IMDb: 6.7/10 (29,161 votes)

For dei som har fylgd med pÃ¥ sidene, skreiv eg i samanheng med «The Night Before», ein komedie med Keanu Reeves i hovudrolla, frÃ¥ 1988, at «Bill & Ted’s Excellent Adventure» er ein av filmane der han blir sett mest pris pÃ¥, av folk flest. Og etter denne lange setninga som opning, skal eg heller kortfatte dei liknande tankane mine under plakaten.

To unge, dumme gutar ligg an til å stryke i historie på skulen. Viss dette skjer, vil dei bli skilde, og framtida vil stå i fare. Difor får dei besøk av Rufus frå framtida, i ei tidsmaskin forma som ein telefonkiosk, som gir dei tilgang til tidsreise for å lære mest mogleg nyttig før den siste, munnlege eksamen.

Tidsreise eller møte med historiske personar er ikkje nytt, heller ikkje så veldig spennande, og blir den store svakheita ved denne filmen. Styrken er dei to idiotane som tek så lett på heile greia, òg blir drive til reise gjennom historiske periodar motivert av å måtte stå i eit skulefag. Spesielt Keanu Reeves er som født for rollen sin, Ted, ein ungdom som manglar både vit og personlegheit. Alex Winter glir inn i omtrent den same rolla, som Bill.

Trass i at filmen handlar om to tullingar, og heller ikkje gjer den mest interessante behandlinga av historie, sit dei fleste replikkane som støypt, og råma for handlinga til filmen gir rom for mykje god toskeskap. Karakterane får fram at dei har gode intensjonar og aldri meiner vondt. Samt at komedien som ligg nær den typen som blir kalla stonerkomedie, er fri for dei verste tilfeldigheitene og meiningslause reisene som er forbunde med så mange stonerkomediar.

IMDb: 6.3/10 (2,719 votes)

«Dead Like Me» fekk to sesongar når serien gjekk på Showtime i 2003-2004, den andre blei brått avslutta då sjåartala svikta, så serien fekk aldri ei skikkeleg avslutning. Dette er noko filmen «Dead Like Me: Life After Death», som nyleg kom rett-på-video, har hatt som mål å endre på.

Å samle gjengen fem år etter har tydelegvis vore ei vrien oppgåve, Mandy Patinkin som Rube og Laura Harris som Daisy Adair uteblir, og det merkast. Karakteren Daisy har blitt beholdt, men for hardbarka fans av serien blir det aldri det same med Sarah Wynter i denne rolla.

Utan Ellen Muth som George Lass ville dette aldri fungert, for å komplettere seriens univers hjelp det på at rollar som mora, søstera, jobbkollegaer og reaperkollegaer forutan dei to nemnte over alle er på plass med dei same skodespelarane som før.

Introduksjonen av karakterane og den raude tråden til serien er enkelt og effektiv. Målgruppa er nok gamle fans, men dei viktigaste poenga er oppsummert innleiingsvis, så nye skal også kunne få glede av dette. Sant glede er å ta litt i, som film er dette svakt, historien som går over halvannan time føles som den er frå ein litt for lang episode, og det sagt av ein som likte serien og kunne ta den som ein episode framfor ein film.

Dei store høgdepunkta uteblir. Det blir ikkje lagt skjul på at det viktigaste her er å styre det mot ein slutt for George (og familien hennar), iallfall blir det lite anna som betyr noko særleg utover i filmen. Caset, eller hovudhistorien, handlar om kaoset i reapergjengen etter bytte til ny sjef, og dette har blitt gått innpå tidlegare i serien, så noko nytt skjer det ikkje.

Som film eller episode er dette på sitt beste rundt middels. Men det ligg ei tilfredsstilling i å endeleg få ein slutt, og når den i tillegg er litt fin, samt gir rom for fleire meiningar, er det eigentleg heilt greitt å ha sett «Dead Like Me: Life After Death». Dog som film utan samanheng med resten av serien har den lite å stå for.

IMDb: 5.6/10 (6,211 votes)

Det må eg seie, til å vere Disney, familiefilm, sportfilm og med og helst for barn, så gjekk dette som smør på glatt is. Eg vil gjere eit forsøk på å samanlikne den med «Bad News Bears» fritt etter minne.

Trenaren, Gordon (Emilio Estevez) vs. Buttermaker (Billy Bob Thornton), i utgangspunktet mislikar dei ungar ganske sterkt. Buttermaker held vel lenge på denne haldinga i forhold til Gordon, som raskt blir unganes beste venn/trenar, i beste Disneystil.

Laget, ungane som ikkje gjer det beste på bana, verken på isen eller grasmatta. Det store spørsmålet er kvifor ungane spelar når dei er så dårlege, det er jo ikkje kjekt å tape heile tiden. The Ducks er ikkje dei verste eg har sett, og kjem fort inn i ein god rytme med litt lagånd og ein trenar som forstår dei. «Bad News Bears» er heilt på trynet, og burde aldri ha fått røre ei baseballkølle.

Motspelarane, her i form av Hawks (Ducks vs. Hawks, enkel metafor), i «B.N.B.» var det … vel, hugsa ikkje, det fÃ¥r vere det same. Eit av dei første laga me møter, og som klart vil bli motstandaren i skjebnekampen. Ein gjeng med bøller, viss trenar har ingen skruplar for kva som skal til for Ã¥ vinne.

Outsideren, den store Fulton Reed og den tøffe Kelly Leak. Naturlege talent på kvart sitt område, blir henta inn utover i filmen. Fulton er urealistisk hard med hockeykølla, Kelly var vel flink i det meste på baseballbana.

Elles er det den feite guten, gutejenta, nerden, talentet og dei andre vanlege spelarane i forskjellige variantar som går igjen i desse to filmane. Ulik sport, men dei er likevel så like. «B.N.B.» skor seg på Thornton som alkoholikar og satsar kanskje på å trekke eldre publikum i tillegg. «The Mighty Ducks» er ein rein from-rags-to-riches film, i overført betydning, altså noko som from-losers-to-winners. Den lykkast betre til det den er meint å vere enn «B.N.B.», men eg kjem likevel med ei åtvaring: Dette er ingen storfilm, men ein grei sjangerfilm.