IMDb: 8.4/10 (18,740 votes)

Roger Ebert kåra «Juno» til årets beste film for 2007. Den respekterte, amerikansk filmkritikaren har tidvis skrytt hemningslaust over filmar eg ikkje har hatt den største gleda med, men når det gjeld «Juno» har han eit poeng. Hadde eg sett denne før det nye året satte inn hadde den sanneleg skulle fått ein plass på mi toppliste likedan. Om ikkje dette luktar skryteinnlegg nok så kan eg godt stadfeste at det er, først som sist.

«Juno» er ein dramakomedie om ei 16 Ã¥r gammal jente som blir gravid, ufrivillig. I hovudrolla finn me kanadiske Ellen Page — den vesle tøffe jenta frÃ¥ «Hard Candy», pÃ¥ overflata er ho ganske henslengt til tanken om at ho over 9 mÃ¥nader vil bli større og større, ho er dÃ¥ likevel ikkje av typen som gir faen i alt, sjølv om ho gjerne vil framstÃ¥ slik, for spesielt interesserte kan eg trekke parallellar til personlegheita Lindsay i «Freaks and Geeks» innehar. Page er intet mindre enn perfekt, verken for slapp eller anspent i spelestilen, ho fÃ¥r hjelp frÃ¥ ansikt som bl.a. Michael Cera («Superbad»), Jason Bateman («Arrested Development»), Jennifer Garner («Alias») og J. K. Simmons til Ã¥ komplettere skodespelsida av filmen. Dei tre siste har ikkje alltid overbevist i tidlegare filmar, her er det tydeleg gjort ein god jobb i Ã¥ tilpasse manuset eller finne dei rette folka.

Jason Reitman, regi og Diablo Cody, manus, har laga ein film som er smårar og koseleg, tilgjengeleg og lettfordøyeleg, alvorleg og veldig aktuell, utruleg morosam og rørande. Fjorårets «Knocked Up» tok også for seg uønska graviditet og blei ein av årets beste komediar, «Juno» klarar å berøre mange fleire sider på halvtimen mindre og framstår som ei perfeksjonering av typen seriøst vinkla komedien.

Dessutan, det er alltid eit godt teikn når ein har lyst å sjå filmen igjen før den er ferdig. Når daglegdagse gjeremål frukostlaging i microbølgeomnen får ein til å smile av pur glede for måten kamera og klypping jobbar i lag på. Når du tenker at Michael Cera er den nye helten fordi han går med oransje pannebånd og eigentleg aldri utfører store heltebragder. Når du kan lese tankane til ei jente gjennom at ho løftar tungt, røyker pipe og syklar, utan at filmen gjer eit stort nummer av å gjere dette eksplisitt (Slik går mykje av filmen, der bilde og tale gjerne jobbar på eiga hånd når dei ikkje går direkte i lag). Når ein har lyst å sei ALT om filmen, men innser at det aldri vil vere mogleg å gi ei beskrivelse verdig, der berre ei sterk anbefaling er godt nok.

Premieredatoen er satt til fredag 8. februar (endringar kan skje, då sist eg sjekka denne var 1. februar).

IMDb: 7.9/10 (10,404 votes)

Det er å underdrive og seie at eg er glad i The Beatles, som fan er eg rett nok fersk, men det skal ikkje legge noko demping på gleda eg får ved å høyre songar som «Got To Get You Into My Life» og «I Should Have Known Better». Utan å ha tiår på nakken i miljøet er eg open for alternativ bruk av musikken, korleis andre måtte tenke er for meg uvisst, når «Across the Universe» (filmen) kom fram i dagen var eg var eg ganske høgt der oppe. Ettersom det tok tid før den kom til Noreg var eg rimeleg kjapp på soundtracket og hadde dei fleste coverlåtane prenta i hjernebarken før eg såg filmen.

Eit av dei første tinga som slo meg var at «Across the Universe» innleiingsvis prøver for mykje, med korte og mange songnummer og ei fomling etter å få tak på sjåaren, eg blei brått redd for at dette kom til å bli ei overfladisk, om enn musikalsk, filmopplevelse, og det tok si tid før desse tankane forlot meg. Tid til å kvile blei det derimot ikkje, det neste som slo meg var kor trist «Across the Universe» er. Trist fordi personane me blir kjent med lev i eit samfunn dei ikkje har noko til overs for, at tida er ei uslåeleg fiende som det ikkje nyttar å kjempe mot, uansett kva som skjer er det ikkje nok styrke på plass til å bryte ut av den håplause tilværelsen. Kanskje ikkje teke ut av manuset til filmen, kanskje er det å vri litt på sanninga, men slik virka det.

Musikken, nyinnspelingar av The Beatles melodiar som glir inn i historien i varierande grad er flott, sjølv om det blir litt for mykje av den i blant. Dette går ikkje på bekostninga av resten av filmen, det fører berre til at den blir lengre. Stundom står handlinga stille, uansett kor mykje eg undervegs ønska meg meir tempo klarar eg ikkje å oversjå dette som bidrag til å låse oss fast i tid og bidrag til å gi limet under beina på folka som ikkje klarar å styre liva sine heilt som dei vil.

At «Across the Universe» klarte å gi meg ei tung kjensle i brystkassa gode 3/4 av filmen er eigentleg nok for meg til å skryte den opp i skyene, eg lever (les: ser film) for å oppleve desse gongene når det knyter seg i magen. Eg kan likevel ikkje unngå å legge merke til ting som kunne ha blitt gjort annleis, Prudence er ei eg gjerne skulle sett meir av her, ho forsvinn plutseleg ut av filmen for så å dukke opp igjen som om ho aldri betydde noko meir. Utflukta til Mr. Kite sitt sirkus tilfører filmen lite forutan visuell nytelse, Bono er ein av dei andre tilfella unødvendig show. Så problemet til filmen er i hovudsak at den prøver på altfor mykje, noko som hindrar den i frå å bli den ultimate filmopplevelsa, men den ligg ganske nærme for meg.

Og var det eit handlingsreferat du var på jakt etter må eg diverre skuffe deg.

IMDb: 8.0/10 (8,365 votes)

«Alle» snakkar om «Gone Baby Gone» og Ben Affleck som har funne vegen bak kamera og mÃ¥ forbli der, at han har mykje større talent for filmskaping enn skodespel. SÃ¥ eg ser ingen grunn til Ã¥ trakke opp desse spora sÃ¥ mykje meir, til sjuande og sist handlar jo det om filmen.

Casey «brutter» Affleck og Michelle «ehm ja» Monaghan er ferske privatetterforskarar, sambuarar og busette i Boston. Eit dystert, skittent, ekte Boston, og ikkje berre pÃ¥ likssom. NÃ¥r ei lita jente blir borte blir dei leigd inn av slektningane av jenta for Ã¥ drive supplementerande etterforsking, og for ein gongs skuld ser ikkje politiet ut til Ã¥ bry seg nemneverdig om at fleire aktørar er med i leitinga. Respekta for dei unge og glødande privatetterforskarane frÃ¥ politiet er ikkje enorm, men «Gone Baby Gone» er ingen kamp mellom politi og privat. Det er ein alvorleg film om kidnapping, dÃ¥rlege leveforhold, realiteten for enkelte. SpørsmÃ¥l og dilemma følger med i det som startar som ei grei forsvinningssak, men som utviklar seg til Ã¥ bli noko meir dÃ¥ nokre trÃ¥dar allereie blir nøysta opp halvveges ut i filmen.

Oj og au og ssh var blant mine reaksjonar undervegs, eg er aldri stor på å uttrykke meg under film, og ler gjerne enkelt ved å puste ut nasen med ei smil om munnen. «Gone Baby Gone» klarte altså å overraske, vere skikkeleg brutal og gi meg frysningar. Enkelte av tema som blir berørt undervegs er mørke saker og det hjelp veldig at Ben Affleck har fått med mange sære ansikt ved sidan av (og i) dei flotte hovud- og birollane. Casey har ein person for dei litt rolege filmane og blir den som utmerkar seg mest her ved sidan av deler av familien til den forsvunne jenta.

Det mange lurar på (les: det eg sjølv lurte på), er om «Gone Baby Gone» er verdt å sjå for meir enn å vere Ben Affleck sin langfilmdebut. Ja må eg svare på det, sjeldan har ei byskildring vore så god, ei forsvinningssak så mørk, men likevel så levande.

IMDb: 8.1/10 (9,949 votes)

«Om forlatelse», som Joe Wright sin andre store film med Keira Knightley har fått som norsk tittel, befinn seg i ein lite utforska sjanger for min del; historisk drama i krig og kjærleik. Hadde det ikkje vore for Anne Hoff si filmmelding i bladet Film & kino ville eg vel gått lenge utan å ha sett den, sjølv om dei fleste observerte tilbakemeldingane har vore positive. I denne forbindelse tok eg meg litt tid til å reflektere over filmvanane mine og spesielt kor mange gode historiar eg går glipp av fordi eg glatt overser såkalla kostymedrama. Fordommane mine er ikkje ubetinga, altfor mykje platt og kjenslelaus kostymejåling har funne vegen til lerret og mine auger.

Det er då med stor glede at «Om forlatelse» lev opp til inntrykka eg gjorde meg etter filmmeldinga til Hoff, og at mine forhåpningar om at denne type drama, om brukt rett, kan bidra til skikkeleg gode krigs- og kjærleiksdrama. Kva gjer så «Om forlatelse» bra? For meg er det viktig at dette er ein frisk film, ikkje i den forstand at alle går med smil om munnen og er glade heile tida, men at den aldri blir tung og trist og kjedeleg. Jovisst er det tragedie, «Om forlatelse» er ingen gledeshistorie, Robbie og Cecilia, spelt av ypperlege James McAvoy og Keira Knightley, kan ikkje seiast å ha lykken med seg. Tristheita i historien er annleis enn ein tung og trist film ville ha vore, for å forsøke og klargjere meg på det område.Skjebna fører til at tida aldri er rett for desse til å ha eit forhold, ei ung jente oppfører seg urettferdig (for å sei det mildt) ved eit tidspunkt, og kven kan vel forutsjå, eller i heile tatt forhindre andre verdskrig ved å be om forlatelse?

Nydeleg foto legg gjerne vekt på kamerarørsle eller stil ved sidan av flott komposisjon, menneska glir godt inn i miljøet og unngår å bli porselensdokker i dokkehus. Historia er gripande og fortalt roleg og tydeleg, utan at framgong blir hindra, forløpet går når det kjem til stykke eigne vegar og dette bidreg til friskheita eg snakkar om. Når du ser «Om forlatelse», sett at du har andre mål enn å mislike filmen, vil du merke at det ikkje er ei standarisert og reprodusert historie du får servert. Her er heller ingen eviglange monologar utan mål og meining, for å trekke fram Hoff for siste gong, med eit sitat: «Den knappe, korthogde (og visstnok 30-tallsautentiske) dialogen tilslører mer enn den røper. Til gjengjeld dirrer hvert bilde av uuttalte følelser og fortettet spenning.»

I fare for å ha ausa på med for mange godord avsluttar eg her og forventar kritikk frå dei som skulle ha sett filmen og ha andre meiningar. Takk.

IMDb: 7.4/10 (16,682 votes)

Ein god barnefilm skal i mine auger, vaksne som dei er blitt, appellere like godt til både barn og vaksne. Måten den skal gjere det på; den skal vere spennande for barna og kunne gi dei vaksne inntrykk av å vere barn igjen. «Bridge to Terabithia» klarte å involvere meg i både karakterane og fantasien, den utfordrar dessutan sistnemnte til ei viss grad og innfallet av spesialeffektar er minimalt til fordel for filmen i forhold til kva kinotraileren kunne gi inntrykk av.

Alvoret pregar «Bridge to Terabithia». Eg er fan av barnefilmar som torer å gjere noko ekstra forutan å underhalde, då kvardagen tross alt ikkje er ei dans på roser. Protagonisten, Jesse, blir mobba på skulen og delvis oversett i heimen. Når nabohuset får nye bebuarar tek det kort tid før jentungen deira og Jesse blir venner og diktar opp eit kongerike på andre sida av bekken.

Få filmar er perfekte, «Bridge to Terabithia» har nokre små laster den med. Eg er mindre glad i religiøse undertonar (men kan gjere gå god for filmar som faktisk handlar om religion). Denne har undertonar eg kunne klart meg forutan, heldigvis er dei få. Så var det spesialeffektane, som i blant er eit godt supplement til filmen og bidreg til moglegheita å sjå verda gjennom augo til ungane, andre gonger er det unødvendig og kunne ha vore unngått.

Som konklusjon kan eg sei meg positivt overraska, eg visste at dette ikkje var ein film fullpakka med spesialeffektar, slik som kinotraileren gav inntrykk av, og forventa soleis ein heilt ok barnefilm, det eg fekk var ein god barnefilm som ikkje ligg langt unna fjorårsfavoritten «Zathura». Lat deg då ikkje lure av DVD-omslaget, filmen tek plass i den ekte verda (som framstilt på film).

22 episodar.

«Veronica Mars» blir beskrive som ein dose Buffy og Bogart med eit hint av Nancy Drew, ingen dum måte å sei det på, om kanskje litt for forankrande. Rob Thomas har laga ein serie som rett nok har ei sterk kvinneleg hovudrolle, i stor grad er inspirert av film-noir og handlar om detektivar framandgjort av samfunnet rundt seg, men han har gjort så mykje meir.

Kristen Bell var på veg opp og fram i filmverda då ho i 2004 hanka inn hovudrolla i serien som jenta med same namn, respektive Veronica Mars, og passar perfekt inn då ho enkelt glir rett inn blant enten den rike og overfladiske ungdommen som representerar høgklassen i Neptune, eller snur på mynten og bli tøff som pokker og sylskarpt sarkastisk. Ho ser ved første augekast søt og uskuldig ut, bak fasaden finst det derimot ei smart jente du neppe vil gjere sur, men la oss ikkje stoppe der, Veronica Mars er ingen bøllete person soleis, bak den tøffe sida igjen er det mykje ei vanleg jente som skjuler seg.

Ingen god dramaserie kan overleve pÃ¥ ein karakter Ã¥leine, Veronica Mars har ein far som er detektiv og mange tidlegare venner frÃ¥ den rike delen av Neptune, som av zipkoden 090909 gÃ¥r under «the 09ers». Tidlegare venner er ungar av folk som har utstøytt faren hennar enn han trakka skeivt som sheriff i eit mordmysterie Ã¥ret før serien utspring. Mordet blei aldri løyst, iallfall har Veronica og delvis faren sterke tvil til utfallet og pÃ¥gripelsen som blei gjort, men trÃ¥dane er mange og lause. Veronica meinar offeret, som var hennar beste venninne, fortenar sanninga.

Mordmysterie gÃ¥r som ein raud trÃ¥d gjennom heile første sesong, der enkeltepisodar varierar mellom mindre saker og «den store etterforskinga». Serien har ogsÃ¥ eit anna hovudmysterie, samt fleire mindre saker som gÃ¥r over fleire episodar. FramgangsmÃ¥ten er optimal for formatet, den gode balansen mellom nye ansikt med problem og hovudmysteria gjer at spora ikkje blir trakka opp igjen eller «den store etterforskinga» ikkje blir langdryg. Eg reknar med at fleire av enkeltsakene Veronica tek pÃ¥ seg har likskapstrekk nÃ¥r ein studerar det nærmare, men mÃ¥ten etterforskingane her gÃ¥r fram; finne spor, bygge saker og sidan avsløre, er stadig full av uventa twistar kontra sjølvsagte aha-moment — ein aldri veit kva som ligg pÃ¥ lur!

Eg har sett den komplette «Veronica Mars» serien før, tre sesongar lang, difor har eg hatt god tid til Ã¥ la enkelte inntrykk synke før eg starta pÃ¥ igjen. Største overraskinga ligg i kor mykje eg hugsar, tross dei tre Ã¥ra som har gÃ¥tt sidan eg sist sÃ¥g desse episodane. «Veronica Mars» var ein av dei stabile seriane, som veke etter veke holdt godt nivÃ¥, beholdt spenninga og gav meirsmak. Slik var det Ã¥ sjÃ¥ igjen første sesong — som ein serie med god fordeling av hard kriminalitet og highschool over heile linja, og som berre blir betre utover andre og tredje sesong.

Om eg skal konkludere med noko er det at «Veronica Mars» er verdt å sjå og/eller verdt å sjå igjen. Anbefalt!

IMDb: 6.2/10 (10,104 votes)

Jau, jau. «Christine» er nok langt i frå det beste John Carpenter har laga. Men den er ikkje heilt blåst for positive sider. For å ta det som gjer at «Christine» går an å sjå først. Den har god musikk, då først og fremst Carpenter sin eigen filmmusikk. Med denslags som grunnlag kan det meste bli spennande.

«Christine» er litt spennande, men først og fremst veldig frusterande. Det handlar om jyplingen Arnie som får pes både på skulen og heime. Så skaffar han seg ein gammal bil som han pussar opp igjen. Bilen heiter Christine og har ei voldeleg fortid, fleire har døydd i seta på grusomt vis. Her er det tydeleg snakk om noko overnaturleg. Ikkje så overraskande når filmen er basert på Stephen King skribleri.

Heile greia med at Christine blir truande er ganske så på trynet. Hadde dei bytta det ut med ein robot og gjort sci-fi ut av dette hadde det kunne blitt ein glimrande film, viss dei hadde fått skodespelarar med talent med. Ikkje at det er fullstendig mangel på det, Harry Dean Stanton har talent, men fekk ikkje gjere så mykje ut av seg.

Så det som først og fremst er «Christine» sitt punkterte dekk er at grunnlaget for filmen, ein bil med mystiske krefter, er teit. At grunnlaget er blåst er jo ganske dramatisk. Og at menneska i konfrontasjon med bilen blir forvandla til idiotar. High-school dramaet er ei stund heilt ok å følge med på. Pluss ei uforklarleg kraft i filmen som gjer at eg berre måtte få med meg slutten.

IMDb: 7.0/10 (7,407 votes)

Med relativt lÃ¥ge forventingar var det eg reiste for Ã¥ sjÃ¥ «Sunshine, i trua pÃ¥ at det var ein popcornfilm (vurdert frÃ¥ filmtraileren). At eg skulle sjÃ¥ den hadde mest med at Danny Boyle laga «28 Days Later…»

I «Sunshine» har sola byrja å slokne, ei gruppe på 8 er på veg dit med ei gigantisk sprengladning som skal danne ei ny stjerne av den gamle. Drøy plotline kanskje, men du verden så effektivt det kan vere å basere ein film på sola.

Me slepp alt fiksfakseriet som skjer før Ikaros 2, romfartøyet folka befinn seg i, har komme dit der filmen startar. Eit pluss på manussida (må nemne Alex Garland her, som har jobba med Danny Boyle tidlegare.), for det kunne fort blitt A4 i sjangersamanheng. Eg tenker med gru om «Sunshine» hadde hatt ei lang opning lik «Deep Impact» og «Armageddon», det har heldigvis ikkje skjedd.

Sola har mykje å sei inntrykket mitt av filmen. Banalt sagt har eg respekt for sola, og får frysningar (!) av å tenke på det å skulle vere så nær stjerna som Ikaros 2 er. Å sitje ei rad for langt framme i kinosalen bidrog óg til ei sterk opplevelse.

Boyle har unngått å dra fyre opp under stereotypane. Snev av klisjear vil det nok vere, men Ikaros 2 har sin eigen psykolog ombord, og folka held seg nok i sjakk til at det ikkje blir dumt. Dei er jo eit team som skal redde verden (ja, klisjé), og det er ikkje kven som helst som kan ha blitt utvalt til eit slikt oppdrag.

Filmmusikken var kraftig og satte god stemning pÃ¥ eit visuelt vakkert bilde. Den føltes akkurat passe nyskapande og gav ein intensiv giv. Eg vil ikkje karakterisere «Sunshine» som nokon revolusjon, men som med «28 Days Later…» klarar Boyle Ã¥ skape noko som iallfall virka litt nytt.

Avslutningsvis vil eg trekke inn at faktafeila i filmen blei observert, men ikkje lagt vekt på. Stillheit er eit mektig verkemiddel, men det har vel noko med å skulle nå ut til litt fleire når det blir lagt lyd i vakuum. Og slutten, den var utruleg fin, om ein er open for litt surrealisme.

IMDb: 6.7/10 (276 votes)

Sauer vil aldri bli det same igjen! Med «Black Sheep» i kveld vart eg offisielt Kosmoramapublikum for årets festival. Og for ein måte å bli det på!

«Black Sheep» er noko av det eklaste eg har sett på kino. Nokre vil kanskje sei seg litt skuffa, noko eg kjem tilbake til, for eg vil opne med det som gjorde at eg likte filmen.

Horrorfilmen, skrive og regissert av Jonathan King føregår på New Zealand, sauenes rike, og sidan Kosmorama sendte uteksta versjon var det litt problematisk å få med seg all dialog. Til tross for dette blei nesten all humor fanga opp, kanskje filmen si sterkaste side. Midt oppi blod, gørr og muterte sauer glimtar skodespelarane til med one-liner etter one-liner. Faren med å ha for mange slike er at det kan dukke opp nokre som ikkje fell i smake. Her fall alt i smak.

Oliver Oldfield (Matthew Chamberlain) har saueskrekk. Turen tilbake til garden han vaks opp på er eit reint mareritt i utgongspunktet, men blir gjort på oppfordring av psykologen. Det viser seg at broren har forska på genmanipulerte sauer, og når den defekte varianten slepp laus bryt helvete ut.

«Black Sheep» er som ein zombiefilm, berre med sauer. Den har brukt minimalt med CGI (om i heile tatt?), og heller pøst på med make-up og bøtter av teaterblod. Skal eg først sjå gore foretrekk eg dette for betre effekt. Her er det knallbra tillaga og oppnår målet.

Historien som held det saman har eit godt nok grunnlag med tanke på handlinga. Men den har visse dødpunkt midt inni, sidan angrepa frå sauefronten startar rimeleg tidleg. Det som trekker opp er brå overraskelsar undervegs og karismatiske skodespelarar. Danielle Mason som naturaktivisten Experience gjorde at eg smelta; dum, men ikkje for dum, litt smart kanskje, men likevel dum. Og sukkersøt.

Godt grafisk framstilt, intensiv og ikkje minst veldig ekkelt. «Black Sheep» har det som skal til for å bli ein god sjangerfilm. Sjå filmtraileren og du har danna deg eit godt bilde av kva dette er.

IMDb: 7.9/10 (38,472 votes)

Etter å ha sett Muhammad Ali sloss mot den ukjente Chuck Wepner var Sylvester Stallone blitt så inspirert at han satte seg ned og skreiv manuset som gav liv til den Oscarvinnande boksefilmen, på tre knappe dagar.

Mitt forhold til «Rocky» har vore ganske sporadisk, det starta med «Rocky IV» for 1½ Ã¥r sidan, framleise med «Rocky Balboa» like etter nyttÃ¥r, og no endeleg filmen som starta det heile. Den gatesmarte Rocky Balboa boksar i amatørligaen og blir, ved meir eller mindre ei tilfeldigheit, trukke av registeret til Ã¥ sloss mot tungvektsmeistaren Apollo Creed (Carl Weathers).

Filmen er ikkje så mykje boksing som ein skulle tru, bortsett frå den obligatorisk avslutningskampen er det lite anna enn nokre treningssnuttar og godt drama. Rocky er ein sosial tapar og har ingen skikkeleg jobb. Vegen mot ev. suksess og aksept er hard, men mannen har pågangsmot som ein italiensk hingst og eit veldig stort hjarte. Desse eigenskapane til karakteren er det som får «Rocky» som film til å utmerke seg, og gjer dramaet i filmen så sterkt som det er.

Bilde av Rocky Balboa i grå joggedress som strekk armane i lufta har nok dei fleste sett. Denne scena i filmen gjorde at håret mitt reiste seg, og blei ståande. Å få denne kjensla når eg ser film er eg stadig på jakt etter. Etter dette klarar eg ikkje, og vil ikkje, finne noko som trekk ned filmen (var forresten ikkje på utkik etter slikt her uansett). Har du ikkje sett «Rocky».. sjå «Rocky»!