User Rating: 7.0/10 (4,141 votes)

Med Audrey Hepburn og Fred Astaire, regissert av Stanley Donen og gjort i fargerike omgivelsar fanga på Technicolor-film. «Funny Face», ein romantisk komedie musikal frå 1957 om møte mellom intellekt og den glamorøse modellverda.

Hepburn spelar ei smart, men sky jenta som jobbar i ein bokhandel. Under eit påtrengande photoshoot i bokhandelen for motemagasinet Quality Magazine blir fotografen (Astaire) obs på (Hepburns karakter) Jo Stockton. Redaktøren i magasinet synst Jo har eit rart ansikt, men let seg overtale til å gjere Jo til bladets nye ikon.

Til å vere musikal føles det som om synging er sparsommeleg brukt, det har å gjere med at dei heller er godt plassert og glir naturleg inn i den fortalte historien enn å bryte opp og stoppe flyten for synginga sin del - slikt var noko som skremte meg bort frå musikalar ei stund. Når Fred Astaire står på rollelista er det på plass med eit dansenummer, men det blir Hepburn som stikk av med det villaste dansenummeret, ein bohemskstila solodans i ein nattklubb, eit nummer som sidan har blitt stått som vanleg å nemne i retrospekt av karrieren hennar, forståeleg nok!

Synginga og dansinga fungerar altså i «Funny Face», det gjer også den fortalte historien i modellverda og reisa til Paris, at enkelte løysingar er litt enkle er lett å oversjå når det er så flott laga og artig som sådan.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (27,973 votes)

Musikalsjangeren er ein lite uforska sjanger for meg, noko som kan merkast om ein blar seg gjennom kategorien her på Filmdagboka. Det skal difor ikkje så mykje til for å hevde seg i toppen, noko denne filmen absolutt gjer. Og det ville den nok ha gjort om kategorien var meir oppfylt og, for det er ikkje berre det at filmen har ein del gode songnummer, det er ein varm og fin romantisk komedie i tillegg.

Men ingen filmar er perfekt, og eg vart faktisk litt plaga av ei scene midt inne i filmen, der Lina Lamont feilar på å snakke inn i mikrofonen, ei scene som drog ut i lengste laget, og irriterte nesten livskiten ut av meg. Det var heldigvis den einaste store tingen eg har å utsette på «Singin’ in the Rain», som klarte å få meg til å synge med med den grusomme songstemma mi som ligg fleire nivå under Lamonts.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10