Frank Darabont står bak to av dei beste, men og mest dramaorienterte Stephen King adapsjonane til lerretet. Med «The Mist» bevegar han seg inn på det overnaturlege, men skapar like fullt ein god film.

Det startar med ein storm, så kjem tåka, tjukk som julenissen og kvit som kokain, og legg seg som eit pledd over småbyen me har blitt etterlatt i. Eit tre i hagen til familien Drayton har knust eine vindauge i til huset deira, og herr Drayton, David, er i butikken med sonen for å kjøpe midlertidig reperasjonsutstyr når tåka sig inn. Ingen anar fare før ein blodig mann kjem springande ut av tåka og inn på butikken, det er «noko» som gøymer seg i den.

«The Mist» håndterar gruppa menneske i butikken i deira møte med det som ikkje skal kunne eksistere. Reaksjonane varierar frå fornektelse til aggresjon, nokre går rett i døden som følger av dårlege avgjersler, men korleis kan me utsette noko på folk som klart er i sjokk? Den ustabile og fundamentale krisne kjerringa Mrs. Carmody preikar i eit sett om Guds vilje og er det tydelegaste eksempelet på at denne filmen tek for seg så vel interne problem som eksterne, Marcia Gay Harden er ei dame eg mislikar sterkt — ho er så altfor flink til å spele usmakelege kvinnfolk, og gjer ein av dei verste (les: beste) rollane sine her, som ei meir truverdig og ikkje minst vaksen utgåve av Malachai frå «Children of the Corn». Konflikta mellom ho og andre er årsak til stor irritasjon, eller kanskje meir engasjement — du vil at noko skal skje, samtidig legg ikkje «The Mist» seg i klisjetogets skinnespor, sjølv om det i blant blir kryssa.

Mellom mange og dataanimerte monsterkalas held Darabont spenninga oppe ved å utnytte tåka for det den er god for. Uvisse pregar store delar av filmen, tung stillheit heng over mange av dei beste scenene. Stygge kryp kjem tidsnok inn i bilde, kva opphavet er blir det viktige spørsmålet som gjer det verdt å følge med på vidare. No dreg dette ut i litt over 2 timar, noko tålmodigheita får kjenne gjennom eit par altfor lange sekvensar, eg synst likevel det er ein god film, mange interessante og ulike sider ved historia kjem fram — det blir aldri ein rein monsterslasher eller «konflikt mellom folk i butikken»-film, balansen er god og gjer dette verdt ein titt.

Jau, jau. «Christine» er nok langt i frå det beste John Carpenter har laga. Men den er ikkje heilt blåst for positive sider. For å ta det som gjer at «Christine» går an å sjå først. Den har god musikk, då først og fremst Carpenter sin eigen filmmusikk. Med denslags som grunnlag kan det meste bli spennande.

«Christine» er litt spennande, men først og fremst veldig frusterande. Det handlar om jyplingen Arnie som får pes både på skulen og heime. Så skaffar han seg ein gammal bil som han pussar opp igjen. Bilen heiter Christine og har ei voldeleg fortid, fleire har døydd i seta på grusomt vis. Her er det tydeleg snakk om noko overnaturleg. Ikkje så overraskande når filmen er basert på Stephen King skribleri.

Heile greia med at Christine blir truande er ganske så på trynet. Hadde dei bytta det ut med ein robot og gjort sci-fi ut av dette hadde det kunne blitt ein glimrande film, viss dei hadde fått skodespelarar med talent med. Ikkje at det er fullstendig mangel på det, Harry Dean Stanton har talent, men fekk ikkje gjere så mykje ut av seg.

Så det som først og fremst er «Christine» sitt punkterte dekk er at grunnlaget for filmen, ein bil med mystiske krefter, er teit. At grunnlaget er blåst er jo ganske dramatisk. Og at menneska i konfrontasjon med bilen blir forvandla til idiotar. High-school dramaet er ei stund heilt ok å følge med på. Pluss ei uforklarleg kraft i filmen som gjer at eg berre måtte få med meg slutten.

John Cusacks karakter skriv «Topp 10″ bøker om spøkelse. Personleg virka han ikkje å tru på dei, men forfattarskapet er god business. Når han så får augo opp for rom nr 1408 i eit New York hotell er det forhistorien som fattar interessa hans, utan at han på nokon måte blir overbevist av at rommet skulle vere annleis enn alt det han tidlegare har besøkt.

Hotellbestyraren, Samuel L. Jackson i ei fin lita rolle, er svært truverdig i åtvaringa mot å la Cusacks rollefigur overnatte der. Desto meir fristande for forfattaren. Når han til slutt får rommet, kan du legge to og to saman. Ting startar å skje, ja.

Filmtraileren til «1408» hinta til ein friskare skrekkfilm (om du har planar å sjå filmen vil eg ikkje anbefale å sjå traileren no). Og «1408» har både gjennomtrengande gufs og skvettesprett. Det den ikkje har er ei meining, den virkar å gripe om så altfor mykje. Hadde den vore meir fokusert og 20 minuttar kortare kunne den ha komme ut av det som ein av haustens gode nye skrekkfilmar for min del. For eg likte mykje av det eg såg. Cusack ber filmen god ved sidan av eit bra regiarbeid.

Noko eg har funne ut over åra er at ein aldri skal forvente for mykje av ein Stephen King adapsjon. Unntak finst det alltid, men den gjennomsnittlege filmatiseringa ligg på eit moderat nivå er mi erfaring. I det legg eg og at dei filmane eg har sett heller ikkje har vore dei dårlegaste.

«Riding the Bullet» passar perfekt inn i den nemnte kategorien, og at eg faktisk gjekk så langt som å kjøpe filmen fortenar kanskje ei forklaring. Det var første dag i Trondheim igjen etter nyttår og eg var på ICA Maxi for opphamstring mens eg endå hadde moglegheita til å få køyrt varene til hybelen, og slikt utløyser ofte ei ekstra kjøpeglede, som og gjorde sitt når eg gjekk forbi DVD-stativet. Ein Stephen King film var ei slags forsikring blant altfor mange ukjente filmar, og eit par positive unntak eg allereie hadde sett.

Innstilt på ein middels film gjorde «Riding the Bullet» nytten i fredagsmørket. Eit par små overraskingar på skodespelarfronten i starten gav akkurat nok glede til at filmen ikkje hamna i grøfta med ein gong. Med meir drama og mindre handlingsutvikling enn godt er blei det i overkant av kjedeleg. Skrekkelementa er meint å komme fram i form protagonisten Alan (Jonathan Jackson) sine dagdraumer, men desse enda berre opp med å bli forvirrande etter kvart. Litt nerve får ein, men stort sett er det forutsigbar oppbygging mot eit lite «kvepp».

I augneblikk som desse er det eg finn vurderingsskalaen min ufullstendig, for den er jo berre ei rett linje frå 1 til 5 i bunn og grunn, men å vurdere denne filmen krever å sjå saka frå fleire sider. Med tanke på forventingane, eller manglane på dei, hellar filmen mot midten. I forhold til mykje anna eg har sett og vurdert vil den hamne under midten. No føler eg meg gavmild, og filmen gjorde meg på ingen måte i dårleg humør, så eg hellar mot at filmen forsvarte forventingane.

«Carrie» er langt i frå så skummel som eg hadde håpa på. Hadde uansett ingen store forventingar om at den skulle vere skummel, men trudde ikkje den skulle bli så alvorleg som det den var. Mobbinga av Carrie White går ganske langt her.

Det er den første Brian De Palma filmen eg ser som ikkje omhandlar mafia eller kriminalitet. Om ein skal definere kriminalitet kjem vel denne filmen kanskje på lista likevel, men eg reknar med det er opplagt kva det er snakk om her.

Dagens tredje film er dagens andre high-school film, men ikkje den siste. Planen er å få inn «Dazed and Confused» før kvelden er omme. Så blir det ei nedtrapping i filmsjåing framover. I overkant av 2 filmar i snitt per dag frå starten av november er for mykje.

Kvifor har denne filmen fått så høg rating? Det er spørsmålet eg har stillt meg sjølv dei to siste dagane. Viss du veit svaret, legg igjen ein kommentar.

Tredje gongen eg har sett denne filmen, og den er framleis like bra. Dette var sone1-utgåva, nyleg lagt til i samlinga mi, som inneheld eit par ekstra scener i forhold til sone2-utgåva. Alt i alt 20 minuttar tillegg. Filmen er framleis skummel, takk og pris. Og eg såg ekstramateriale for første gong, ein «behind the scenes» av Vivian Kubrick. Interessant.

Var nysgjerrig på denne filmen, for den hausta både dårlege og gode kritikkar. I starten av filmen vart eg litt skeptisk ettersom det stod det var ein Stephen King film, men filmen var ganske god. Og slutten var den beste ein kunne tenke seg i ein slik film.

Nervepirrande, på grensa til skummel. Bra skrevne dialogar. Flott setting. Ein kvalitetsfilm signert Kubrick. Eit godt forbilde på korleis bøker av Stephen King skal filmatiserast.