småting kan verke forhasta samanlikna med andre, geniet Will Hunting kan verke mindre truverdig for enkelte, eg stussa på det i fem minuttar sjølv, som var grunnen til at eg nemnte det no. Eg har likevel ingen problem med å komme forbi desse småtinga, for det som er greia er at «Good Will Hunting» har, for meg, den perfekte blandinga av det rette miljøet, dei rette karakterane og den rette historia. «Finding Forrester» som var Gus Van Sants andre film etter «Good Will Hunting» har mykje dei same grunnprinsippa som denne og er også ein god film, men her går eg regelrett inn i filmen når eg ser den og tenker ikkje over at Will er Matt Damon og psykologen er Robin Williams. Å bli trukke inn i så stor grad som her er det berre dei beste filmane som får til.

IMDb: 7.0/10 (2,721 votes)

«Funny Games U.S.» er ei amerikansk nyinnspeling av den austerrikske filmen «Funny Games», sÃ¥ lik originalen som det kan bli visstnok, utan at eg har sett originalen for Ã¥ kunne stadfeste det er det opplyst at den amerikanske er ei sÃ¥kalla shot-for-shot nyinnspeling. Regissøren er den same, manus er ikkje tukla med, alt er lagt til rette for at Michael Haneke fÃ¥r fram sine intensjonar med «Funny Games» i nyinnspelinga av sin eigen film. Som intetanande ovafor originalen er det ikkje opp til meg Ã¥ dømme kor vidt den eine eller andre er betre, lat amerikanarane fÃ¥ seg ei god nyinnspeling for ein gongs skuld. Joda, det finst vel fleire…

For «Funny Games U.S.» er god, på den måten terroren som blir framstilt kryp under huda på deg og styrer dette bort frå å bli ein film som fullt og heilt støttar seg på dramatiske eller overraskande plotlines. Haneke tek seg tid til å sette det i rett stemning og få oss til å bli kjente med karakterane, til ei viss grad, han styrer unna den fulle utleveringa av menneskas psyke og/eller intensjonar med alt, men dukkar djupt nok til å skremme oss. På sitt beste er det nok til å vri seg i stolen og flytte på beina i ubehag, på sitt verste gjer mangel på utvikling meg noko utålmodig.

Gjennom deler av filmen anar ein kva det neste trekket er, og sjølv om forutsigbarheit kan vere kjedeleg i fleire tilfelle blir det her nytta bevisst til å gi oss ekstra tid til karakterane og i blant sette ekstra støkk i oss når me har slått oss til ro. Kopla i lag med nokre langdryge sekvensar i blant gir det meg inntrykk av at filmen kunne tent seg med å vere kortare enn 111 minuttar. Det sagt, resten var skremmande og litt stilig, Michael Pitt overgår både Naomi Watts og Tim Roth som begge gjer seg godt som skremte individ. På ingen måte bortkasta tid.

IMDb: 6.2/10 (10,901 votes)

Eg har ein innrømmelse på lager, eg har aldri sett «Grease». Sjølvsagt har eg sett klypp frå den, eg veit sånn cirka kva den handlar om og alt det der, men har aldri hatt spesielt lyst til å sjå heile. «Cry-Baby» fekk eg umiddelbart lyst til å sjå når eg blei obs på den, parodiere «Grease» og liknande som den skulle gjere. Dessutan er eg glad i musikalar, etter i mange år ha hata sjangeren som intetvitande, har eg blitt godt glad i nokre etter kvart, gode musikalar set eit ekstra gledestrykk i meg, det blir så mykje meir fres over sakene med gode songnummer.

«Cry-Baby» er på langt nær den første filmen til John Waters, men mitt første møte med filmskaparen. Og for eit møte! Kvelden eg satte meg ned med filmen var den rette, eg var innstilt på god film, litt lysten på noko ekstra enn berre ein komedie. Denne leverte frå første minutt då den opna med The Bonnie Sisters «Cry-Baby» til ein tidssettande vaksinasjonssekvens i 1950-talsånd. Her vert både musikkstilen, persongalleriet og ikkje minst humoren satt. Heilt på kanten av kva eg kan sluke, men aldri over, difor så velfungerande.

Johnny Depp spelar Wade Walker, Wade går under namnet Cry-Baby, her skal eg ikkje røpe nokon årsak, for som det meste i filmen er det vanskeleg, om ikkje umogleg å gjengi inntrykket dialogane, monologane og songstykka gir. Cry-Baby er ein skikkeleg hillbillie og harding med gjengen som følger, Drapes heiter folka hans og er forhatt av den «gode» sida i lokalsamfunnet, the Squares. Filmen er ei kjærleikshistorie av ein musikal som involverar ei jente som ikkje er så Square som dei rundt seg.

Ein klisjé er betingelsen på eit utslitt utrykk, det «Cry-Baby» gjer er at den hentar inn dungar av klisjear og pussar dei opp, forsterkar dei og lagar ein heidundrades artig film ut av det. Ingenting er nytt, men det er friskt. Pangstarten allereie under opningssekvensen blei aldri det einaste av glede i filmen, løpet blir køyrt fullt ut, eg blir like glad i karakterane som i musikken då dei aldri dør ut i stereotypane sine. Stereotype er vel også hakket negativt, det er sjølvsagt meir til karakterane enn som så.

Eg klarar ikkje gjere anna enn å skryte av dette, alt satt som støypt for min del iallfall. Depp briljerar, Amy Locane som jenta her forelska eg meg lett i. Tilogmed Kim McGuire som den urstygge Hatchet-Face var like effektfull på slutten som i starten, huff, stygg som pokker altså. Eg kan ikkje love at denne vil falle i like stor smak for alle som den gjorde for meg, men anbefalar den til nokon som har lyst på ein lett og lystig gladfilm.

Nok ein gong minnar eg på at min «9» er som andres «10». Min «10» er forbeholdt gjensyn som leverar varene like godt eller betre.