IMDb: 7.1/10 (41,593 votes)

Det opnar med eit brak. Gamle actionheltar kjem innpå skjermen, med følgje av nokre yngre, i fullt militært utstyr. Sånt blir det ikkje lite lyd av. Les vidare under bildet.

Diverre blir det fort stille etter opningsbraket, og det tek filmen ei stund å komme i form igjen. Ein film har lov til å følgje Hollywood-kurva og ha eit parti utan det aller villaste skytedramaet, men The Expendables har ein doven og lite engasjerande innfallsvinkel på saka som naturleg nok, på bakgrunn av dei involverte, skal utløyse ein deilig actionorgie.

Det som er viktig å få fram her, er at historia til filmen aldri er det viktigaste. Det er gamle heltar som er tilbake i kjent drakt mange år etter, både i gjenforening og i nye møter, som er det sentrale. Det skal vere både nostalgisk og tilfredsstillande for nye sjåarar, og det er difor viktig at hardhausane oppfører seg som om dei var 20-30 år yngre for å appellere til dei som vaks opp med mellom anna Stallone og Lundgren på 1980-talet, og dei yngre som forventar at dette ikkje er eit gamleheimslagsmål.

Trist er det difor at fleire kampsekvensar er ihelredigerte, og at det eg ser pÃ¥ som grunnlaget for filmen smuldrar bort i hjørnene. Det gjer at ein ikkje fÃ¥r med seg anna enn smÃ¥ glimt frÃ¥ kjekke slag og spark, og ein stiller seg spørsmÃ¥l ved kva som gÃ¥r føre seg og om det i det heile er «ekte» slag og spark.

Det er fleire ting å utsetje på filmen, men det heile kokar ned til at filmen prøver for hardt å vere morosam og ha ei seriøs historie, og hadde tent seg med å likne meir på råskapen som kom fram i den ferskaste Rambo-filmen. The Expendables er difor ein liten skuffelse for underteikna.

IMDb: 8.8/10 (1,045 votes)

12.7, pistol, maskingevær, machete, pil og boge. «Rambo» er til tider blodsutgytelse på sitt beste, men er det alt?

Det har gått 20 år sidan «Rambo III», Sylvester Stallone er blitt 62 år gammal utan at det skal legge dempar på noko. Som John i «Rambo»-mytologien har han trukke seg tilbake til grenseland mellom Thailand og Burma, livet som eks-soldat har satt djupe spor som ikkje har forsvunne tross dei mange åra i dekning. Den fjerde filmen, som har fått den enkle tittelen «Rambo» (ev. «John Rambo») tek seg god tid innleiingsvis til å forklare korleis alt ligg an, med militærregimet i Burma på sitt verste, John sitt forhold til menneske og krigføring, ting som skal bygge opp under actionbiten alle ventar på. Aktualiseringa av undertrykkinga sivile i Burma står ovafor og har gjort i 60 år overraska meg då eg hadde forventa ei tynn og tanketom historie, den brutale behandlinga av desse folka slo i mot meg tidleg, i motsetning til dei seinare delane av filmen, då John har kontrollen, får ein berre lyst til å trykke seg lagt ned i setet. Actionfilm på bekostning av den faktiske konflikta? Godt mogleg! Eg har ingen problem med det då meir enn ein god film har utnytta triste historiar, og all PR er vel god PR?

Eg var altså innstilt på å gjere «Rambo» til ei god kinoopplevelse og ingenting kunne stoppe meg. Etter fjorårets nydelege «Rocky Balboa» forventa eg at Stallone igjen skulle lage noko verdig den første filmen i serien. «Rambo» når ikkje opp til «First Blood», men hamnar på ein trygg andreplass. Når kulene byrjar å regne og John får vise kva han kan var det ikkje berre eg som uttrykkte stor begeistring og fasinasjon for delte menneskekroppar. Med unntak av ein eksplosjon midt inni har eg ingenting å utsette på forløpet. Stallone spelar på styrkane sine, bokstavleg talt, og gjer dette til ein sjangerbevisst soldatmassakre som heldigvis er retta mot 18+.

Filmen som så godt, i mine auge, aktualiserte den geografiske plasseringa si og kom med mange gode, om enn veldig kyniske ord, endra seg drastisk etterkvart altså. Dette var forventa, og at historia druknar litt bort mot slutten har eg ingen problem med, starten gjorde nok ut av dette. Med sine 90 minuttar seier det seg at me ikkje kan forvente den lengste avsluttinga. Personleg synst eg den effektive slutten var både sentimental og filmserien verdig i mykje større grad enn «Rambo III» sin opne.

«Rambo» gjorde altså susen for underteikna under den fullstappa kinopremieren. Den innfridde på actionbiten, ikkje minst, hadde ei flott oppbygging som passa John betre enn klosterbygginga i 3-aren (smak og behag). Alt sett ut i frå auger som veldig mykje var klar over kva John Rambo på film inneber og ikkje har problem med det.

IMDb: 7.7/10 (15,413 votes)

Og langt om lenge kom altsÃ¥ eit nytt og betre avsluttande kapittel pÃ¥ filmserien om legenda Rocky «The Italian Stallion» Balboa. Mannen drar pÃ¥ Ã¥ra, har starta ein koseleg liten restaurant og følger ser ut til Ã¥ følge ei rimeleg fast rutine. Ikkje spesielt givande, noko han sjølv har merka etter kvart, og det synst litt i væremÃ¥ten. Men blid og hyggeleg som han er, sÃ¥ gÃ¥r det ikkje ut over noko.

SÃ¥ ein dag blussar gløden opp igjen, og han føler for Ã¥ fÃ¥ ny bokselisens, kanskje bokse litt i ein lokal liga og pÃ¥ den mÃ¥ten gjere noko han verkeleg brenn for. Oppi dette kjem ei moglegheit om Ã¥ fÃ¥ møte notidas «champ».

Filmen tok meg litt på senga. Forventingane var låge. Det er jo grenser for kva ein kan få ut av ein seksar i rekka, og likevel gjere ære på Rocky-namnet. Men det er ein hyggeleg film, sett at ein finn seg til rette i den sentimentale tonen den bygger grunnmuren sin på. Forkunnskap skadar heller ikkje, men sjølv om eg utelukkande har sett «IV», så er det enkelt å forstå kva det heile baserar seg på.

Sylvester Stallone har ikkje skapt noko nytt med Rocky Balboa, men han har klart å få det beste ut av det heile. Som gamlingen han spelar er han perfekt; ekte på så mange måtar. Innimellom slår han til med eit par skikkeleg flaue vitsar, som slettes ikkje er meint å vere gode, men som så godt bygg under at han er pensjonert boksar og litt tullerusk blitt. Sprø er det derimot som fører han til ein av dei mest nervepirrande boksekampane eg har sett på film.

No har eg vel rørt ved ein liten brøkdel av dei tankane eg gjorde meg undervegs, men det held. For i ei så aldri lita oppsummering kan Rocky Balboa beskrivast slik: I eit sportsdrama der den blankpolerte road-to-glory historia er erstatta med eit grovt og sentimentalt søken på meining med tilværelsen glitrar Stallone til både bak og framfor kamera med jordnær dialog, ein gladtrist undertone og ei knankandes avslutning.

IMDb: 5.3/10 (13,289 votes)

Ein heller svak historie som er svært forutsigbar. Sluttenkampen derimot er eit godt koreografert stykke arbeid og gjer filmen verdt å sjå, så sant du har sansen for boksing. Filmen blir med hjelp frå dette og fargerik 1980-talsmusikk ein grei film.